Balon obserwacyjny Caquot
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/82/28-ballon2n.jpg/240px-28-ballon2n.jpg)
![]() | Zobacz multimedia związane z tematem: Caquot typ R |
Balon obserwacyjny Caquota – seria balonów obserwacyjnych konstrukcji francuskiej, z okresu I wojny światowej będących rozwinięciem idei aerodynamicznie stabilizowanych balonów, zapoczątkowanych przez niemieckie balony Parsevala-Sigsfelda.
Na początku I wojny światowej okazało się, że balony obserwacyjne, których użytkowanie zarzucono we Francji w 1912, są niezbędne na polu bitwy, a Niemcy wykorzystują je w wielkiej liczbie. Albert Caquot zaprojektował balon, który – podobnie jak niemieckie balony Parsevala-Sigsfelda – był stabilizowany aerodynamicznie. W tym celu posiadał z tyłu wydłużonego korpusu, w kształcie pękatego cygara, trzy stateczniki (także nadmuchiwane, podobnie jak główna czasza) rozmieszczone symetrycznie co 120°. Balony te okazały się bardzo stabilne, nawet przy silnym wietrze[1].
Początkowe modele miały oznaczenia L i M, a ostatecznie balony Caquota produkowano w czterech wersjach różnej pojemności[1]:
- P – 750 m³ (nośność – dwóch obserwatorów na wysokości 500 m);
- P2 – 820 m³;
- M2 – 930 m³;
- R – 1000 m³ (nośność – dwóch obserwatorów na wysokości 1000 m lub trzech na 500 m).
Flota francuska używała typów P i P2 dla ochrony mniejszych jednostek przed atakami niemieckich U-Bootów, a typu R do kierowania ognia większych okrętów. W lipcu 1918 posiadała prawie 200 balonów i 24 jednostki przystosowane do współpracy z nimi. Armia francuska sformowała 76 kompanii balonowych w czasie I wojny światowej, wyposażonych w balony Caquota[1].
Caquot typ R w Polsce
Pierwsze pełnowartościowe balony Caquota typu R wraz z dźwigarkami i kompletem wyposażenia technicznego, dotarły do Polski pod koniec 1919. Na przełomie 1919/1920 dostarczono około 15 balonów, które stały się standardowym wyposażeniem kompanii wojsk balonowych. Od 1927 zaczęto je stopniowo wycofywać, zastępując je sprzętem produkowanym w kraju[2].
Przypisy
- ↑ a b c Lennart Ege, Erik Hildesheim, Kenneth George Munson: Balloons and airships 1783-1973. London: Blandford Press, 1973, s. 168, 169. ISBN 0-7137-0568-X, ISBN 978-0-7137-0568-3. (ang.).
- ↑ Andrzej Morgała: Polskie samoloty wojskowe 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1972, s. 477, 478. OCLC 835756028. (pol.).
- p
- d
- e
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah ai aj ak al am an ao ap aq ar as at au av aw ax ay az ba bb bc bd be bf bg bh bi bj bk bl bm bn bo bp bq br bs bt bu bv bw bx by bz ca cb cc cd ce cf cg ch ci cj ck cl cm cn co cp cq cr cs ct cu obcej produkcji lub konstrukcji, używane przez Wojsko Polskie
- Universalis: ballon-caquot