Zbigniew Romanowicz
Zbigniew Romanowicz jako prorektor WSP w Opolu | |
Data i miejsce urodzenia | 28 listopada 1932 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 22 grudnia 2010 |
docent nauk matematycznych | |
Specjalność: analiza matematyczna | |
Alma Mater | |
Doktorat | 1966 |
Nauczyciel akademicki | |
Uczelnia | Politechnika Wrocławska |
Zbigniew Romanowicz (ur. 28 listopada 1932 w Stryju, zm. 22 grudnia 2010 we Wrocławiu) – polski matematyk, specjalizujący się w analizie matematycznej, nauczyciel akademicki związany z Politechniką Wrocławską i Wyższą Szkołą Pedagogiczną w Opolu[1].
Życiorys
Dzieciństwo i młodość
Urodził się w 1932 roku w Stryju. Podczas II wojny światowej stracił ojca, a po jej zakończeniu osiedlił się z matką i dwiema siostrami w Stargardzie, a w 1946 roku w Gliwicach, gdzie w 1951 roku ukończył Gimnazjum i Liceum Mechaniczne w Gliwicach, a w 1952 roku Wyższy Kurs Techniczno-Pedagogiczny w Bytomiu. Przez dwa lata uczył matematyki i przedmiotów zawodowych w Technikum Hutniczo-Mechanicznym w Gliwicach. W latach 1954–1959 studiował matematykę na Uniwersytecie Wrocławskim, a rok przed obroną magisterium jeszcze jako student rozpoczął pracę na Politechnice Wrocławskiej[2].
Praca w Opolu
Od 1960 roku był związany był także zawodowo z Katedrą Matematyki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu, w której prowadził zajęcia dydaktyczne. W 1966 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk matematycznych na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego[3]. W tym samym roku przeniósł na stałe się do Opola oraz podjął pracę w Katedrze Analizy Matematycznej. Poza pracą dydaktyczną rozpoczął aktywną działalność naukową w ramach seminariów z teorii sterowań optymalnych i kosmologii, prowadzonych przez prof. Andrzeja Ziębę, zaś później prowadził samodzielnie seminaria z teorii sterowań optymalnych i teorii grafów. W 1968 roku uzyskał nominację na stanowisko docenta. W latach 1969–1976 pełnił funkcję kierownika Katedry Podstaw Matematyki, a w latach 1969–1972 był prorektorem WSP w Opolu[2].
Praca we Wrocławiu
W 1978 roku przeprowadził się ponownie do Wrocławia, gdzie podjął pracę w Instytucie Matematyki Politechniki Wrocławskiej oraz został jego wicedyrektorem. W latach 1984–1990 był dyrektorem tego Instytutu. Tam pracował do końca swojego przejścia na emeryturę[4].
Działalność naukowo-dydaktyczna
Zbigniew Romanowicz był człowiekiem bardzo aktywnym we wszystkich dziedzinach życia akademickiego, a uczelnie, w których pracował korzystały z jego zdolności organizacyjnych. Studenci, uczniowie szkół i współpracownicy cenili jego talent dydaktyczny. Pod jego okiem zdobywali szlify dydaktyczne liczni młodzi matematycy opolscy i wrocławscy. Współpracownicy i doktoranci korzystali z jego bardzo szerokich zainteresowań naukowych, które dotyczyły m.in. gier różniczkowych, teorii sterowań optymalnych oraz analizy kombinatorycznej. W jego dorobku, jako autora lub współautora, znalazło się około 40 publikacji naukowych i dydaktycznych. Jego wkład w kształcenie kadry to 15 wypromowanych doktorów, w tym 4 z Opola. Za jego wstawiennictwem w 1975 roku powstał w Opolu Oddział Opolski Polskiego Towarzystwa Matematycznego, a członkowie Oddziału powierzyli mu funkcję prezesa[5].
Jego pasją była popularyzacja matematyki wśród dorosłych, młodzieży i dzieci. W 1972 roku podjął inicjatywę prof. Jerzego Słupeckiego i za akceptacją Opolskiego Kuratorium Oświaty doprowadził do otwarcia w Liceum Ogólnokształcącym nr 1 w Opolu klasy dla matematycznie uzdolnionej młodzieży. Ponadto był współautorem programu nauczania i jednym z nauczycieli w tej klasie. Sferę tej działalności kontynuował później we Wrocławiu. Przez wiele lat był Przewodniczącym Komitetu Okręgowego Olimpiady Matematycznej. Pod patronatem PTM prowadził od 1994 roku zajęcia w międzyszkolnych kółkach matematycznych dla uczniów szkół podstawowych i średnich, a także kółko matematyczne dla olimpijczyków w XIV Liceum Ogólnokształcącym we Wrocławiu. Przez 10 lat był przewodniczącym Jury Konkursu Gier Matematycznych i Logicznych w ramach Comité International des Jeux Mathematiques z siedzibą w Paryżu. Setki jego oryginalnych, niezwykle pomysłowych zadań konkursowych z tzw. "błyskiem" fascynują do dzisiaj miłośników matematyki rekreacyjnej nie tylko w Polsce. Zmarł w 2010 roku we Wrocławiu[6]. Pochowany we Wrocławiu, cm. Grabiszyński[7].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/65/Gr%C3%B3b_prof._Zbigniewa_Romanowicza.jpg/220px-Gr%C3%B3b_prof._Zbigniewa_Romanowicza.jpg)
Przypisy
- ↑ Dr Zbigniew Romanowicz, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2012-02-24] .
- ↑ a b S. Nicieja: Alma Mater Opoliensis. 2004, s. 94.
- ↑ Zbigniew Romanowicz in Mathematical Genealogy Project. [dostęp 2020-12-19]. (ang.).
- ↑ Historia Instytut Matematyki i Informatyki PWr. im.pwr.wroc.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-01)]. [on-line] [dostęp: 14.02.2012]
- ↑ Zmarł doc. dr Zbigniew Romanowicz, artykuł w "dlaStudenta. Opole" [on-line] [dostęp: 16.02.2012]
- ↑ A. Grudzka, Zbigniew Romanowicz nie żyje, (w:) "Nowa Trybuna Opolska", wydanie z 3 stycznia 2011 [on-line] [dostęp: 23.02.2012]
- ↑ Grave record for Zbigniew Romanowicz (28 Nov 1932 - 22 Dec 2010), BillionGraves Record 21116256 Wrocław, wrocławski, dolnośląskie, Poland [on-line] [dostęp: 27.09.2018]
- p
- d
- e
|
- ↑ Rektor WSP we Wrocławiu, poprzedniczki WSP w Opolu
- identyfikator osoby w serwisie „Nauka Polska”: 60419