Daszów (Ukraina)
Pałac Potockich | |||||
| |||||
Państwo |
| ||||
---|---|---|---|---|---|
Obwód | |||||
Rejon | |||||
Hromada | Daszów | ||||
Powierzchnia | 7,54 km² | ||||
Populacja • liczba ludności |
| ||||
Nr kierunkowy | +380 4345 | ||||
Kod pocztowy | 22740 | ||||
Położenie na mapie obwodu winnickiego ![]() | |||||
Położenie na mapie Ukrainy ![]() | |||||
![]() | |||||
|
Daszów (ukr. Дашів, Dasziw) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie winnickim, nad Sobem, siedziba hromady.
Historia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f7/Ukraine._Braclavia_Palatinatus._Beauplan_1648.jpg/220px-Ukraine._Braclavia_Palatinatus._Beauplan_1648.jpg)
W czasach I Rzeczypospolitej miejscowość leżała w granicach województwa bracławskiego. W 1627 roku było to miasto prywatne należące do kasztelana krakowskiego Jerzego Zbaraskiego[1]. W XVIII w. był częścią rozległych posiadłości Szczęsnego Potockiego na wschodnim Podolu. W późniejszych latach był majątkiem hrabiego Wacława Seweryna Rzewuskiego, a w 1831 stoczono tu pierwszą znaczącą bitwę powstania listopadowego na Podolu. W bitwie brał udział Wacław Seweryn Rzewuski. Po powstaniu klucz daszowski uległ konfiskacie, a następnie przeszedł w posiadanie Włodzimierza hr. Potockiego, syna Włodzimierza[2].
W zaborze rosyjskim miejscowość była siedzibą gminy Daszow(inne języki) w powiecie lipowieckim guberni kijowskiej.
Podczas okupacji hitlerowskiej, w lipcu 1941 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 1000 osób. 20 grudnia 1941 roku Niemcy zlikwidowali getto, a Żydów zamordowali[3].
Zabytki
- Pałac Potockich(inne języki)[4] – pałac wybudowany na początku XIX w. przez Józefa Wincentego Platera odbudowany po pożarze z 1831 r. przez Włodzimierza Potockiego po 1850 r.[5] W części centralnej piętrowy, zwieńczony tympanonem; nakryty dachem dwuspadowych szczytem do frontu. Skrzydła parterowe, na wysokiej podmurówce, również kryte dachem dwuspadowym. Od frontu arkadowy portyk z sześcioma kolumnami podtrzymującymi balkon z balustradą. Do pałacu prowadzą dwubiegowe schody z balustradą rozchodzące się od środka na boki. W roku 2016 dwór z zewnątrz był dobrze zachowany[6].
Przypisy
- ↑ Latyfundia książąt Zbaraskich w XVI i XVII wieku, w: Przegląd Nauk Historycznych 2009, R. VIII, nr 1, s. 66.
- ↑ Pamiętniki Tadeusza Bobrowskiego
- ↑ Geoffrey P.G.P. Megargee Geoffrey P.G.P. (red.), Encyclopedia of camps and ghettos, 1933-1945, t. II, part B, s. 1524 .
- ↑ Antoni Urbański: Z czarnego szlaku i tamtych rubieży: zabytki polskie przepadłe na Podolu, Wołyniu, Ukrainie. Warszawa: 1928, s. 119.
- ↑ RomanR. Aftanazy RomanR., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 10: Województwo bracławskie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1996, s. 79-86, ISBN 83-04-04314-9, ISBN 83-04-03701-7 (całość) .
- ↑ Dmytro Antoniuk, Po byłych majątkach Potockich i Jaroszyńskich.
Literatura
- Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, Tom X (Województwo Bracławskie), Daszów, s. 79-
- p
- d
- e
Miasta | |
---|---|
Osiedla typu miejskiego |
|
Wsie |
|
Siedliska |
- p
- d
- e
|
- p
- d
- e