Christo Popow
![]() | |
podpułkownik | |
Data i miejsce urodzenia | 30 grudnia 1858 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 28 października 1951 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1879–1924 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 1 pułk piechoty |
Główne wojny i bitwy | wojna serbsko-bułgarska, |
Odznaczenia | |
![]() |
Pełne imię i nazwisko | Христо Георгиев Попов | ||
---|---|---|---|
Data urodzenia | 30 grudnia 1858 | ||
Data śmierci | 28 października 1951 | ||
Minister spraw wewnętrznych | |||
Okres | od 21 września 1915 | ||
Przynależność polityczna | Partia Liberalna (radosławiści) | ||
Poprzednik | |||
Następca | Krystio Pastuchow | ||
Burmistrz Sofii | |||
Okres | od 12 kwietnia 1899 | ||
Poprzednik | Dimityr Jablanski | ||
Następca | Petyr Czernew | ||
|
Christo Georgiew Popow (bułg. Христо Георгиев Попов, ur. 30 grudnia 1858 w Szumenie, zm. 28 października 1951 w Sofii[1]) – bułgarski wojskowy i polityk, podpułkownik, deputowany do Zgromadzenia Narodowego 10. (1899-1900), 16. (1913) i 17. (1914-1919) kadencji, w latach 1915-1916 minister spraw wewnętrznych Carstwa Bułgarii.
Życiorys
Urodził się w Szumenie, był synem Georgi Popowa i Penki. W latach 1875–1876 pracował jako nauczyciel w miejscowej szkole[1]. W czasie wojny rosyjsko-tureckiej wstąpił na służbę rosyjską. W 1879 ukończył szkołę wojskową w Sofii, a następnie kształcił się w Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu. 11 września 1885 objął komendę nad 1 sofijskim pułkiem piechoty i wraz z nim wziął udział w wojnie z Serbią[1]. Walczył w bitwie pod Sliwnicą (5-7 listopada 1885), dowodząc lewym skrzydłem armii bułgarskiej, które odparło atak serbskiej dywizji Morava. Następnie walczył w bitwie pod Gurguliat i w ofensywie w kierunku Pirotu. Za udział w wojnie z Serbią został uhonorowany Orderem Waleczności 3 klasy.
W sierpniu 1886 wziął udział w przewrocie wojskowym, który miał na celu odsunięcie od władzy Aleksandra Battenberga[1]. 12 stycznia 1889 zwolniony z armii w stopniu majora. W tym samym roku wyjechał do Genewy, gdzie ukończył studia prawnicze. Po powrocie do kraju związał się z Partią Liberalną (radosławistami)[1]. Dzięki poparciu tej partii w latach 1899-1901 pełni funkcję burmistrza Sofii. Za jego rządów rozpoczęto elektryfikację stolicy i uruchomiono pierwszą linię tramwajową[2].
Uczestniczył w wojnach bałkańskich, a po jej zakończeniu znalazł się w składzie komisji śledczej, która miała zbadać przyczyny klęski w II wojnie bałkańskiej. W 1915 objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych w rządzie Wasiła Radosławowa[1]. W 1923 osądzony i skazany na 10 lat więzienia za działalność w rządzie, który doprowadził do wojny. W lipcu 1924 amnestionowany, porzucił czynną karierę polityczną[1].
Awanse
- podporucznik (Подпоручик) (1879)
- porucznik (Поручик) (1882)
- kapitan (Капитан) (1885)
- major (Майор) (1886)
- podpułkownik (Подполковник) (1913)
Przypisy
Bibliografia
- Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 378.
- Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.5. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 125.