Zjawisko Faradaya
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a5/Faraday_effect.svg/220px-Faraday_effect.svg.png)
Zjawisko Faradaya, zjawisko magnetooptyczne – zjawisko fizyczne polegające na obrocie (o pewien kąt) płaszczyzny polaryzacji światła spolaryzowanego liniowo w czasie przechodzenia światła przez ośrodek, w którym istnieje pole magnetyczne[1].
Zjawisko zostało odkryte przez Michaela Faradaya w 1845 r. i było pierwszym eksperymentem ujawniającym związek światła z magnetyzmem.
Opis ilościowy
Wzór na kąt skręcenia:
- β = V·B·d
gdzie
- β – kąt skręcenia (w radianach)
- B – indukcja magnetyczna w kierunku propagacji światła (w teslach)
- d – długość na jakiej światło oddziałuje z polem magnetycznym (w metrach)
- V – stała Verdeta - wyznaczana empirycznie zależna od długości fali, gęstości materiału i temperatury.
Zastosowania
Zjawisko Faradaya znalazło zastosowanie w technice laserowej w postaci urządzenia o nazwie rotator Faradaya, który jest wykorzystywany przy modulacji światła, np. w tzw. migawkach magnetooptycznych i urządzeniach przepuszczających światło tylko w jednym kierunku (tzw. izolatory optyczne). Cechą charakterystyczną rotatora Faradaya jest, że płaszczyzna polaryzacji zawsze jest skręcana w tę samą stronę, niezależnie od kierunku przepływającego światła (asymetria), co znajduje zastosowanie przy budowie cyrkulatorów i izolatorów optycznych.
Zobacz też
- optyka,
- elektromagnetyzm,
- ferromagnetyzm,
- magnetyczny dichroizm kołowy,
- Prawo Faradaya.
Przypisy
- ↑ Faradaya zjawisko, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2021-10-14] .
- Britannica: science/Faraday-effect
- БРЭ: 4706136
- SNL: faradayeffekt