Zanokcica skalna
![]() | |||
Systematyka[1][2] | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | rośliny | ||
Podkrólestwo | |||
Nadgromada | |||
Gromada | |||
Klasa | paprocie | ||
Podklasa | paprotkowe | ||
Rząd | paprotkowce | ||
Rodzina | zanokcicowate | ||
Rodzaj | zanokcica | ||
Gatunek | zanokcica skalna | ||
Nazwa systematyczna | |||
Asplenium trichomanes L. Sp. Pl.: 1080 (1753)[3] | |||
Synonimy | |||
| |||
| |||
|
Zanokcica skalna (Asplenium trichomanes L.) – gatunek należący do rodziny zanokcicowatych. Występuje w Europie, Azji, Afryce, Australii, Nowej Zelandii i Ameryce Północnej[4]. W Polsce częsta na południowym niżu i w górach.
Morfologia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ab/Asplenium_trichomanes_-_Capillaire_-_1.jpg/220px-Asplenium_trichomanes_-_Capillaire_-_1.jpg)
- Pokrój
- Roślina trwała o wysokości od 15 do 20 cm[5].
- Liście
- Podłużnie jajowate, pojedynczo pierzaste, o odcinkach siedzących lub prawie siedzących, o ogonkach u nasady kłącza błyszcząco czerwonawych, o osi wraz z najwyższą częścią ogonka zielonych. Odcinki liściowe na krótkich, cienkich ogonkach.
Biologia i ekologia
Zarodnikuje od lipca do sierpnia. Rośnie w szczelinach zacienionych skał. Gatunek charakterystyczny klasy Asplenietea rupestria[6]. Liczba chromosomów 2n = 72[7].
Zastosowanie
Ziele zanokcicy skalnej (Herba Adianthi rubri) zawiera rzadki aminokwas N-acetylornitynę. Było ono stosowane w medycynie naturalnej jako środek wykrztuśny.
Przypisy
- ↑ Michael A.M.A. Ruggiero Michael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2021-02-28] (ang.).
- ↑ The Pteridophyte PhylogenyT.P.P. Group The Pteridophyte PhylogenyT.P.P., A community-derived classification for extant lycophytes and ferns, „Journal of Systematics and Evolution”, 54 (6), 2016, s. 563–603, DOI: 10.1111/jse.12229 .
- ↑ a b Asplenium trichomanes L.. [w:] Plants of the World online [on-line]. Royal Botanic Gardens, Kew. [dostęp 2020-12-28].
- ↑ Asplenium trichomanes na Germplasm Resources Information Network (GRIN) [dostęp 2014-01-24].
- ↑ F. Činčura, V. Feráková, J. Májovský, L. Šomšak, J. Záborský: Pospolite rośliny środkowej Europy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1990, s. 70. ISBN 83-09-01473-2.
- ↑ WładysławW. Matuszkiewicz WładysławW., Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, ISBN 83-01-13520-4, OCLC 749271059 .
- ↑ Asplenium trichomanes na Flora of China [dostęp 2014-01-24].
Bibliografia
- Bolesław Broda, Jakub Mowszowicz: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1973.
- SNL: svartburkne
Identyfikatory zewnętrzne:
- BioLib: 3115
- EoL: 597642
- EUNIS: 150117
- Flora of China: 200004180
- Flora of North America: 200004180
- FloraWeb: 679
- GBIF: 2650662
- identyfikator iNaturalist: 75609
- IPNI: 310197-2
- ITIS: 17364
- NCBI: 78464
- Plant Finder: 285785
- identyfikator Plant List (Royal Botanic Gardens, Kew): tro-26602551
- Plants of the World: urn:lsid:ipni.org:names:310197-2
- Tela Botanica: 7728
- identyfikator Tropicos: 26602551
- USDA PLANTS: ASTR2
- CoL: HLPN