Wojciech Reszczyński
![]() Wojciech Reszczyński w 2014 roku | |||
Data i miejsce urodzenia | 9 kwietnia 1953 | ||
---|---|---|---|
Zawód, zajęcie | dziennikarz radiowy i telewizyjny, publicysta | ||
Odznaczenia | |||
![]() | |||
| |||
| |||
Strona internetowa |
Wojciech Marian Reszczyński (ur. 9 kwietnia 1953 w Olsztynie) – polski dziennikarz radiowy i telewizyjny.
Życiorys
Wczesne lata
W 1976 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Od 1980 należał do NSZZ „Solidarność”.
Kariera
Pracę w mediach rozpoczął w radiu. Najpierw pracował w Sygnałach dnia Polskiego Radia, a w okresie stanu wojennego trafił do radiowej Trójki. Od 1986 był głównym prezenterem Teleexpressu, programu informacyjnego w TVP1. W 1988 wyjechał na pół roku do USA. Część tego okresu przepracował w radiu, gdzie prowadził program dla Polonii, a część na budowach. 18 listopada 1989 zadebiutował jako prowadzący dziennik Wiadomości, którego był pierwszym gospodarzem[1][2]; samodzielnie prowadził serwis przez półtora miesiąca[1]. Podczas kampanii przed wyborami prezydenckimi w 1990 prowadził audycje komitetu wyborczego Lecha Wałęsy. Po rozstaniu się z TVP założył i pełnił funkcję prezesa (1992–2002) Radia Wawa. Związany był także ze stacją telewizyjną RTL 7. 30 września 2004 został zatrudniony w Telewizji Puls. Do 26 lutego 2009 był wicedyrektorem Informacyjnej Agencji Radiowej. Od lutego 2012 jest członkiem zarządu warszawskiego oddziału Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich[3]. Współpracuje bądź współpracował m.in. z „Naszym Dziennikiem”, „Naszą Polską”, „Moją Rodziną”, TVP Historia, PR3 i Radiem Maryja oraz tygodnikiem W Sieci, jako autor felietonów na bieżące tematy.
Dwukrotnie (w 1987 i 1988) otrzymał Wiktora, nagrodę branży telewizyjnej. W geście sprzeciwu wobec sytuacji w polskich mediach swoje nagrody przekazał na rozwój mediów niezależnych.
Napisał książki: Byłem dziennikarzem (1991), Wygrać prezydenta (1995), Jaka głowa taka mowa (1997) i Lech Kaczyński. Portret (2010).
W czerwcu 2013 odmówił przyjęcia orderu państwowego, który miał mu nadać prezydent RP, Bronisław Komorowski z okazji dwudziestolecia uchwalenia ustawy o radiofonii i telewizji[4]. W 2018 został zawieszony przez dyrekcję radiowej Trójki za brak reakcji, gdy w prowadzonej przez niego audycji Władysław Bartoszewski został nazwany „bydlakiem”[5]. W 2020 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi[6].
Ma dwie córki. Zamieszkał na warszawskiej Sadybie.
Kariera zawodowa
Źródło[7]
Radio
- Studenckie Studio Radiowe Bielany Radio w Toruniu (1972–1976); kierownik
- Polskie Radio Program I (1977–1981); Sygnały Dnia, Lato z Radiem, Cztery Pory Roku; dziennikarz
- Polskie Radio Program III (1982–1986); Zapraszamy do Trójki, Klub Trójki, Wszechnica Budowlana; dziennikarz
- Polskie Radio Program IV (1985); współpraca, Wieczór Muzyki i Myśli
- Radio WSSY 1330 AM „Sunny” w Chicago IL, USA (1988); dziennikarz, prezenter, autor audycji Z bliska i z daleka
- Radio Wawa (1992–2002); założyciel i współwłaściciel, prezes zarządu Wawa SA, redaktor naczelny, autor felietonów: Jaka głowa taka mowa, audycji publicystycznej Magazyn Niepoprawny
- Polskie Radio (Informacyjna Agencja Radiowa (2008–2009); wicedyrektor
- Polskie Radio Program III (2010-?), komentator, autor audycji publicystycznych Trójka na Poważnie, Liberum Veto
Telewizja
- TVP Teleexpress (1986–1987); dziennikarz, pierwszy prezenter
- TVP Wiadomości (1989–1991); dziennikarz i pierwszy prezenter programu
- RTL 7 (1997); dziennikarz i prezenter programów informacyjnych
- TV Puls (2002); dziennikarz i prezenter programów informacyjnych Serwis Pulsu, autor cyklu programów publicystycznych Nasza Antena (2004)
- TV Puls (2007); dziennikarz i prezenter programu informacyjnego Puls Wieczoru
- TVP Historia (2007–2008) współautor i prezenter cyklu Dzieje Polaków
Prasa
- Na przełaj przez Frombork (1970–1971); dziennikarz harcerskiego pisma
- Felietony prasowe: (TOP, 1988), (Racja Polska, 2002), (Nasz Dziennik 2006-), tygodnik (Nasza Polska 2006-2016)
Publikacje
- Byłem dziennikarzem, „Optima”, Warszawa, 1991, ISBN 83-85447-00-8.
- Wygrać prezydenta, Rozmowy Wojciecha Reszczyńskiego z kandydatami na Urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Wydawnictwo von Borowiecki, Warszawa 1995, ISBN 83-904286-0-1.
- Zapiski Mohera, seria Biblioteka Naszej Polski, Glaukopis, Warszawa 2013, ISBN 978-83-64037-99-3
- Oburzeni (współautor), Biały Kruk, 2013, ISBN 978-83-7553-144-2
- Wygaszanie Polski (współautor), Biały Kruk, 2015, ISBN 978-83-7553-181-7
- Pomiędzy Wschodem a Zachodem. W kręgu myśli Feliksa Konecznego, Biały Kruk, 2024, ISBN: 978-83-7553-412-2.
Przypisy
- ↑ a b Aleksandra Jakubowska, Jacek Snopkiewicz: Telewizja naga. Warszawa: Wydawnictwa Alfa, 1991, s. 54. ISBN 83-7001-552-2.
- ↑ Kim jest bohater pisowskiego marszu? Wojciech Reszczyński tworzył „Wiadomości”, radio Wawa i legendę Lecha Wałęsy [online], natemat.pl [dostęp 2017-11-27] (pol.).
- ↑ Wybrany został nowy zarząd OW SDP. sdp.pl, 2012-02-11. [dostęp 2012-02-11].
- ↑ Redaktor Wojciech Reszczyński nie przyjmie nagrody od prezydenta. radiomaryja.pl, 11 czerwca 2013. [dostęp 2013-12-22].
- ↑ Bartoszewski nazwany „bydlakiem” w Trójce. Dziennikarz zawieszony. rp.pl, 13 listopada 2018. [dostęp 2018-12-01].
- ↑ M.P. z 2020 r. poz. 821
- ↑ Wojciech Reszczyński. polskieradio.pl. [dostęp 2012-07-11].
Linki zewnętrzne
- Ludzie Polskiego Radia
- Autorska audycja Wojciecha Reszczyńskiego w Programie Trzecim Polskiego Radia
- Wypowiedzi Wojciecha Reszczyńskiego w Radio Maryja
- PWN: 3967328
- ETP: 16630