Wiktoriańskie łaźnie w Bishopsgate
![]() Widok ogólny | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Miejscowość | Londyn, City of London | ||
Styl architektoniczny | |||
Rozpoczęcie budowy | 1893 | ||
Ukończenie budowy | 1895 | ||
Odbudowano | 2015 | ||
Położenie na mapie City of London ![]() | |||
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii ![]() | |||
Położenie na mapie Anglii ![]() | |||
Położenie na mapie Wielkiego Londynu ![]() | |||
![]() | |||
|
Wiktoriańskie łaźnie w Bishopsgate (ang. Victorian Bath House) – budynek wiktoriańskich łaźni zlokalizowany w Londynie, w Bishopsgate, części City of London, w pobliżu Old Broad Street, dworca kolejowego Liverpool Street i kościoła St Botolph-without-Bishopsgate.
Historia
Kąpiele w tym miejscu były znane już od 1817, ale dopiero w 1860 przestrzeń została przejęta i zagospodarowana przez Łaźnie Argyll. Niedługo przed 1883 teren przeszedł na własność przedsiębiorstwa Jones & Co. W latach 1886–1889 sprzedało ono swoje akcje Henry'emu i Jamesowi Forderowi Nevillom. Nevillowie posiadali wtedy więcej zakładów kąpielowych w Londynie niż jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo tej branży, a ten zakup był ich piątym. Między 1893 a 1895 Nevillowie wyburzyli starsze łaźnie, aby zbudować nowe obiekty, stylowo dorównujące łaźniom przy Northumberland Avenue, które wznieśli w 1884. Budynki przy Bishopsgate zaprojektował na wzór łaźni tureckich[1] architekt G. Harold Elphick w wyszukanym stylu mauretańskim, z wykorzystaniem kafli z zakładów Cravena oraz Dunhilla. Lokalizacja łaźni była przemyślana - znajdują się one w pobliżu dworca kolejowego Liverpool Street, giełdy i Lloyds'a. Zakład ten był wyraźnie przeznaczony dla klasy wyższej[2].
Obiekt przetrwał niemieckie bombardowania Londynu w czasie II wojny światowej, jak również zamachy IRA i do lat 50. XX wieku służył swojej pierwotnej funkcji. Łaźnie zostały gruntownie odnowione w 2015 przez przedsiębiorstwo Camm and Hooper, nadzorowane przez Russell Sage Studios i pełnią funkcję luksusowego lokalu rozrywkowego na 150 osób[1].