Wielka trójka
![]() | Zobacz też: Wielka trójka renesansu i Big Three. |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d8/Tehran_Conference%2C_1943.jpg/220px-Tehran_Conference%2C_1943.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4c/Cairo_conference.jpg/220px-Cairo_conference.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9e/Sand_sculpture-Big_Three-Churchill%2BRoosevelt%2BStalin_at_Yalta-1945-VVC-Moscow-2010%283%29.jpg/220px-Sand_sculpture-Big_Three-Churchill%2BRoosevelt%2BStalin_at_Yalta-1945-VVC-Moscow-2010%283%29.jpg)
Wielka trójka – termin, którym najczęściej określa się przywódców trzech światowych mocarstw alianckich (ZSRR, USA oraz Wielka Brytania) spotykających się w czasach II wojny światowej na trzech konferencjach międzynarodowych – kolejno: teherańskiej (1943) oraz jałtańskiej i poczdamskiej (obie w 1945), na których omawiano wojenne zobowiązania sojusznicze oraz kształt przyszłego porządku światowego po pokonaniu państw Osi.
Wielką trójką nazywano też przywódców trzech mocarstw zwycięskich w I wojnie światowej (Wielkiej Brytanii, USA i Francji). Termin ten ma także odniesienia do innych wydarzeń w polityce globalnej.
Wielka trójka II wojny światowej
W jej skład wchodzili:
- Józef Stalin – przywódca ZSRR
- Winston Churchill – premier Wielkiej Brytanii (zastąpiony w drugiej fazie konferencji poczdamskiej przez Clementa Attleego z powodu klęski konserwatystów w wyborach do Izby Gmin)
- Franklin Delano Roosevelt – prezydent Stanów Zjednoczonych (po śmierci zastąpiony w Poczdamie przez Harry’ego Trumana)
Inną „wielką trójkę” w czasie II wojny światowej tworzyli przywódcy trzech państw zebrani na konferencji kairskiej w 1943 r.:
- Franklin Delano Roosevelt – prezydent Stanów Zjednoczonych
- Winston Churchill – premier Wielkiej Brytanii
- Czang Kaj-szek – generalissimus Chin
Wielka trójka I wojny światowej
Określenia tego (lub też: „gruba trójka”) używa się także w odniesieniu do przywódców zwycięskich światowych mocarstw, będących autorami kończącego I wojnę światową traktatu wersalskiego w 1919 roku.
Byli to:
- David Lloyd George – premier Wielkiej Brytanii
- Thomas Woodrow Wilson – prezydent Stanów Zjednoczonych
- Georges Clemenceau – premier Francji
Razem z premierem Włoch, Vittorio Emanuele Orlando tworzyli oni na paryskiej konferencji pokojowej (w połowie stycznia 1919) tzw. „wielką czwórkę”[1], przy czym rola Włoch była najmniej znacząca.
Wielka trójka – wizja współczesności
Parag Khanna, amerykański politolog, twierdzi że świat staje się areną wpływu trzech największych supermocarstw: USA, oraz jego potencjalnych rywali: Chin i Unii Europejskiej określanych jako „G-3”. Ich wzajemna równowaga i ścieranie się wpływów ma zastąpić dotychczasową hegemonię USA[2]. Na drugim poziomie znajdują się mocarstwa o mniejszym znaczeniu: Rosja, Indie i Japonia[3].
Zobacz też
- Rada Ministrów Spraw Zagranicznych
- pentarchia (polityka)