Wanda Lichnowska
Imię i nazwisko przy narodzeniu | Wanda Hull | ||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 13 czerwca 1929 | ||||||
Kariera reprezentacyjna | |||||||
| |||||||
Kariera trenerska | |||||||
| |||||||
Dorobek medalowy | |||||||
|
Wanda Lichnowska, z domu Hull (ur. 13 czerwca 1929 w Rączynie) – polska siatkarka, reprezentantka Polski, trenerka siatkówki, nauczycielka wychowania fizycznego.
Życiorys
Urodziła się jako córka Władysława i Domiceli Hull. Po wybuchu II wojny światowej w okresie okupacji niemieckiej przebywała w Tuligłowach i tam pobierała naukę w szkole podstawowej. Następnie uczęszczała do gimnazjum i liceum ogólnokształcącego w Jarosławiu. W okresie szkolnym była reprezentantką województwa rzeszowskiego na spartakiadach, w tym jako maturzystka w 1949 we Wrocławiu. Uprawiała zarówno lekką atletykę jak i piłkę siatkową. Po zdaniu egzaminu dojrzałości studiowała na Akademii Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego w Warszawie od 1949 do 1952. W czasie studiów była zawodniczką siatkarskich zespołów Spójni Warszawa i AZS AWF Warszawa oraz była kadrowiczką reprezentacji Polski.
Również podczas studiów poznała późniejszego męża Edwarda (ur. 1929), ukończyła AWF rok po nim, po czym oboje latem 1952 zdecydowali się osiedlić w Sanoku, wybierając to miasto jako najdogodniejsze z kilku innych możliwych do zamieszkania. Tam pracowała jako nauczycielka wychowania fizycznego w Liceum Pedagogicznym od 1952 do 1958, następnie była kierowniczką Ośrodka Metodycznego Wychowania Fizycznego w Inspektoracie Oświaty w Sanoku oraz nauczycielką wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 1 w Sanoku. Pracę magisterską obroniła w 1961. Od 1959 do 1984 pracowała jako nauczycielka wychowania fizycznego w sanockich szkołach mechanicznych (późniejszy Zespół Szkół Mechanicznych). Początkowo wraz z mężem trenowali zawodników w sportach narciarskich (w biegach, skokach i kombinacji norweskiej). Z czasem Wanda Lichnowska została trenerką drużyn siatkarskich w szkole (od 1958 trenująca zespół Szkolnego Zrzeszenia Sportowego[1]) oraz szkoleniowcem Międzyszkolnego Klubu Sportowego „Zryw” Sanok (w latach 1959-1974), z którym zdobyła złoty medal mistrzostw juniorów okręgu rzeszowskiego w 1961. Wraz ze szkolnym zespołem siatkarskim zajęła drugie miejsce w Pucharze Miast w 1961. Z drużyną młodzików dotarła do półfinału MP. W kwietniu 1968 drużyna Zrywu wygrała turniej półfinałowy o mistrzostwo chłopców ze szkół średnich Szkolnych Związków Sportowych[2], po czym na początku maja 1968 w finałach w Lublinie wywalczyła brązowy medal[3]. Prowadzona przez Wandę i Edwarda Lichnowskich drużyna Zrywu, złożona z uczniów ZSM, w styczniu 1969 zdobyła mistrzostwo juniorów okręgu rzeszowskiego[4], w lutym 1969 wygrała turniej półfinałowy rozegrany w Sanoku[5], po czym w marcu 1969 zwyciężyła w turnieju finałowym w Przemyślu zdobywając złoty medal mistrzostw Polski juniorów w 1969 (w decydującym meczu Zryw pokonał MKS MDK Warszawa 3:2)[6][7][8][9][10][11][12][13] (w składzie zespołu był m.in. Krzysztof Kosim[14]). Równolegle drużyna MKS Zryw Sanok w sezonie 1968/1969 zdobyła mistrzostwo ligi okręgowej[15]. Prócz szkolnego zespołu siatkarakiego chłopców trenowała w ZSM drużynę dziewcząt w tej dyscyplinie oraz prowadziła zespół taneczny w szkole.
Wanda Lichnowska uzyskała tytuł trenera II (przed 1971), później I klasy[16]. Po tym jak MKS Zryw został wcielony przez wielosekcyjny klub Stal Sanok, Wanda Lichnowska została w nim trenerką juniorów. W sezonie 1976/1977 prowadzona przez nią drużyna Stali zdobyła mistrzostwo ligi wojewódzkiej i przystąpiła do rywalizacji o prawo gry w II lidze[17]. W sezonie 1984/1985 była trenerką seniorskiego zespołu mężczyzn Stali Sanok w III lidze[18][19]. W 1985 zasiadła w sądzie koleżeńskim ZKS Stal Sanok[20]. W niepełnym wymiarze godzin była także zatrudniona w Zespole Szkół Ekonomicznych w Sanoku[21].
W 1984 odeszła na emeryturę (w tym samym roku emerytem został jej mąż, także nauczyciel wychowania fizycznego w ZSM), aczkolwiek pracowała jeszcze do 1992 w formie półetatowej. W 1993 była współzałożycielem klubu Volleyball Club Sanok i pełniła w nim rolę koordynatora trenerów (tradycje siatkarskie w Sanoku podjął założony w 2004 Towarzystwo Sportowe Volleyball (TSV) Sanok. Wraz z mężem została działaczem sportowym, także na rzecz narciarstwa[22]. Doczekali się dwóch córek.
Sukcesy sportowe
- Zawodnicze klubowe
Złoty medal mistrzostw Polski: 1952 z AZS AWF Warszawa
- Szkoleniowe
Złoty medal mistrzostw Polski juniorów: 1969 z MKS Zryw Sanok
- Wyróżnienia
- „Honorowa Trybuna Trenerów” – grono dziesięciu najlepszych dziesięciu trenerów-wychowawców w Polsce, wybranych w akcji Związku Młodzieży Socjalistycznej, Polskiego Komitetu Olimpijskiego i redakcji „Sztandaru Młodych” (1971)[23][24]
- Nagroda Ministra Oświaty i Wychowania
- Wyróżnienie z okazji 10-lecia istnienia klubu TSV Sanok (2014)[25]
Odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1983)[26]
- Złoty Krzyż Zasługi (1974)
- Srebrny Krzyż Zasługi (1970)
- Odznaka Honorowa za Zasługi w Sporcie Szkolnym
- Odznaka Stulecia Polskiego Sportu
- Złota Honorowa Odznaka Polskiego Związku Piłki Siatkowej
- Brązowe Odznaczenie im. Janka Krasickiego (1971)[27]
- Odznaka „Zasłużony dla Sanoka” (1983)[28]
Przypisy
- ↑ Po roku pracy Szkolnego Zrzeszenia Sportowego. „Nowiny”, s. 1, Nr 5 z 2 lutego 1959.
- ↑ Siatkówka. Sukces siatkarzy MKS Zryw Sanok. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 17 z 22 kwietnia 1968.
- ↑ Brązowy medal siatkarzy MKS Sanok. „Nowiny”, s. 1, Nr 19 z 6 maja 1968.
- ↑ Dobry poziom finału. Siatkarze Sanoku mistrzami okręgu w konkurencji juniorów. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 2 z 13 stycznia 1969.
- ↑ Siatkarze MKS Zryw Sanok w finale mistrzostw Polski. „Nowiny”, s. 2, Nr 39 z 15 i 16 lutego 1969.
- ↑ Jan Filipowicz. Siatkarze MKS Zryw Sanok mistrzami Polski. Honorowa runda sanockich „Orlików”. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 11 z 17 marca 1969.
- ↑ „Młodzieżowa zmiana” rzeszowskiej siatkówki – mistrzowie Polski z Sanoka. „Nowiny”, s. 4, Nr 70 z 24 marca 1969.
- ↑ Spotkanie z mistrzami Polski. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 14 z 8 kwietnia 1969.
- ↑ Marian Struś. Sprintem. Dawnych wspomnień czar. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 15 (306) z 20-31 maja 1984.
- ↑ Marian Struś. Eks-mistrzowie Polski jak za dawnych lat. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 21 (312) z 20-31 lipca 1984.
- ↑ Aneta Rejman, Małgorzata Janusz, Dagmara Sądecka. School sport of children and youth in rzeszowskie province in the years 1944–1957. „Scientific Review of Physical Culture”, s. 177, Volume 4, Issue 4.
- ↑ Wiktor Marciniak, Marian Struś. „Złoci chłopcy” pani Wandy. „Tygodnik Sanocki”, s. 8, Nr 42 (1191) z 17 października 2014.
- ↑ Bartosz Błażewicz. „Mechanik” znów złoty!. „Tygodnik Sanocki”, s. 16, Nr 22 (968) z 4 czerwca 2010.
- ↑ Krzysztof Kosim zakończył karierę. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 7 z 22 lutego 1982.
- ↑ Siatkówka. Nowa porcja gratulacji dla MKS Zryw Sanok. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 14 z 8 kwietnia 1969.
- ↑ Józef Ząbkiewicz, Sport i rekreacja, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka. Kraków 1995. s. 928.
- ↑ Marian Struś. Siatkarze Stali walczą o II ligę. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 8, Nr 5 (74) z 1-15 marca 1977.
- ↑ Marian Struś. Dlaczego wybrałam ten fach?. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 8 (335) z 10-20 marca 1985.
- ↑ Marian Struś. Rozwiali nadzieje. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 12 (339) z 20-30 kwietnia 1985.
- ↑ Marian Struś. W ich ręce oddano losy „Stali”. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 14 (341) z 10-20 maja 1985.
- ↑ Grono pedagogiczne. W: Księga pamiątkowa szkół ekonomicznych w Sanoku 1925-1995. Sanok: 1995, s. 313. ISBN 83-903469-0-7.
- ↑ Tereny zielone a rozwój narciarstwa. Historia narciarstwa w Sanoku. sanok.prox.pl. [dostęp 2014-12-31].
- ↑ Sport. Nauczycielka WF z Sanoka Wanda Lichnowska wśród 10 najlepszych trenerów – wychowawców. „Nowiny”, s. 2, Nr 153 z 5 czerwca 1971.
- ↑ Jedna z 10 najlepszych. „Nowiny-Stadion”, s. 4, Nr 24 z 14 czerwca 1971.
- ↑ II Liga M: Udane zakończenie roku przez sanoczan. siatka.org, 21 grudnia 2014. [dostęp 2014-12-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2 listopada 2017)].
- ↑ Nauczycielskie święto. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 3, Nr 30 (286) z 1-10 listopada 1983.
- ↑ Spotkanie z laureatami „Honorowej Trybuna Sportowej”. „Nowiny”, s. 2, Nr 156 z 8 czerwca 1971.
- ↑ Plenum KM PZPR. O rozwój sanockiego sportu. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 31 (287) z 10-20 listopada 1983.
Bibliografia
- Na Dzień Nauczyciela. Jedni z wielu... Wanda Lichnowska. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 47 z 20 listopada 1967.
- Przedstawiamy zasłużonych pedagogów. Wanda Lichnowska. „Nowiny”, s. 3, Nr 305 z 18 listopada 1969.
- Marian Fijołek. Małżeński duet z Sanoka wychowuje zawodników na miarę I ligi. „Podkarpacie”. Nr 16, s. 7, 14 stycznia 1971.
- Jedna z 10 najlepszych. „Nowiny-Stadion”, s. 4, Nr 24 z 14 czerwca 1971.
- Sportowe tradycje Technikum Mechanicznego. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 11 (56), s. 8, 1-15 czerwca 1976.
- Józef Ząbkiewicz. Ludzie sanockiego sportu. Wanda Lichnowska. „Tygodnik Sanocki”, s. 10, Nr 35 (147) z 2 września 1994.
- Niektórzy z grona. Wanda Lichnowska. W: Stanisław Dydek: Zespół Szkół Mechanicznych w Sanoku 1946–1996. Brzozów: Oficyna Wydawniczo-Reklamowa „Edytor” w Brzozowie, 1997, s. 256-258. ISBN 83-87450-00-6.
- Sport w Sanoku w okresie powojennym. isanok.pl. [dostęp 2014-12-31].