Waldemar Jan Dziak
![]() | |||
Państwo działania |
| ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 7 stycznia 1952 | ||
Data i miejsce śmierci | 21 października 2019 | ||
profesor nauk humanistycznych | |||
Specjalność: stosunki międzynarodowe, myśl polityczna, cywilizacje azjatyckie | |||
Alma Mater | Uniwersytet Warszawski | ||
Doktorat | 30 czerwca 1982 – nauki humanistyczne | ||
Habilitacja | 8 czerwca 2001 – nauki o polityce | ||
Profesura | 7 października 2010 | ||
Zatrudnienie | |||
Uczelnia | Uniwersytet Warszawski | ||
Stanowisko | pracownik naukowy | ||
Okres zatrudn. | 1976–1990 | ||
Instytut | |||
Stanowisko | adiunkt, kierownik zakładu | ||
Okres zatrudn. | 1991–2019 | ||
Odznaczenia | |||
![]() | |||
| |||
Strona internetowa |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5f/Waldemar_Jan_Dziak_gr%C3%B3b.jpg/220px-Waldemar_Jan_Dziak_gr%C3%B3b.jpg)
Waldemar Jan Dziak, pseudonimy Waldemar Ogiński, Waldemar Jan Ogiński (ur. 7 stycznia 1952 w Warszawie, zm. 21 października 2019[1] tamże[2]) – polski naukowiec, politolog i pisarz, profesor nauk humanistycznych. Od 1991 związany z Instytutem Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk. Wykładowca kilku polskich uczelni wyższych (m.in.: Collegium Civitas, Akademia Dyplomatyczna).
Był specjalistą w zakresie stosunków międzynarodowych. Tematem jego badań była problematyka krajów bałkańskich oraz krajów Dalekiego Wschodu, ze szczególnym uwzględnieniem: Albanii, Bośni i Hercegowiny, Korei Północnej i Chin.
Życiorys
Syn Mieczysława i Marianny[2]. Absolwent XXX Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Śniadeckiego w Warszawie. W 1976 roku ukończył studia na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. W 1982 roku tamże obronił rozprawę doktorską Walka o koncepcje linii politycznych Komunistycznej Partii Chin w latach 1956–1960 (promotor – Eugeniusz Zieliński), za którą otrzymał nagrodę rektora II stopnia. W latach 1976–1990 pracownik naukowy Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1991 adiunkt w Instytucie Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk (ISP PAN). W 2001 uzyskał habilitację, przedstawiając dzieło Kim Ir Sen. Dzieło i polityczne wizje. W 2010 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych[3]. Od 2001 był członkiem Rady Naukowej ISP PAN. Od 2007 był kierownikiem Zakładu Azji i Pacyfiku oraz Centrum Badań Azji Wschodniej w ISP PAN. Od 2017 kierownik Zakładu Bezpieczeństwa Globalnego i Studiów Strategicznych PAN[4]. W latach 2006–2010 był rektorem Wyższej Szkoły Komunikowania i Mediów Społecznych im. Jerzego Giedroycia w Warszawie. Wśród wypromowanych przez niego doktorów znaleźli się Jerzy Bayer (2005), Nicolas Levi (2012), Krzysztof Sajewski (2015).
Od lat 90. XX wieku współpracował zawodowo z polskimi mediami. Początkowo, pod pseudonimem Waldemar Ogiński, był komentatorem w Tok FM. W latach 1999–2001, od poniedziałku do piątku, w godzinach 7:00–10:00, prowadził audycje radiowe z cyklu Rozmowy niekontrolowane[5]. Popularność radiowa pozwoliła mu zaistnieć w telewizji. Na antenie TV Puls przez krótki czas był gospodarzem programu publicystycznego Humory Waldemara Ogińskiego[6]. Z kolei pod pseudonimem Waldemar Jan Ogiński prowadził program publicystyczny Salon polityczny w Superstacji[7]. We wrześniu 2016, po pięciu miesiącach współprowadzenia programu TVP W tyle wizji, zrezygnował z udziału w nim[8]. Regularnie był gościem różnych programów telewizyjnych i radiowych jako ekspert od spraw międzynarodowych.
Był autorem książek przede wszystkim o tematyce dotyczącej Chin i Korei Północnej. W 2004 biografia polityczna Kim Dzong Ila jego autorstwa spotkała się z reakcją ze strony władz Korei Północnej – zabroniono mu dożywotnio wjazdu na terytorium tego kraju[9].
W latach 2013–2015 był doradcą ds. promocji i mediów w zarządzie SK Banku. W latach 1994–2009, równolegle z działalnością naukową, prowadził działalność biznesową: był prezesem lub wiceprezesem spółek zajmujących się ekologicznym wykorzystaniem odpadów, utylizacją i recyklingiem[10].
W 2015 za zasługi w działalności na rzecz rozwoju nauki został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi[11].
Publikacje
Autor lub współautor następujących prac:
- 1982 Walka o koncepcję linii politycznej Komunistycznej Partii Chin w latach 1956–1960
- 1988 Eurokomunizm: Teoria i praktyka
- 1990 Stalin. Stalinizm. Stalinowcy
- 1989 Albania między Belgradem, Moskwą a Pekinem 1948–1978
- 1992 W kraju Orwella. O funkcjonowaniu północnokoreańskiego modelu państwa totalitarnego
- 1996 Chiny – wschodzące supermocarstwo
- 2001 Kim Ir Sen. Dzieło i polityczne wizje
- 2003 Korea. Pokój czy wojna
- 2004 Kim Jong II
- 2006 Korea & Chiny, tom 1 i 2
- 2007 Mao. Zwycięstwa. Nadzieje. Klęski[12]
- 2009 Korea Północna u źródeł rodzinnej sukcesji władzy
- 2009 Pająk z Góry Katsuragi
- 2010 Pjongjang. Rok 1956.
- 2011 Republika Korei. Zarys ewolucji systemu politycznego[13]
- 2012 Porywacze Yodogo
- 2013 Kim Dzong Un. Kronika życia i walki
- 2014 Chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza
- 2015 Tybet. Szkice z dziejów chińsko-tybetańskich
- 2015 Historia polityczna Chin 1839–2014. Kronika najważniejszych wydarzeń
- 2016 Historia polityczna Chin 1839–2014. Konspekt analityczny
- 2016 Korea Północna. Wewnętrzne wektory trwania (z Krzysztofem Sajewskim)
Przypisy
- ↑ Nie żyje profesor Waldemar J. Dziak [online], tvn24.pl [dostęp 2019-10-21] (pol.).
- ↑ a b REJESTR SPADKOWY PL: wynik wyszukiwania [online], rejestry-notarialne.pl [dostęp 2021-06-20] .
- ↑ Prezydent wręczył nominacje profesorskie [online], prezydent.pl, 18 listopada 2010 [dostęp 2011-01-15] [zarchiwizowane z adresu 2011-02-28] (pol.).
- ↑ Strona oficjalna: biografia. [dostęp 2019-03-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-06)].
- ↑ Michał Sadowski: Doktor Dziak i Mister Hyde. rp.pl, 2001-02-08. [dostęp 2011-02-06]. (pol.).
- ↑ II Festiwal Dobrego Humoru. wp.pl. [dostęp 2011-02-06]. (pol.).
- ↑ Program TV. Salon Polityczny. teleman.pl. [dostęp 2011-02-06]. (pol.).
- ↑ tvp.info: W tyle wizji. [dostęp 2016-08-24]. (pol.).
- ↑ Pająk z Góry Katsuragi [online], Zbrodnia w Bibliotece, 28 lipca 2009 [dostęp 2013-06-02] [zarchiwizowane z adresu 2013-06-25] (pol.).
- ↑ Maciej Nowicki: Profesor staje na głowie: Uniwersytecki wykład musi się dziś łączyć z show. [w:] Wprost [on-line]. wprost.pl, 2002. [dostęp 2013-06-02]. (pol.).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 grudnia 2015 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 2016 r. poz. 132).
- ↑ książka napisana we współpracy z doktorem Jerzym Bayerem.
- ↑ książka napisana we współpracy z doktor Grażyną Strnad.
Linki zewnętrzne
- Strona oficjalna. dziak.info. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-04)].
- Prof. dr hab. Waldemar Jan Dziak, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2009-05-26] .