Włodzimierz Ambrożewicz
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 26 czerwca 1895 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | wiosna 1940 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1920–1929 i 1936–1940 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 26 Pułk Ułanów Wielkopolskich |
Stanowiska | lekarz pułku |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Włodzimierz Ambrożewicz herbu Bajbuza (ur. 14 czerwca?/26 czerwca 1895 w Odessie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – polski lekarz, działacz społeczny, urzędnik ZUS-u i porucznik rezerwy lekarz Wojska Polskiego. Ofiara zbrodni katyńskiej[1].
Życiorys
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/71/Pawe%C5%82_Ambro%C5%BCewicz_-_gr%C3%B3b.jpg/220px-Pawe%C5%82_Ambro%C5%BCewicz_-_gr%C3%B3b.jpg)
Urodził się w rodzinie lekarza Piotra Alfonsa (1855–1923) i Kapitoliny z domu Jagodzin[2]. W latach 1920–1929 pełnił służbę jako naczelny lekarz 26 pułku Ułanów Wielkopolskich i 15 pułku Ułanów Poznańskich w Poznaniu[3]. Z dniem 30 czerwca 1928 roku został przeniesiony w stan nieczynny na przeciąg sześciu miesięcy[4]. Z dniem 1 stycznia 1929 roku został powołany ze stanu nieczynnego z równoczesnym przeniesieniem służbowym do 15 puł na stanowisko lekarza[5]. Z dniem 28 lutego 1929 roku został przeniesiony do rezerwy[6]. 27 kwietnia 1929 roku został przeniesiony w rezerwie z kadry oficerów służby zdrowia do 7 batalionu sanitarnego w Poznaniu[7].
Zorganizował i kierował Zakładem Przyrodoleczniczym Ubezpieczalni Społecznej w Poznaniu. Otrzymał stanowisko inspektora medycznego w centrali Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie. Mianowany porucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 września 1922 roku w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Posiadał przydział do kadry zapasowej 7 Szpitala Okręgowego w Poznaniu[8]. W 1936 roku otrzymał przydział do 36 pułku piechoty Legii Akademickiej w Warszawie[2].
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do niewoli radzieckiej. Przebywał w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 roku spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 100-5-14)[9].
Włodzimierz Ambrożewicz 16 września 1927 roku ożenił się z Ireną Gertrudą Cybulską (1903–1971), z którą miał syna Pawła (1929–2009), ekonomistę i harcmistrza[2][10].
5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia kapitana[11]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia
- Srebrny Krzyż Zasługi
- Krzyż Kampanii Wrześniowej – pośmiertne 1 stycznia 1986
Zobacz też
- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu
Przypisy
- ↑ Tarczyński i in. 2000 ↓, s. 263.
- ↑ a b c Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 5.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 718, 742.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 376.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 32.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 22 marca 1929 roku, s. 98.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 125.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 220, 780.
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: HELENA ŁYSZKOWSKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-10-29] .
- ↑ Rodzina Ambrożewiczów w spisie ludności Miasta Poznania. [dostęp 2017-01-08]. (pol.).
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1934. [dostęp 2016-06-11].
- Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.