Władysław Wankie
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 1860 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 1920 | ||
Narodowość | polska | ||
Alma Mater | |||
Dziedzina sztuki | malarstwo | ||
| |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/51/W%C5%82adys%C5%82aw_Wankie_Na_tarasie%2C_ok._1886-1888.jpg/250px-W%C5%82adys%C5%82aw_Wankie_Na_tarasie%2C_ok._1886-1888.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7e/W%C5%82adys%C5%82aw_Wankie_Rybaczka_bretonska.jpg/250px-W%C5%82adys%C5%82aw_Wankie_Rybaczka_bretonska.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/41/W%C5%82adys%C5%82aw_Wankie_-_W_g%C3%B3rach.jpg/250px-W%C5%82adys%C5%82aw_Wankie_-_W_g%C3%B3rach.jpg)
Władysław Wankie (ur. 1860 w Warszawie, zm. 1925 tamże.) – polski malarz i krytyk artystyczny. Malował realistyczne pejzaże, sceny rodzajowe, religijne i symboliczne. Był współautorem Panoramy Tatr.
Życiorys
Uczył się w latach 1875–1880 w warszawskiej Klasie Rysunkowej u Wojciecha Gersona, następnie krótko w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Nie mogąc zaakceptować akademizmu dominującego w krakowskiej uczelni, w 1882 wyjechał do Monachium, gdzie przebywał następnych 20 lat.
Wankie w Monachium prawdopodobnie studiował malarstwo, był związany z grupą polskich malarzy skupionych wokół Józefa Brandta. Stale utrzymywał kontakt z krajem, wysyłał obrazy na wystawy w Warszawie, m.in. w Zachęcie, współpracował z polskimi czasopismami.
W 1903 powrócił do kraju i zamieszkał w Warszawie. W 1905 został członkiem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, w latach 1906–1924 redagował dział artystyczny czasopisma Świat, współpracował też z Tygodnikiem Ilustrowanym i Kurierem Warszawskim. Był jednym z twórców i wieloletnim prezesem konserwatywnego Stowarzyszenia Pro Arte.
Twórczość
Początkowo artysta malował sentymentalne i naiwne sceny rodzajowe przedstawiające piękne kobiety w towarzystwie mężczyzn w pełnych kwiatów ogrodach. Obrazy te tworzone na zapotrzebowanie rynku niemieckiego odznaczały się dopracowaną, bogatą kolorystyką.
Po 1887 zwrócił się w stronę symbolizmu, być może pod wpływem Aleksandra Gierymskiego. Interesował się życiem i zajęciami zwykłych ludzi, najczęściej rybaków, i prostym, surowym krajobrazem nadmorskim.
Kolejnym etapem w twórczości Wankiego, był tzw. okres bretoński, w latach 1893–1894 odwiedził Holandię i Bretanię. Pod wpływem tej podróży do końca życia malował krajobrazy nadmorskie, ze stale obecnymi postaciami kobiet w strojach bretońskich. Dzieła te charakteryzuje bogactwo efektów świetlnych i pełen ciszy nastrój.
Dojrzały Wankie zwrócił się ku nastrojowej stylizacji, jego obrazy z tego okresu pełne są tajemniczości i nostalgii. To małe pejzaże i budzące niepokój sceny symboliczne i religijne. Zadaje pytania o kwestie ostateczne. Cechą charakterystyczną jego twórczości jest stosowanie głębokich i nasyconych kolorów, a także precyzyjne operowanie światłem.
Pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim przy ulicy Młynarskiej (aleja 20, grób 20)[1].
Ważniejsze prace
- Za Dyrektoriatu – 1886
- Poezja i miłość – 1887
- Nad Bałtykiem, Nad morzem, Nad brzegiem morza – 1887-1890
- Rybaczka bretońska – 1893
- Mogiła samobójcy – 1895
- Samotna w parku – ok. 1900
- Krajobraz z chałupa i topolą – 1907
- Święty Augustyn – 1907
- Matka Boska przed ukrzyżowanym Chrystusem – 1916
- Ostrygarki, Rybaczki – 1920-24
- Burza idzie – 1923
Przypisy
- ↑ śp. Władysław Wankie
Linki zewnętrzne
- Władysław Wankie – zapomniany poeta, biografia na portalu NiezlaSztuka.net
- Władysław Wankie, [w:] Twórcy [online], Culture.pl [dostęp 2024-03-22] .
- PWN: 3993848