Stilijan Kowaczew
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 26 lutego 1860 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 11 lipca 1939 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1879–1918 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 9 pułk piechoty |
Główne wojny i bitwy | wojna serbsko-bułgarska, |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Pełne imię i nazwisko | Стилиян Георгиев Ковачев | ||
---|---|---|---|
Data urodzenia | 26 lutego 1860 | ||
Data śmierci | 11 lipca 1939 | ||
Minister wojny | |||
Okres | od 1 czerwca 1913 | ||
Poprzednik | Nikifor Nikiforow | ||
Następca | Georgi Wazow | ||
|
Stilijan Georgiew Kowaczew (bułg. Стилиян Георгиев Ковачев, ur. 26 lutego 1860 w Jambole, zm. 11 lipca 1939 w Sofii[1]) – bułgarski wojskowy i polityk, generał piechoty, minister wojny Carstwa Bułgarii (1913).
Życiorys
Był synem kowala Georgi Kowaczewa[2]. W młodym wieku związał się z jambolskim komitetem rewolucyjnym, w którym pełnił funkcję sekretarza Georgi Drażewa. Wziął udział w powstaniu kwietniowym 1876. Dwa lata później uczęszczał na kursy pedagogiczne w Płowdiwie. W 1878 rozpoczął naukę w szkole wojskowej w Sofii, którą ukończył w 1879[1]. Awansowany na podporucznika objął dowództwo plutonu policji Rumelii Wschodniej. W latach 1882–1993 studiował w Akademii Inżynierii Wojskowej w Petersburgu. Studia przerwał z powodu choroby i powrócił do kraju[1]. W 1885 uzyskał awans na stopień kapitana, a dowodzona przez niego kompania została skierowana w Rodopy, gdzie zwalczano działające na pograniczu grupy przestępcze. W czasie wojny bułgarsko-serbskiej dowodził kompanią haskowską[1]. Walczył w bitwie pod Sliwnicą, a następnie wziął udział w ofensywie na Pirot. Za udział w wojnie został uhonorowany Orderem Waleczności IV klasy.
Po zakończeniu wojny rozpoczął pracę w ministerstwie wojny, w którym w latach 1886–1894 kierował kancelarią[1]. W 1894 powrócił do służby liniowej. W stopniu podpułkownika objął dowództwo 9 pułku piechoty, a następnie 5 brygady piechoty, działającej w ramach 2 dywizji. W latach 1905–1909 dowodził 4 Dywizją Piechoty, a następnie 2 Dywizją Piechoty[1].
Po wybuchu I wojny bałkańskiej Kowaczew nadal pełnił funkcję dowódcy 2 Dywizji Piechoty i dowodził ofensywą z Płowdiwu w kierunku Tracji Zachodniej[1]. Po zwycięstwie objął dowództwo 4 Armii i walczył w bitwie pod Bulair i Sharkoi.
W czerwcu 1913, w przededniu wybuchu II wojny bałkańskiej Kowaczew objął stanowisko ministra wojny w gabinecie Stojana Danewa. Z uwagi na sytuację na froncie podał się do dymisji i wziął udział w bitwie nad Bregałnicą[1]. W czasie bitwy wydał rozkaz odwrotu, bez zgody naczelnego dowództwa, za co został odsunięty od dowodzenia armią.
W czasie I wojny światowej awansowany na stopień generała porucznika, pracował w sztabie 2 dywizji piechoty. W 1918 został zwolniony z wojska, zmarł w 1939 w Sofii.
Był żonaty (żona Anna z d. Stojewa), miał czworo dzieci (trzy córki i syna).
Awanse
- podporucznik (Подпоручик) (1879)
- porucznik (Поручик) (1881)
- kapitan (Kапитан) (1884)
- major (Майор) (1887)
- podpułkownik (Подполковник) (1892)
- pułkownik (Полковник) (1896)
- generał major (Генерал-майор) (1905)
- generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1917)
- generał piechoty (Генерал от пехотата) (1936)
Odznaczenia
- Order Waleczności 3. i 4. st. II klasy
- Order Świętego Aleksandra I i II stopnia
- Order Zasługi Wojskowej II stopnia
- Order Stara Płanina I stopnia z mieczami
- Order Świętej Anny II stopnia (Rosja)
- Order Korony Żelaznej (Austro-Węgry)
- Order Daniły I (Czarnogóra)
- Order Gwiazdy Rumunii
Przypisy
Bibliografia
- Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 226–227.
- Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.3. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 107.
- p
- d
- e
|
- Pełna lista: (1878–1908)