Stefania Woytowicz
Data i miejsce urodzenia | 8 października 1922 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 31 sierpnia 2005 |
Typ głosu | sopran |
Zawód | śpiewaczka |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Stefania Maria Woytowicz–Rudnicka (ur. 8 października 1922 w Oryninie, zm. 31 sierpnia 2005 w Warszawie) – jedna z najwybitniejszych polskich śpiewaczek (sopran)[1].
Życiorys
Urodziła się w rodzinie Michała (1877–1967) i Domicelli ze Zwolakowskich (1880–1967). Miała dziewięcioro rodzeństwa (jedno zmarło w niemowlęctwie), najstarszy był Bolesław, kompozytor, pianista, a następnie Wiktor, Wanda Staniszewska, Regina Michałowska, Halina Symonik, Kazimierz, Anna Radzimowska-Pachura i Henryk[2]. Była wychowanką Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie, gdzie uczyła się śpiewu u Stanisławy Zawadzkiej. Początkiem jej wielkiej kariery było zwycięstwo w Międzynarodowym Konkursie Wokalnym w Pradze w 1954[1]. Śpiewała prawie we wszystkich krajach Europy, a także w USA, Australii, Nowej Zelandii i na Dalekim Wschodzie; uczestniczyła także we wszystkich ważniejszych festiwalach europejskich. Jej bogaty repertuar obejmował pieśni solowe, utwory kameralne, kantatowe i oratoryjne. Występowała wyłącznie na estradzie koncertowej, odmawiając udziału w spektaklach operowych.
W latach 80. działała w warszawskim Duszpasterstwie Środowisk Twórczych, zajmując się pomocą charytatywną dla środowiska muzycznego. W 1985 koncertowała dla papieża Jana Pawła II w Castel Gandolfo[1].
Wielokrotnie występowała na festiwalu „Warszawska Jesień”; była wykonawczynią dzieł Szymanowskiego, Pendereckiego, Bairda, Góreckiego, Szabelskiego, Meyera i Bogusławskiego. Dokonała wielu nagrań dla radia, telewizji i wytwórni płytowych. Była pierwszą śpiewaczką, która nagrała III Symfonię Góreckiego – i to dla trzech firm, z trzema orkiestrami i trzema dyrygentami. W latach 1977–1992 była prezesem Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. Od 1971 była członkiem Obywatelskiego Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie[3].
Jej mężem był neurochirurg Stanisław Rudnicki.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3c/3_Aleja_Przyjaci%C3%B3%C5%82_in_Warsaw%2C_plaque_to_Stanis%C5%82aw_Rudnicki_and_Stefania_Woytowicz.jpg/240px-3_Aleja_Przyjaci%C3%B3%C5%82_in_Warsaw%2C_plaque_to_Stanis%C5%82aw_Rudnicki_and_Stefania_Woytowicz.jpg)
Zmarła 31 sierpnia 2005 w Warszawie, pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 155a-3-13/14)[4][1].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (17 października 2001)[5]
- Złoty Krzyż Zasługi (15 lipca 1954)[6]
- Złota Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1979)[7]
Nagrody i wyróżnienia
- I nagroda na Ogólnopolskim Konkursie im. Bacha w Poznaniu (1950)
- III nagroda na Międzynarodowym Konkursie w Berlinie (1951)[8]
- I nagroda na Międzynarodowym Konkursie Wokalnym w Pradze (1954)
- Nagroda Państwowa II stopnia z okazji 20-lecia Polski Ludowej (22 lipca 1964)[9]
- Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia (1975)
- Nagroda Związku Kompozytorów Polskich (1978)
- wyróżnienie Fundacji im. Karola Szymanowskiego (1998)[10]
- Platynowa Płyta za wykonanie III symfonii Henryka Mikołaja Góreckiego (1999)[10]
- tytuł Honorowego Obywatela Jasła (1999)[11]
- tytuł Honorowego Obywatela Kętrzyna (2000)[12]
Źródło:[13].
Upamiętnienie
- Stefania Woytowicz i Stanisław Rudnicki zostali upamiętnieni tablicą pamiątkową na fasadzie budynku pod adresem Alei Przyjaciół 3 w Warszawie, gdzie zamieszkiwali od 1958 do 2005[14].
- W 2007 powstała Fundacja im. Stefanii Woytowicz[15].
Przypisy
- ↑ a b c d Adam Czopek. Odeszła Stefania Woytowicz. „Wiadomości Archidiecezji Warszawskiej”. 9, s. 1196-1197, wrzesień 2005. ks. Grzegorz Kalwarczyk - redaktor naczelny. Warszawa: Bonum. ISSN 0209-3804.
- ↑ Bolesław Woytowicz – Kresowianie na Śląsku [online], leksykonkresowian.instytutslaski.pl [dostęp 2024-08-13] .
- ↑ „Biuletyn Zamek”, nr 17a, 19 czerwca 1971, s. 5.
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: DOMICELA WOYTOWICZ, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-02-22] .
- ↑ M.P. z 2002 r. nr 1, poz. 17 „w uznaniu wybitnych zasług dla kultury polskiej, za osiągnięcia w pracy artystycznej”.
- ↑ M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1564 „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
- ↑ Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 10, 1 września 1979, s. 16.
- ↑ Woytowicz Stefania [online], encyklopediakrakowa.pl [dostęp 2024-08-13] .
- ↑ Dziennik Polski, rok XX, nr 171 (6363), s. 3.
- ↑ a b Stefania Woytowicz – LEKSYKON KULTURY WARMII I MAZUR [online], leksykonkultury.ceik.eu [dostęp 2024-08-13] .
- ↑ Honorowi Obywatele Miasta. jaslo.pl, 2014-07-04. [dostęp 2016-07-10].
- ↑ Tadeusz Korowaj: Rastenburg/Kętrzyn. Dzieje miasta. Kętrzyn: 2012, s. 280. ISBN 978-83-913091-2-4.
- ↑ Stefania Woytowicz, [w:] Twórcy [online], Culture.pl [dostęp 2024-08-13] .
- ↑ Tablica upamiętniająca dom Stefanii Woytowicz-Rudnickiej i Stanisława Rudnickiego [online], web.archive.org, 4 marca 2016 [dostęp 2024-08-13] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04] .
- ↑ O Fundacji - Fundacja im. Stefanii Woytowicz [online], www.fisw.pl [dostęp 2024-08-13] .
Linki zewnętrzne
- Stefania Woytowicz na zdjęciach w bibliotece Polona
- PWN: 3998110
- ETP: 22993