Stanisław Dębicki (malarz)
![]() Autoportret artysty | |||
Data i miejsce urodzenia | 14 grudnia 1866 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 12 sierpnia 1924 | ||
Narodowość | Polak | ||
Alma Mater | |||
Dziedzina sztuki | malarstwo | ||
| |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/be/%D0%93%D1%80%D0%BE%D0%B1%D1%96%D0%B2%D0%B5%D1%86%D1%8C_%D1%81%D1%96%D0%BC%27%D1%97_%D0%94%D0%B5%D0%BC%D0%B1%D1%96%D1%86%D1%8C%D0%BA%D0%B8%D1%85..jpg/240px-%D0%93%D1%80%D0%BE%D0%B1%D1%96%D0%B2%D0%B5%D1%86%D1%8C_%D1%81%D1%96%D0%BC%27%D1%97_%D0%94%D0%B5%D0%BC%D0%B1%D1%96%D1%86%D1%8C%D0%BA%D0%B8%D1%85..jpg)
Stanisław Mieczysław Dębicki (ur. 14 grudnia 1866 w Lubaczowie, zm. 12 sierpnia 1924 w Krakowie) – polski malarz i ilustrator książek.
Życiorys
Studiował malarstwo w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Władysława Łuszczkiewicza, następnie w Akademii monachijskiej. W latach 1890–1891 studiował w Akadémie Colarossi w Paryżu.
Początkowo pracował jako nauczyciel rysunku w Szkole Przemysłu Ceramicznego w Kołomyi, potem przyjął posadę w prywatnej Szkole Rysunku Marcelego Harasimowicza we Lwowie. Od 5 listopada 1909 roku był zatrudniony w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, początkowo jako asystent, od 1910 docent, a od 27 października 1911 roku na stanowisku profesora, obejmując osieroconą po śmierci Stanisława Wyspiańskiego katedrę malarstwa religijnego i dekoracyjnego. Prezydent Rzeczypospolitej pismem z 24 marca 1923 roku mianował Dębickiego profesorem zwyczajnym z datą 1 kwietnia 1923 roku.
Dębicki odszedł na emeryturę 30 września 1923 roku. W ciągu tego okresu przez jego pracownię przewinęło się blisko osiemdziesięciu studentów.
W okresie krakowskim Stanisław Dębicki był również pedagogiem w Szkole Sztuk Pięknych dla Kobiet, prowadzonej przez Marię Niedzielską.
Tworzył m.in. w stylu secesji. Malował generalnie niewiele, poświęcając się głównie pracy pedagogicznej. Uprawiał zdobnictwo książki.
Zmarł w Krakowie. 30 października 1924 roku został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie[1].
Przypisy
- ↑ Pogrzeb śp. Stanisława Dębickiego. „Gazeta Lwowska”, s. 5, nr 252 z 1 listopada 1924.
Bibliografia
- Tadeusz Zygmunt Bednarski: Stanisław Dębicki jako pedagog w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W: „Alma Mater” nr 100 (luty 2008), s. 84–86
- Mieczysław Wallis: Secesja. Wyd. 2. Wydawnictwo Arkady, Warszawa 1974
Linki zewnętrzne
- Grafiki S. Dębickiego – wersja cyfrowa na Polona.pl
- PWN: 3892280
- ЕСУ: 21392