Short Empire
![]() Short S.23 Empire, ok. 1940 roku | |||
Dane podstawowe | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Producent | Short Brothers | ||
Typ | pocztowa i pasażerska łódź latająca | ||
Konstrukcja | czterosilnikowy górnopłat o konstrukcji metalowej | ||
Załoga | 5 | ||
Historia | |||
Data oblotu | 4 lipca 1936 | ||
Lata produkcji | 1936-1940 | ||
Wycofanie ze służby | koniec lat 40. XX wieku | ||
Liczba egz. | 45, w tym: | ||
Dane techniczne | |||
Napęd | 4 silniki gwiazdowe Bristol Pegasus X C (S.23) | ||
Moc | każdy: | ||
Wymiary | |||
Rozpiętość | 34,75 m | ||
Długość | 26,82 m | ||
Powierzchnia nośna | 139,35 m² | ||
Masa | |||
Własna | 10 659 kg | ||
Startowa | 18 375 kg | ||
Osiągi | |||
Prędkość maks. | 322 km/h | ||
Pułap | 6100 m | ||
Zasięg | 1200 km | ||
Dane operacyjne | |||
Liczba miejsc | |||
24 siedzące lub 16 leżących | |||
Przestrzeń ładunkowa | |||
3500 kg | |||
Użytkownicy | |||
BOAC, Imperial Airways, QANTAS, Royal Air Force, Royal Australian Air Force, TEAL | |||
Rzuty | |||
![]() | |||
|
Short Empire – brytyjska pocztowa i pasażerska łódź latająca opracowana w drugiej połowie lat 30. XX wieku przez przedsiębiorstwo Short Brothers, w odpowiedzi na zamówienie rządu brytyjskiego na wodnosamolot, który zapewniłby łączność pocztową z posiadłościami imperium brytyjskiego w Afryce, Azji i Australii. Konstrukcja samolotu wykorzystana została przy projektowaniu wojskowej łodzi latającej Short Sunderland.
Pierwszy samolot oblatano 4 lipca 1936 roku i jeszcze w tym samym roku do Imperial Airways trafiły jego pierwsze egzemplarze. Łącznie do 1940 roku wyprodukowano 45 wodnosamolotów w czterech wersjach (S.23, S.26, S.30, S.33), które poza Imperial Airways (od 1939 BOAC) służyły w liniach QANTAS oraz TEAL. Pojedyncze egzemplarze były w czasie II wojny światowej wykorzystywane przez Royal Air Force oraz Royal Australian Air Force. Samoloty Empire zakończyły służbę wkrótce po zakończeniu wojny.
Wodnosamolot był czterosilnikowym górnopłatem o konstrukcji metalowej. Kadłub o podłodziu dwuredanowym mieścił pięcioosobową załogę, 24 pasażerów na miejscach siedzących lub 16 na miejscach leżących oraz 3500 kg ładunku.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1e/Maia_and_Mercury%2C_August_1938_%28Our_Generation%2C_1938%29.jpg/250px-Maia_and_Mercury%2C_August_1938_%28Our_Generation%2C_1938%29.jpg)
Ze względu na stosunkowo niewielki zasięg łodzi latającej, wynoszący 1200 km, kierownik techniczny Imperial Airways, Robert H. Mayo polecił umieszczenie na grzbiecie jednego z samolotów Empire (oznaczonego S.21 Maia) mniejszego wodnosamolotu S.20 Mercury, który po wystartowaniu i wzniesieniu się na odpowiednią wysokość odczepiał się i samodzielnie kontynuował lot z 455-kg ładunkiem poczty, lecąc na odległość 6000 km. Tak połączone samoloty wykonywały loty w latach 1938-1939, 6 października 1938 roku bijąc rekord odległości przelecianej przez wodnosamolot bez lądowania – 9726 km.
Bibliografia
- Short S-23 Empire. W: Tomasz Makowski: Encyklopedia Multimedialna PWN – Technika.
- Geoffrey Norris: Aircraft Profile #84. Short Empire Boats. All the World's Helicopters and Rotorcraft, 1966. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- SNL: Empire_-_flybåt