Rudolf Leroch-Orlot
![]() Rudolf Leroch-Orlot (1934) | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 23 lub 24 grudnia 1893 | ||
---|---|---|---|
Data śmierci | 1978 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1914–1949 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Formacja |
| ||
Jednostki | 1 Pułk Piechoty | ||
Stanowiska | adiutant batalionu | ||
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Rudolf Ignacy Leroch-Orlot[a], właśc. Rudolf Leroch, ps. „Orlot” (ur. 23 lub 24 grudnia 1893 we Lwowie, zm. 1978) – oficer Legionów Polskich, podpułkownik Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych, w 1964 mianowany do stopnia pułkownika przez władze RP na uchodźstwie, działacz kulturalny, społeczny oraz emigracyjny w Argentynie.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/09/Rudolf_Leroch-Orlot%2C_drawing_by_Henryk_Hetz-Barwi%C5%84ski.jpg/240px-Rudolf_Leroch-Orlot%2C_drawing_by_Henryk_Hetz-Barwi%C5%84ski.jpg)
Życiorys
Urodził się 23[1][2][3] lub 24 grudnia 1893 we Lwowie[4][5]. Był synem Marcina i Amelii z Krzyżaków[4][5]. Od 1911/1912 był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich w Krakowie[4][5]. Wówczas współpracował na polu niepodległościowym z organizacją „Młoda Serbia”[6]. Studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego uzyskując absolutorium oraz kształcił się na Wydziale Filozoficznym UJ, ukończył studia na Akademii Handlowej w Krakowie[4][5][7].
Po wybuchu I wojny światowej został żołnierzem Legionów Polskich[5]. Od sierpnia 1914 służył w oddziałach strzeleckich 1 pułku piechoty w składzie I Brygady, najpierw jako trębacz I batalionu, a od 20 października 1914 był adiutantem batalionu[4][5][8]. Został awansowany do stopnia podporucznika piechoty 12 listopada 1914[5]. Odniósł rany 21 sierpnia 1915 pod Kowalikami[4][5]. Po odbyciu leczenia służył w macierzystym pułku[5]. W 1917 z ramienia Legionów przebywał w Wiedniu i ponownie współdziałał z ruchem „Młoda Serbia”[6]. Po kryzysie przysięgowym z 1917 został internowany[4][5]. Po odzyskaniu wolności działał w Polski Organizacji Wojskowej[4][5]. Służbę legionową zakończył w stopniu porucznika[5].
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego w listopadzie 1918[5]. Służył w szeregach 5 pułku piechoty Legionów i 68 pułku piechoty[4][5]. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej[8]. 20 sierpnia 1921 Naczelnik Państwa zezwolił mu na przybranie nazwiska „Orlot” do nazwiska rodowego „Leroch”. W 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów rezerwowych piechoty[9][5]. Jako kapitan Wojska Polskiego został osadnikiem wojskowym osadzie Wilja (gmina Katerburg, powiat krzemieniecki, województwo wołyńskie)[10][11]. W 1923 był oficerem rezerwowym 28 pułku piechoty w Łodzi[12]. Następnie został przeniesiony do korpusu oficerów artylerii i zweryfikowany w stopniu kapitana rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[13][5]. W 1924 był żołnierzem rezerwowym przydzielonym do 10 pułku artylerii polowej w Łodzi jako oficer zatrzymany w służbie czynnej[14]. W 1925 został przemianowany na oficera zawodowego i zweryfikowany jako kapitan służby czynnej artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[15][16]. Pełnił stanowisko dowódcy batalionu celnego[4]. Na przełomie lat 20. i 30. był oficerem 10 pułku artylerii polowej[17][18]. W 1929 został awansowany na stopień majora artylerii[19]. Zaprojektował odznakę 10 pułku artylerii polowej (zatwierdzona 17 września 1927)[20] oraz był autorem monografii opisującej historię 10 pułku artylerii polowej (wydana w 1929)[21]. Przed 1929 był dowódcą I dywizjonu w 10 pap[6]. W trakcie 1929 na kilka miesięcy został przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko Szefa Wydziału Biura Personalnego[6]. W 1930 był komendantem przysposobienia wojskowego artyleryjskiego w Łodzi[22]. W Łodzi udzielał się aktywnie w życiu artystyczno-teatralnym oraz na polu działalności społecznej[6][23][24][25]. Wspierał wiele z organizowanych imprez artystycznych w mieście, występował jako prelegent podczas uroczystości patriotycznych[25][26]. Był działaczem łódzkiego Towarzystwa Operowego[27], a 15 września 1926 został wybrany kierownikiem administracyjnym tegoż[28][29][30][31][32]. Został członkiem sekcji wykonawczej prezydium organizującego bieg myśliwskim św. Huberta 3 listopada 1929 i uczestniczył w nim jako Master[33][34][35]. W lutym 1930 został wybrany członkiem zarządu Łódzkiego Klubu Lotniczego, a 8 marca 1930 jego sekretarzem generalnym[36][37].
W styczniu 1931 został przeniesiony z korpusu oficerów artylerii do korpusu oficerów kontrolerów w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 i 1. lokatą oraz przydzielony do korpusu kontrolerów w Warszawie[38][4][25]. Służbę w korpusie kontrolerów pełnił do 1939[39]. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 2. lokatą w korpusie oficerów kontrolerów[5].
Podczas II wojny światowej został oficerem Polskich Sił Zbrojnych, był żołnierzem 2 Korpusu Polskiego[8]. Po wojnie pozostał na emigracji. 12 kwietnia 1949 wraz z żoną Bronisławą i synem Krzysztofem przybył na statku „Highland Brigade” do Buenos Aires w Argentynie, gdzie osiadł[5][40][41]. W Argentynie działał na polu kombatanckim i polonijnym. Był wieloletnim prezesem Koła Legionistów i POW[42][43], wiceprezesem Związku Polaków, członkiem i założycielem Towarzystwa Miłośników Historii w Buenos Aires[8]. W 1967 w Argentynie zorganizował obchody 100. rocznicy urodzin Marszałka Józefa Piłsudskiego[5]. W 1964 Prezydent RP na uchodźstwie mianował go pułkownikiem w korpusie kontrolerów[44].
Zmarł w 1978[8]. Jego żoną od 1923 była Bronisława Olecka z domu Skrzywan[4], przedwojenna śpiewaczka operowa-sopranistka w Łodzi, prowadząca tam szkołę śpiewu solowego[6][45][46].
Portret rysunkowy ppor. Legionów Polskich Rudolfa Lerocha-Orlota autorstwa Henryka Hetza-Barwińskiego był jedną z 20 humorystycznie przedstawionych podobizn polskich legionistów, które ukazały się w albumie pt. Woyska polskiego konterfektow gładkich 20 gwoli uciechy komilitonow swoich wyimaginował - a gwoli pozytku nierycerskiego pospolstwa w tysiaczney mnogosci wytłoczyc zezwolił. Spuściznę po płk. Lerochu-Orlocie przejęła Polska Misja Katolicka w Argentynie[47].
Publikacje
- Zarys historji wojennej 10-go kaniowskiego pułku artyleji polowej (1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920, wyd. Wojskowe Biuro Historyczne)[4].
- Zasady gospodarki amunicją [w:] „Przegląd Piechoty” 3/1937[48][49].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości (20 stycznia 1931)[50][51][52]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1965)[53]
- Krzyż Walecznych (czterokrotnie, przed 1932)[52][4]
- Srebrny Krzyż Zasługi (16 marca 1928)[54][55][56][16][52]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[4]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[4]
- Srebrna Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej II stopnia[57]
- Odznaka „Za wierną służbę”[58]
- Krzyż Kawalerski Orderu Orła Białego (Jugosławia 1929)[59][4][6]
Uwagi
- ↑ Powojenne Dzienniki Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej wydawane przez władze RP na uchodźstwie wskazywały tożsamość Rudolf Ignacy Leroch-Orlot. Przedwojenne Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928, 1932 podawały formę tożsamości Rudolf Ignacy Orlot-Leroch.
Przypisy
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 384, 461, 1019.
- ↑ Lista starszeństwa oficerów artylerii. „Przegląd Artyleryjski”. 6, s. 614, 1929.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 294, 433, 986.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 419.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Rudolf Leroch. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2017-04-05].
- ↑ a b c d e f g Odznaczenie majora Leroch-Orlota. „Hasło Łódzkie”, s. 8, Nr 238 z 31 sierpnia 1929.
- ↑ Rudolf Leroch-Orlot. infolotnicze.pl. [dostęp 2017-04-08].
- ↑ a b c d e Rudolf Leroch-Orlot. pilsudski.org.uk. [dostęp 2017-04-08].
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 472.
- ↑ Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 108. [dostęp 2017-04-08].
- ↑ Rudolf Leroch. kresy-siberia.org. [dostęp 2017-04-08].
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 207.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 764.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 655.
- ↑ Dział urzędowy. Przemianowanie na oficerów zawodowych. „Przegląd Artyleryjski”. 7/8, s. 280, 1925.
- ↑ a b Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 461.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 384.
- ↑ Wręczenie odznak pułkowych przedstawicielom samorządu łódzkiego. „Głos Poranny”, s. 8, Nr 270 z 3 listopada 1929.
- ↑ Awanse oficerów garnizonu łódzkiego. „Ilustrowana Republika”, s. 5, Nr 92 z 5 kwietnia 1929.
- ↑ Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 242-243.
- ↑ Z dziejów Łodzi. „Ilustrowana Republika”, s. 5, Nr 222 z 14 sierpnia 1938.
- ↑ Młodzież szkolna przy armatach. Echa ostatniej defilady. „Echo”, s. 4, Nr 122 z 6 maja 1930.
- ↑ Wielki wieczór artystyczny „Świata Literackiego i Teatralnego”. „Łódzkie Echo Wieczorne”, s. 8, Nr 100 z 30 kwietnia 1926.
- ↑ Imieniny marszałka Piłsudskiego. „Głos Poranny”, s. 6, Nr 77 z 19 marca 1930.
- ↑ a b c Życie wojska. Zmiany i przeniesienia. „Głos Poranny”, s. 6, Nr 54 z 24 lutego 1931.
- ↑ Sprostowanie. „Hasło Łódzkie”, s. 5, Nr 70 z 12 marca 1930.
- ↑ Z łódzkiego Tow. Operowego. „Ilustrowana Republika”, s. 12, Nr 176 z 27 czerwca 1926.
- ↑ Nowy zarząd łódzkiego Towarzystwa Operowego. „Ilustrowana Republika”, s. 6, Nr 267 z 26 września 1926.
- ↑ Towarzystwo Operowe w obliczu nowego sezonu. „Rozwój”, s. 3, Nr 266 z 27 września 1926.
- ↑ Towarzystwo Operowe w obliczu nowego sezonu. „Express Wieczorny Ilustrowany”, s. 3, Nr 289 z 18 października 1927.
- ↑ Z Towarzystwa Operowego. „Hasło Łódzkie”, s. 4, Nr 35 z 20 października 1927.
- ↑ Z Towarzystwa Operowego. „Hasło Łódzkie”, s. 4, Nr 60 z 14 listopada 1927.
- ↑ Bez względu na pogodę odbędzie się bieg myśliwski św. Huberta. „Echo”, s. 5, Nr 267 z 3 listopada 1929.
- ↑ Dzisiejsze biegi myśliwskie św. Huberta. „Głos Poranny”, s. 11, Nr 270 z3 listopada 1929.
- ↑ Bieg myśliwski św. Huberta. „Ilustrowana Republika”, s. 6, Nr 303 z 4 listopada 1929.
- ↑ Skład osobowy klubu lotniczego w Łodzi. „Echo”, s. 5, Nr 70 z 12 marca 1930.
- ↑ Łódź przed najdonioślejszym wydarzeniem sportowym. Organizacja Klubu Lotniczego. „Hasło Łódzkie”, s. 7, Nr 71 z 13 marca 1930.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 9.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 294, 433.
- ↑ Immigration to Argentina. Passenger list of the ship Highland Brigade arriving to Buenos Aires on Apr 12, 1949. hebrewsurnames.com. [dostęp 2017-04-08]. (ang.).
- ↑ Polacy w Argentynie. Rudolf Leroch. docplayer.pl. [dostęp 2017-04-08].
- ↑ Argentyna. Biblioteka Polska im. Ignacego Domeyki. archiwa.gov.pl. [dostęp 2017-04-08].
- ↑ Polish community organisations. Argentina. archiwa.gov.pl. [dostęp 2017-04-08]. (ang.).
- ↑ Dembiński 1969 ↓, s. 17.
- ↑ Widowiska, koncerty i zabawy. Z filharmonii. „Głos Polski”, s. 6, Nr 86 z 27 marca 1926.
- ↑ Szkoła śpiewu solowego Br. Oleckiej. „Ilustrowana Republika”, s. 6, Nr 236 z 26 sierpnia 1926.
- ↑ Anna Krochmal: Instytucje polskie poza krajem – ich zbiory i współpraca z naczelną dyrekcją Archiwów Państwowych. W: W. Walczak, K. Łopatecki (red.): Stan badań nad wielokulturowym dziedzictwem dawnej Rzeczypospolitej. T. II. Białystok: 2010, s. 144.
- ↑ Rudolf Leroch-Orlot. Zasady gospodarki amunicją. „Przegląd Piechoty”. 3, s. 353-375, 1937.
- ↑ Bibliografia. Czasopisma polskie 37 r.. „Przegląd Artyleryjski”. 4, s. 624, 1937.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 18, poz. 31 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ Łodzianie odznaczeni „Krzyżem Niepodległości”. „Głos Poranny”, s. 8, Nr 23 z 23 stycznia 1931.
- ↑ a b c Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 294.
- ↑ Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 8, Nr 2 z 20 kwietnia 1966 „za zasługi w długoletniej pracy państwowo-społecznej dla Polski”.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 65, poz. 89 „za zasługi na polu pracy oświatowej w wojsku”.
- ↑ Odznaczeni łodzianie. „Ilustrowana Republika”, s. 6, Nr 81 z 21 marca 1928.
- ↑ Złote, srebrne i bronzowe krzyże zasługi dla oficerów garnizonu łódzkiego. „Hasło Łódzkie”, s. 8, Nr 229 z 19 sierpnia 1928.
- ↑ Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 304.
- ↑ Na podstawie fotografii z 1934 r. (infobox).
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 19 z 12 grudnia 1929 r., s. 362.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 419.
- Stefan Dembiński: Lista Oficerów Polskich Sił Zbrojnych na uchodźstwie według awansów dokonanych zarządzeniami Prezydenta Rzeczypospolitej, z uwzględnieniem rodzajów broni i służb. [w:] Dziennik Ustaw RP na Uchodźstwie [on-line]. 1969-06-30. [dostęp 2016-11-29].
- Zdzisław Sawicki, Adam Wielechowski: Odznaki Wojska Polskiego 1918–1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918–1939: Polskie Siły Zbrojne Na Zachodzie. Warszawa: Pantera Books, 2007. ISBN 978-83-204-3299-2.
- Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Rudolf Leroch. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2017-04-05].