Roman Pusiak
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 5 października 1934 |
---|---|
Data śmierci | 31 grudnia 2021 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1953–1995 |
Siły zbrojne | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Roman Pusiak (ur. 5 października 1934 w Czerwonogrodzie, zm. 31 grudnia 2021[1]) – generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys
Syn Walentego i Marii z Kosteckich. Jego ojciec był policjantem, uczestnikiem powstania wielkopolskiego. Został zamordowany przez NKWD w 1940.
W kwietniu 1940 deportowany wraz z matką i trojgiem rodzeństwa na Syberię. Do Polski powrócił w maju 1946 i osiadł wraz z rodziną w Trzciance. Po ukończeniu liceum ogólnokształcącego, w 1953 wstąpił do WP. We wrześniu 1956 ukończył Oficerską Szkołę Artylerii nr 2 w Olsztynie i został promowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów artylerii. Został dowódcą plutonu dowodzenia baterii, a następnie dowódcą plutonu dowodzenia dywizjonu w 24. Brygadzie Moździerzy Ciężkich w Orzyszu. W 1959 w drodze wyróżnienia został skierowany do dywizyjnej szkoły podoficerskiej, gdzie prowadził szkolenie topograficzne i zwiadowcze plutonów dowodzenia. W latach 1960–1965 studiował na Wydziale Inżynierii i Geodezji Wojskowej w Wojskowej Akademii Technicznej, gdzie uzyskał dyplom magistra inżyniera budownictwa lądowego. Następnie został kolejno starszym inspektorem sekcji organizacji i wykonawstawa robót i dowódcą kompanii inżynieryjno-budowlanej w 36. Batalionie Inżynieryjno-Budowlanej w Szczecinie w stopniu kapitana. W listopadzie 1968 został kierownikiem sekcji przygotowania i organizacji robót, od 1969 do 1976 był zastępca dowódcy, a od kwietnia 1976 do września 1978 był dowódcą 36. Pułku Inżynieryjno-Budowlanego. W 1972 uzyskał uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej do kierowania robotami budowlanymi na budowie obiektów budowlanych. Absolwent studium podyplomowego w Instytucie Planowania Przestrzennego Politechniki Warszawskiej (z wynikiem bardzo dobrym) i wyższego kursu akademickiego w zakresie fortyfikacji i budownictwa w Wojskowej Akademii Inżynieryjnej w Moskwie w 1975.
W latach 1978–1987 szef Służby Zakwaterowania i Budownictwa i zastępca kwatermistrza Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy w stopniu pułkownika. Od lutego 1987 do grudnia 1988 zastępca szefa, a w latach 1988–1993 szef Służby Zakwaterowania i Budownictwa Głównego Kwatermistrzostwa WP i zastępca Głównego Kwatermistrza WP. 3 października 1989 postanowieniem Prezydenta PRL został awansowany do stopnia generała brygady. Nominację wręczył mu w Belwederze 9 października 1989 Prezydent PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski w obecności premiera Tadeusza Mazowieckiego oraz marszałków Sejmu i Senatu. W okresie gdy kierował Służbą Zakwaterowania i Budownictwa Wojskowego zrealizowano szereg inwestycji takich jak Centrum Szkoleniowe MON i Centralna Biblioteka Wojskowa. W 1993 przez kilka miesięcy był dyrektorem Grupy Organizacyjnej Infrastruktury Wojskowej w pionie Wiceministra Obrony Narodowej ds. Uzbrojenia i Infrastruktury Wojskowej. Od lipca 1993 przebywał w dyspozycji ministra obrony narodowej. W styczniu 1995 pożegnany przez p.o. ministra obrony narodowej Jerzego Milewskiego i szefa Sztabu Generalnego WP gen. broni Tadeusza Wileckiego, po czym przeniesiony w stan spoczynku z dniem 28 kwietnia 1995.
Wieloletni członek Klubu Generałów WP, a następnie Klubu Generałów i Admirałów RP, w którym w latach 2010-2019 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Rewizyjnej[2][3].
Msza święta pogrzebowa w intencji gen. bryg. w stanie spoczynku Romana Pusiaka miała miejsce 10 stycznia 2022 w katedrze polowej Wojska Polskiego w Warszawie. Warty honorowe przy grobie zmarłego zaciągnęli generałowie w stanie spoczynku Zdzisław Graczyk, Stanisław Świtalski, Stanisław Ferenz i Roman Kloc, który wygłosił przemówienie w imieniu Klubu Generałów i Admirałów WP. Pogrzeb gen. Pusiaka odbył się 12 stycznia 2022 na cmentarzu Centralnym w Szczecinie[4].
Awanse
- podporucznik - 1956
- porucznik - 1959
- kapitan - 1965
- major - 1971
- podpułkownik - 1974
- pułkownik - 1978
- generał brygady - 1989
Odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1987)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1980)
- Złoty Krzyż Zasługi (1973)
- Srebrny Krzyż Zasługi (1968)
- Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1976)
- Srebrny Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny
- Brązowy Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny
- Złoty Medal Za zasługi dla obronności kraju (1979)
- Srebrny Medal Za zasługi dla obronności kraju
- Brązowy Medal Za zasługi dla obronności kraju
- inne odznaczenia
Życie prywatne
Mieszkał w Warszawie. Żonaty z Teresą z domu Kucharską, dwoje dzieci[5].
Przypisy
- ↑ Komunikaty wewnętrzne Klubu. Klub Generałów i Admirałów Rzeczypospolitej Polskiej. [dostęp 2022-01-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-07)].
- ↑ Zarząd Klubu Generałów Wojska Polskiego [online] [dostęp 2019-01-06] (pol.).
- ↑ Roman Pusiak [online], rejestr.io [dostęp 2019-01-06] .
- ↑ 31 grudnia 2021 r. zmarł gen. bryg. Roman Pusiak – Klub Generałów [online], klubgiarp.pl [dostęp 2024-04-25] (pol.).
- ↑ Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III:M-S, Toruń 2010, s. 264
Bibliografia
- Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III:M-S, Toruń 2010, s. 262-264
- [1]
- Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 3, Warszawa 1993, s. 587