Pułk Piechoty im. Giuseppe Garibaldiego
Historia | |
Państwo |
|
---|---|
Sformowanie | 1918 |
Rozformowanie | 1919 |
Patron | Giuseppe Garibaldi |
Tradycje | |
Kontynuacja | |
Organizacja | |
Rodzaj wojsk | piechota |
Pułk Piechoty im. Giuseppe Garibaldiego – oddział piechoty sformowany we Włoszech w 1918 roku, w ramach Armii Polskiej we Francji, z jeńców armii austro-węgierskiej narodowości polskiej.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/07/Polski_ob%C3%B3z_wojskowy_w_La_Mandria_-_sztandar_dla_pu%C5%82ku_im_Garibaldiego_NAC_1-H-280-3.jpg/240px-Polski_ob%C3%B3z_wojskowy_w_La_Mandria_-_sztandar_dla_pu%C5%82ku_im_Garibaldiego_NAC_1-H-280-3.jpg)
Formowanie i zmiany organizacyjne
W ostatnich dniach grudnia 1918 i na początku stycznia 1919 w obozie La Mandria z Polaków, którzy w walkach na froncie austriacko-włoskim i dostali się do niewoli włoskiej zorganizowano 12 kompanijny pułk piechoty im. Giuseppe Garibaldiego[1]. Pierwszą kompanię a potem I batalion organizował por. Marian Faff[2].
31 stycznia 1919 pułk złożył przysięgę[3], a 13 lutego otrzymał ufundowane przez społeczeństwo włoskie dwie chorągwie − jedną od miasta Mediolanu, drugą od miasta Bergamo. W czasie wręczenia obecny był między innymi włoski generał Michele Eraldo Rho. O uroczystości wręczenia chorągwi obszerne wzmianki zamieściły gazety turyńskie i mediolańskie[4].
22 lutego wysłano pułk do Francji, gdzie został podzielony i wcielony do jednostek armii francuskiej. Bataliony I i II z chorągwią miasta Mediolanu przydzielono do rezerwowego 358 pułku piechoty, a III batalion z chorągwią miasta Bergamo do 299 pułku piechoty. W ciągu kwietnia i maja wcielono do pułku 300 Poznaniaków – jeńców armii niemieckiej, 500 ochotników polskich z Ameryki i transport „królewiaków" –jeńców armii rosyjskiej, oswobodzonych przez Francuzów z niewoli niemieckiej[5]. Po ukończeniu demobilizacji 358 pułku piechoty, pozostali w nim tylko żołnierze polscy i ochotnicy francuscy. Dowództwo pułku objął ppłk armii francuskiej Maurycy Darnault[3].
Żołnierze pułku
Dowódcy pułku | |||
---|---|---|---|
stopień | imię i nazwisko | okres pełnienia służby | kolejne stanowisko |
por. | Marcin Wachowski | XII 1918[1] – |
Przypisy
- ↑ a b Zakrzewski 2016 ↓, s. 47.
- ↑ Goliński 1927 ↓, s. 24.
- ↑ a b Zachuta 1992 ↓, s. 3.
- ↑ Zakrzewski 2016 ↓, s. 53.
- ↑ Weber 1928 ↓, s. 7.
Bibliografia
- Bronisław Prugar-Ketling (red.): Księga chwały piechoty. Warszawa: Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939. Reprint: Wydawnictwo Bellona, 1992.
- Franciszek Goliński: 51 pułk piechoty strzelców kresowych. W: Brzeżany. Jednodniówka akademicka 1927. Inauguracyjne wydawnictwo Polskiego Akademickiego Koła Brzeżańczyków we Lwowie. Lwów: Polskie Akademickie Koło Brzeżańczyków, 1927, s. 24-25.
- Leon Grzegorz Szuchatowicz: Zarys historii wojennej 53-go pułku Strzelców Kresowych. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Leopold Weber: Zarys historii wojennej 51-go pułku Strzelców Kresowych. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Bartosz Zakrzewski: 18 Dywizja Piechoty WP w wojnie polsko-sowieckiej. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2016. ISBN 978-83-7543-415-6.
- Leszek Zachuta: 51 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych im. Giuseppe Garibaldiego. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1992, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej. ISBN 83-85621-10-5.
- p
- d
- e
- Centrum Wyszkolenia Piechoty
- Departament Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych
- Szkoła Podchorążych Piechoty
- Ośrodek Wyszkolenia Rezerw Piechoty
Dywizje piechoty | |||||
---|---|---|---|---|---|
Rezerwowe dywizje piechoty |
| ||||
Brygady piechoty | |||||
Pułki piechoty |
| ||||
Rezerwowe i ochotnicze pułki piechoty |
| ||||
Bataliony piechoty |
| ||||
Ośrodki zapasowe |