Pobożność
Pobożność – cecha osoby, która odznacza się głęboką wiarą i poświęca chętnie czas na spełnianie form kultu religijnego.
Łacińskie słowo pietas wyrażało oryginalnie wysoko cenioną rzymską cnotę. Człowiek posiadający pietas spełniał swe obowiązki wobec bogów, kraju, rodziców i krewnych. W najwęższym sensie był to rodzaj miłości syna należny wobec ojca[1].
Pobożność to pojęcie używane wobec osób, które modlą się czy też uczestniczą w liturgii szczerze, z pokorą i czystą intencją. Do osób o przesadnej i drobiazgowej pobożności, które zwracają szczególną uwagę na zachowania rytualne, stosuje się termin dewocja.
Zobacz też
- dewocja
- pietyzm – nurt religijny w luteranizmie z XVII i XVIII w.
- Prawdziwa pobożność – ogólnoświatowa seria trzydniowych zgromadzeń religijnych zorganizowanych przez Świadków Jehowy w 1989 r.
- Siedem darów Ducha Świętego
Przypisy
- ↑ Cyceron, Natura bogów, 1. 116
![]() | Zobacz kolekcję cytatów Pobożność w Wikicytatach |
Kontrola autorytatywna (cnota):
- LCCN: sh85102064
- GND: 4018672-6
- J9U: 987007548573205171
Encyklopedie internetowe:
- Universalis: piete