Plac gen. Józefa Hallera w Warszawie
Nowa Praga | |||
![]() Skwer i fontanna na placu Hallera, widok w kierunku wschodnim | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Miejscowość | Warszawa | ||
Położenie na mapie Warszawy ![]() | |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |||
![]() | |||
|
Plac gen. Józefa Hallera – plac w dzielnicy Praga-Północ w Warszawie.
Historia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c2/Plac_Le%C5%84skiego_w_Warszawie_w_latach_60.jpg/220px-Plac_Le%C5%84skiego_w_Warszawie_w_latach_60.jpg)
Przed I wojną światową na terenie obecnego placu znajdowały się rosyjskie koszary, które po odzyskaniu niepodległości zostały przejęte przez 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej[1].
Plac został wytyczony w pierwszej połowie lat 50. XX wieku. W latach 1957–1991 nosił imię Juliana Leńskiego[2]. Stanowił centrum założenia urbanistycznego osiedla mieszkaniowego Praga II zaprojektowanego przez Jerzego Gieysztora i Jerzego Kumelowskiego[3]. Osiedle powstało w latach 1950–1966[4]. Było przeznaczone dla pracowników Fabryki Samochodów Osobowych[5] i nazywane „praskim MDM-em”[6][7].
Plac jest położony między ulicami Dąbrowszczaków i Jagiellońską[8]. Stanowi rozległe, dwuhektarowe założenie na planie wydłużonego prostokąta. Dochodzą do niego ulice: Groszkowskiego, Skoczylasa i Szymanowskiego. Ruch kołowy umożliwiają dwie jednokierunkowe ulice po południowej i północnej stronie placu.
Plac obudowano monumentalnymi blokami w stylu socrealistycznym[6]. Mają one w większości siedem kondygnacji (w tym dwie handlowe); dwa górne, cofnięte piętra w budynkach narożnych poprzedzono kolumnadami (słupami)[9]. Budynki mają kamienne okładziny (szary granit w strefie cokołowej oraz różowy lub żółty piaskowiec w strefie rozwinięcia)[9].
W latach 60. XX wieku w północno-wschodniej części placu ustawiono stelę z napisem: Miejsce uświęcone krwią żołnierzy radzieckich i polskich zamordowanych przez hitlerowców w latach 1941–1943[10].
W latach 70. XX wieku na placu zbudowano betonowy pawilon[11]. Jego środkową część zajmuje skwer na którym znajduje się m.in. fontanna, plac zabaw, dąb papieski i ujęcie wody oligoceńskiej. W 2018 ustawiono tam tężnię[12]. W centralnej części placu znajduje się także pętla autobusowa.
Od 2015 roku przy placu Hallera działa Centrum Wielokulturowe[13][14].
Przypisy
- ↑ Lech Chmielewski: Przewodnik warszawski. Gawęda o nowej Warszawie. Warszawa: Agencja Omnipress i Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnicze „Rzeczpospolita”, 1987, s. 146. ISBN 83-85028-56-0.
- ↑ Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 339. ISBN 83-86619-97X.
- ↑ Lech Chmielewski: Przewodnik warszawski. Gawęda o nowej Warszawie. Warszawa: Agencja Omnipress i Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnicze „Rzeczpospolita”, 1987, s. 145–146. ISBN 83-85028-56-0.
- ↑ Barbara Orlańska, Andrzej Dobrucki, Wacław Orzeszkowski, Jan Kazimierz Zieliński: Warszawskie osiedla ZOR. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1968, s. 154.
- ↑ Jarosław Zieliński: Realizm socjalistyczny w Warszawie. Warszawa: Fundacja Hereditas, 2009, s. 371. ISBN 978-83-927791-3-1.
- ↑ a b Jerzy S. Majewski: Spacerownik. Warszawa śladami PRL-u. Warszawa: Agora, 2010, s. 98. ISBN 978-83-268-0280-5.
- ↑ Dorota Wilkiewicz: Ulice i uliczki naszej Pragi. Warszawa: Towarzystwo Przyjaciół Pragi, 1999, s. 31. ISBN 83-906889-2-1.
- ↑ Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 238. ISBN 83-01-08836-2.
- ↑ a b Jarosław Zieliński: Realizm socjalistyczny w Warszawie. Warszawa: Fundacja Hereditas, 2009, s. 374. ISBN 978-83-927791-3-1.
- ↑ Stanisław Ciepłowski: Wpisane w kamień i spiż. Inskrypcje pamiątkowe w Warszawie XVII–XX w.. Warszawa: Argraf, 2004, s. 96. ISBN 83-912463-4-5.
- ↑ Jerzy S. Majewski: Spacerownik. Warszawa śladami PRL-u. Warszawa: Agora, 2010, s. 100. ISBN 978-83-268-0280-5.
- ↑ Michał Radkowski. Wdech-wydech na pl. Hallera. „Gazeta Stołeczna”, s. 2, 4 maja 2018.
- ↑ Warszawa ma Centrum Wielokulturowe. publicystyka.ngo.pl, 20 maja 2015. [dostęp 2022-01-25]. (pol.).
- ↑ Klara Sołtan-Kościelecka: Centrum Wielokulturowe otwiera swe podwoje. publicystyka.ngo.pl, 18 maja 2015. [dostęp 2022-01-25]. (pol.).