Okręty podwodne typu Balilla
![]() | |
Kraj budowy | Włochy |
---|---|
Stocznia | |
Zbudowane | pięć |
Użytkownicy |
|
Stracone | jedna |
Uzbrojenie: | |
16 torped, 1 działo 120 mm 2 przeciwlotnicze 13,2 mm (nie Humaita) | |
Wyrzutnie torpedowe: • dziobowe • rufowe |
|
Załoga | 77 (Humaita: 61) oficerów i marynarzy |
Wyporność: | |
• na powierzchni | 1427 ton |
• w zanurzeniu | 1874 ton |
Rodzaj kadłuba | |
Długość | 86,5 metra |
Szerokość | 7,8 metra |
Napęd: | |
2 silniki Diesla Fiat (Humaita: Ansaldo(inne języki)), 2 silniki elektryczne Savigliano(inne języki), 2 wały napędowe (1600 kW) | |
Prędkość: • na powierzchni • w zanurzeniu |
|
Zasięg: | |
• na powierzchni | 13.000 Mm @ 7 węzłów (powierzchnia) |
Okręty podwodne typu Balilla – typ pięciu okrętów podwodnych konstrukcji włoskiej wybudowanych w stoczni Muggiano w latach 1927–1928 dla Regia Marina oraz brazylijskiej marynarki wojennej. Zbudowane w układzie dwukadłubowym krążowniki podwodne dalekiego zasięgu, zostały skonstruowane celem przeprowadzania operacji na Morzu Czerwonym, Oceanie Indyjskim oraz do służby w koloniach. Ich projekt czerpał w znacznym stopniu z konstrukcji niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UE II, którego przedstawiciel U-120 znalazł się po I wojnie światowej we włoskich rękach. Niezwykłą cechą tych okrętów był pomocniczy silnik Diesla o małej mocy służący do utrzymywania prędkości rejsowej. Jednostki te były łatwe w obsłudze, doświadczały jednak problemów ze stabilnością.
Podczas II wojny światowej okręty podjęły początkowo patrole ofensywne, jednak przy swojej konstrukcji okazały się zbyt duże na warunki służby na Morzu Śródziemnym, w związku z czym przeniesiono je do zadań zaopatrzeniowych obszaru Afryki Północnej. 12 listopada 1942 roku samolot z amerykańskiego lotniskowca zatopił w pobliżu Tobruku „Antonio Sciesa”. „Balilla” i „Domenico Millelire” zakończyły służbę w kwietniu 1941 roku, zaś „Enrico Toti”, który według najnowszych badań 15 października 1940 roku zatopił brytyjski okręt podwodny HMS „Triad”, dwa lata później. Brazylijska „Humaita” została skreślona z listy floty w 1951 roku.
Bibliografia
- Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007, s. 226. ISBN 1-8510-9563-2.
- Robert Cecil Stern: The Hunter Hunted: Submarine Versus Submarine: Encounters From World War I To The Present. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 2007, s. 98-101. ISBN 1-59114-379-9.
- p
- d
- e
|