Nikołaj Siniegubow
![]() Nikołaj Siniegubow (1941) | |
Data i miejsce urodzenia | 11 stycznia 1896 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 12 grudnia 1971 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1915–1945 |
Formacja |
|
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() (pozbawiony wszystkich odznaczeń) |
Nikołaj Iwanowicz Siniegubow (ros. Николай Иванович Синегубов, ur. 30 grudnia 1895?/11 stycznia 1896 w Debalcewie, zm. 12 grudnia 1971 w obwodzie moskiewskim[1]) – funkcjonariusz radzieckich służb specjalnych (Czeka, OGPU i NKWD), następnie urzędnik państwowy, od 1942 zastępca ludowego komisarza komunikacji ZSRR, w latach 1948–1951 wiceminister kolejnictwa ZSRR. Bohater Pracy Socjalistycznej (w latach 1943–1958).
Jeden z bezpośrednich wykonawców zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Syn robotnika kolejowego, uczestniczył w I wojnie światowej jako podoficer[2]. Od 1920 roku funkcjonariusz WczK i członek partii bolszewickiej[3]. W latach 1937–38 zastępca szefa 6 (transportowego) Wydziału Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego[2]. Od sierpnia 1939 roku do listopada 1940 roku szef pionu śledczego i zastępca szefa Głównego Zarządu Transportowego NKWD[3]. 14 marca 1940 roku awansowany na stopień starszego majora bezpieczeństwa państwowego[3].
Według zeznań gen. Dmitrija Tokariewa, złożonych w 1991 roku przed rosyjskim prokuratorem wojskowym ppłk. Anatolijem Jabłokowem, w 1940 roku jeden z bezpośrednich wykonawców zbrodni katyńskiej, rozstrzeliwujący w podziemiach Obwodowego Zarządu NKWD w Kalininie (obecnie Twer) polskich jeńców wojennych pochowanych następnie w Miednoje[4].
W 1942 mianowany zastępcą ludowego komisarza komunikacji ZSRR[3]. 15 listopada 1943 roku otrzymał tytuł Bohatera Pracy Socjalistycznej[3]. Od lipca 1948 do czerwca 1951 roku wiceminister kolejnictwa ZSRR[2]. W 1956 roku przeszedł na emeryturę[2].
W 1958 roku wykluczony z Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego, pozbawiony tytułu Bohatera Pracy Socjalistycznej i odznaczeń za fałszowanie materiałów śledczych i stosowanie nielegalnych metod przesłuchiwania podejrzanych w okresie pracy w latach 1937–1939 w Głównym Zarządzie Transportowym NKWD[3].
Odznaczenia
- Złoty Medal „Sierp i Młot” Bohatera Pracy Socjalistycznej (5 listopada 1943)
- Order Lenina (trzykrotnie - 24 listopada 1942, 5 listopada 1943 i 6 sierpnia 1954)
- Order Czerwonego Sztandaru (19 stycznia 1945)
- Order Kutuzowa I klasy (29 lipca 1945)
- Order Czerwonej Gwiazdy (22 lipca 1937)
- Order „Znak Honoru” (26 kwietnia 1940)
- Odznaka "Honorowy Funkcjonariusz Czeki/GPU (V)" (1930)
I 5 medali.
Linki zewnętrzne
- https://web.archive.org/web/20121019175213/http://memo.ru/uploads/files/845.pdf (ros.)
Przypisy
- ↑ warheroes.ru
- ↑ a b c d Синегубов Николай Иванович (11.01.1896) (ros.) az-libr.ru [dostęp 2011-08-15]
- ↑ a b c d e f Nikita Pietrow, Kto zabijał Polaków strzałem w tył głowy w Katyniu, Charkowie i Twerze, [w:] Zeszyty Katyńskie (nr 24), Warszawa 2009, str. 192 (tekst rosyjski: Никита Петров, «Даже собаки от нас шарахались». Признания палачей, расстрелявших поляков и награжденных за это novayagazeta.ru, 7 lipca 2008 [dostęp 2011-08-29])
- ↑ Zeznanie Tokariewa, Zeszyty Katyńskie (nr 3), Warszawa 1994