Marcin Załuski (1700–1768)
![]() | Ten artykuł dotyczy biskupa płockiego i jezuity. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku. |
![]() Marcin Załuski | |||
| |||
Data i miejsce urodzenia | 1700 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 11 lipca 1768 | ||
Wyznanie | katolicyzm | ||
Kościół | |||
Inkardynacja | jezuici | ||
Nominacja biskupia | 7 maja 1732 | ||
Sakra biskupia | 7 września 1732 | ||
|
Data konsekracji | 7 września 1732 | ||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Miejscowość | Warszawa[1] | ||||||||||||||||||||||||||||||
Konsekrator | Camillo Paolucci | ||||||||||||||||||||||||||||||
Współkonsekratorzy | Andrzej Stanisław Załuski | ||||||||||||||||||||||||||||||
|
Marcin Załuski herbu Junosza (ur. 15 listopada lub 30 kwietnia 1700 w Jedlance, zmarł 11 lipca 1768 w Warszawie) – polski duchowny katolicki, biskup sufragan płocki w 1732 roku, dziekan katedralny płocki, sekretarz wielki koronny w latach 1732–1752[2], opat komendatoryjny sulejowski w 1760 roku[3], kantor krakowskiej kapituły katedralnej w latach 1747–1763, kanonik krakowskiej kapituły katedralnej prebendy Rosiewska od 1692 roku[4], jezuita.
Życiorys
Syn Aleksandra Józefa Załuskiego i Teresy z Podkańskich. Brat Andrzeja Stanisława Załuskiego i Józefa Andrzeja Załuskiego. Początki edukacji zdobywał w kolegiach jezuickich w Kaliszu i Braniewie. W 1714 został scholastykiem płockim dzięki pomocy swojego stryja Ludwika Bartłomieja Załuskiego. W 1715 wstąpił do zakonu Jezuitów, pierwsze śluby złożył w 1717 Kształcił się w Słucku (1717-1718), na Akademii Wileńskiej (1718-1721) w Rzymie (1722-1723), gdzie studiował teologię oraz we Florencji, gdzie zdobył wykształcenie prawnicze. W 1723 opuścił zakon jezuitów, zapewne pod wpływem rodziny, która wolała, aby otrzymał wyższe godności kościelne. Od 1725 był dziekanem kapituły płockiej. 7 maja 1732 prekonizowany na biskupa pomocniczego płockiego dzięki wsparciu swojego brata Andrzeja Stanisława Załuskiego będącego ówcześnie ordynariuszem płockim. Był także opatem komendatoryjnym sulejowskim i sekretarzem koronnym. Był członkiem konfederacji generalnej zawiązanej 27 kwietnia 1733 roku na sejmie konwokacyjnym[5]. Podczas bezkrólewia w 1733 opowiedział się za kandydaturą Stanisława Leszczyńskiego, u którego boku przebywał do 1736 w Królewcu. W 1765 zrzekł się godności kościelnych i powrócił do zakonu jezuitów. Rezydował w Kobyłce, w domu misyjnym koło ufundowanego przez siebie kościoła, tam też został pochowany. Kryptę z jego grobem odnaleziono przypadkiem w 2006 roku.
Przypisy
- ↑ Krzysztof R. Prokop, Wiadomości do biografii biskupów oraz opatów i ksień z ziem Rzeczypospolitej Obojga Narodów z osiemnastowiecznej prasy warszawskiej doby saskiej i stanisławowskiej (1729-1795), w: Archiwa, Biblioteki I Muzea Kościelne, t. 86, 2006, s. 328.
- ↑ Urzędnicy centralni i nadworni Polski XIV-XVIII wieku. Spisy”. Oprac. Krzysztof Chłapowski, Stefan Ciara, Łukasz Kądziela, Tomasz Nowakowski, Edward Opaliński, Grażyna Rutkowska, Teresa Zielińska. Kórnik 1992, s. 216.
- ↑ Kolęda warszawska na rok 1760, Warszawa 1760, [b.n.s.]
- ↑ Jan Szczepaniak, Spis prałatów i kanoników kapituły katedralnej oraz kapituł kolegiackich diecezji krakowskiej (XVIII wiek), Kraków 2008, s. 14, 23.
- ↑ Konfederacya generalna omnium ordinum Regni et Magni Ducatus Lithuaniae na konwokacyi generalney Warszawskiej uchwalona [...] 27 słow. [...] kwietnia [...] 1733, s. 59.
Bibliografia
- Marianna Banacka, Kobyłczanin z przeznaczenia i wyboru, Kobyłka 2004.
- Marcin Załuski [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2019-06-27] (ang.).
- p
- d
- e
Biskupi diecezjalni |
|
---|---|
Biskupi pomocniczy |
|