Listkogonka niebieskolica
Prioniturus montanus[1] | |||
Ogilvie-Grant, 1895 | |||
![]() Samica po lewej, samiec po prawej | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Gromada | ptaki | ||
Podgromada | Neornithes | ||
Infragromada | ptaki neognatyczne | ||
Rząd | papugowe | ||
Rodzina | papugi wschodnie | ||
Podrodzina | papugi wschodnie | ||
Plemię | Psittaculini | ||
Rodzaj | Prioniturus | ||
Gatunek | listkogonka niebieskolica | ||
Podgatunki | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |||
![]() | |||
| |||
|
Listkogonka niebieskolica[3] (Prioniturus montanus) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny papug wschodnich (Psittaculidae). Endemit występujący na wyspie Luzon na Filipinach.
- Systematyka
- Jest to gatunek monotypowy[4][5]. Dawniej zaliczano do niego dwa podgatunki wydzielane obecnie do osobnego gatunku o nazwie listkogonka uboga (Prioniturus waterstradti)[4]. Niekiedy łączono ją też w jeden gatunek z listkogonką czerwonoczapkową (Prioniturus verticalis)[5].
- Morfologia
- Długość ciała: około 30 cm, masa ciała: 100–140 g[6]. Samica podobna do samca oprócz tego, że upierzenie jej głowy jest zielone, podczas gdy u samca niebieskie z czerwoną czapeczką[6].
- Ekologia i zachowanie
- Naturalnym siedliskiem listkogonki niebieskolicej są wilgotne górskie lasy w zakresie wysokości 850–2900 m n.p.m.[2][6]
- Ptaki te widywane są pojedynczo lub w parach, czasem w grupach. Hałaśliwe i rzucające się w oczy w locie; trudne do znalezienia podczas żerowania. Zjadają nasiona, owoce, w tym jagody, i orzechy; bywały widywane na polach uprawnych[6].
- Sezon lęgowy od sierpnia do września[2].
- Status
- Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2000 roku uznaje listkogonkę niebieskolicą za gatunek bliski zagrożenia (NT – near threatened); wcześniej, od 1994 roku miała ona status gatunku narażonego na wyginięcie (VU – vulnerable). Liczebność populacji w 1993 roku szacowano na niecałe 10 tysięcy osobników. Trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy[2]. Obecnie zagrożenie dla gatunku stanowi utrata środowiska, w którym występuje.
Przypisy
- ↑ Prioniturus montanus, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ a b c d Prioniturus montanus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Psittaculini Vigors, 1825 (wersja: 2020-07-29). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-10-03].
- ↑ a b F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Parrots, cockatoos. IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-10-03]. (ang.).
- ↑ a b Montane Racquet-tail (Prioniturus montanus). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2020-10-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-17)]. (ang.).
- ↑ a b c d Mountain Racquet-tailed Parrot (Prioniturus montanus). [w:] Parrot Encyclopedia [on-line]. World Parrot Trust. [dostęp 2020-10-03]. (ang.).