Leon Kurowski
Data i miejsce urodzenia | 3 lutego 1907 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 9 lipca 1998 |
profesor nauk prawnych | |
Specjalność: prawo finansowe | |
Alma Mater | |
Doktorat | 1937 |
Profesura | 1961 |
rektor | |
Uczelnia | |
Okres spraw. | 1951–1952 |
Poprzednik | Karol Koranyi |
Następca | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Leon Kurowski (ur. 3 lutego 1907 w Smoleńsku, zm. 9 lipca 1998 w Warszawie) – polski prawnik specjalizujący się w prawie finansowym, profesor nauk prawnych.
Życiorys
Pochodził z rodziny prawników, był synem Stanisława i Marii Kurowskich. Uczęszczał do szkół średnich w Smoleńsku i na Kaukazie[1] (1916–1921), a następnie do Państwowego Gimnazjum Koedukacyjnego w Słonimie (1922–1927). W 1932 roku ukończył studia w zakresie prawa skarbowego na Wydziale Prawa Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie i zatrudnił się na tej uczelni jako starszy asystent przy katedrze skarbowości i statystyki[1]. Równocześnie pracował jako referent w wileńskiej Okręgowej Izbie Kontroli. Wykładał również w Instytucie Nauk Handlowo-Gospodarczych (1934–1938). W 1937 roku uzyskał stopień doktora praw w zakresie skarbowości i administracji, na podstawie rozprawy pt. Podział wydatków budżetowych w zwyczajnym budżecie Polski, której promotorem był Mieczysław Gutkowski (Zofią Gutkowską, wdową po profesorze Gutkowskim, opiekowali się po drugiej wojnie państwo Kurowscy)[2]. W latach 1938–1939 odbywał studia nad zagadnieniami budżetowymi w Paryżu, Londynie i Genewie[1].
Po wybuchu II wojny światowej pracował jako dyrektor Fabryki Papieru w Nowej Wilejce (1940–1941) oraz jako buchalter Fabryki Papieru w Grzegorzewie (1941–1944). Od lipca 1944 był zastępcą prezesa Państwowego Trustu Papierniczego na Litwie[1].
Od 12 sierpnia 1944 w Krajowej Radzie Narodowej. Od 28 lutego 1945 pełnił funkcję dyrektora Biura Prezydialnego KRN w Lublinie. Od 1 kwietnia 1945 w KRN był członkiem komisji: regulaminowej, spraw zagranicznych i skarbowo-budżetowej[1]. Równocześnie był wykładowcą na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 1945–1951 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Skarbu.
30 listopada 1945 został prowizorycznie mianowany na profesora organizowanego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, objął tam stanowisko kierownika Katedry Skarbowości i Prawa Skarbowego (w 1949 roku przemianowanej na Katedrę Finansów). Na UMK pracował do 1953 roku, w latach 1951–1952 pełnił funkcję rektora tej uczelni. W 1946 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1961 profesora zwyczajnego nauk prawnych. Od 1949 do 1977 roku pracował na Uniwersytecie Warszawskim, w latach 1952–1955 był prorektorem, dwukrotnie (1956–1959 oraz 1968–1972) pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa i Administracji UW. Pracował też w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie (1951–1962), gdzie kierował Katedrą Budżetu Państwa. Wykładał również na Akademii Nauk Politycznych i w Instytucie Finansowym.
Poza pracą naukową profesor pełnił również szereg funkcji jako ekspert w sprawach gospodarczych w kraju i zagranicą. W latach 1959–1965 był ekspertem ONZ przy modernizacji gospodarek: Indonezji, Mali i Republiki Nigru.
Działał w stowarzyszeniach społecznych i naukowych. Był założycielem i prezesem Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej, członkiem, a następnie wiceprezesem (1970–1980) Polskiego Komitetu Współpracy z Alliance française. Był również członkiem towarzystw zagranicznych, m.in. Centro Internazionale di Ricerche e Studi Assicurativi (Rzym), Société de Législation Comparée, Institut International de Finances Publiques (Paryż), Association Internationale du Droit des Assurances, Société Française de Droit Fiscal (Tuluza).
Był mężem Anny z Białobrzeskich (1923–2016)[3].
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu komunalnym Północnym (kwatera E-IV-7-5-8)[3].
Wybrane publikacje
- Podział wydatków administracji państwowej w zwyczajnym budżecie polskim (1938)
- Mała encyklopedia prawa (1959, redaktor naczelny)
- La centralisation et la decentralisation financières dans la République Populaire de Pologne (1964, wspólnie z Bronisławem Blassem)
- Prawo finansowe (1965, redakcja pracy zbiorowej)
- Kontrola finansowa (1968, wspólnie z Hanną Sochacką-Krysiakową)
- Prawo finansowe (1968, wspólnie z Marianem Weralskim)
- Podstawy kontroli finansowej (1973, wspólnie z Hanną Sochacką-Krysiakową)
- Wstęp do nauki prawa finansowego (1976)
- Kontrola finansowa w sektorze publicznym (2000, współautor, ISBN 83-208-1244-5)
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
- Order Sztandaru Pracy II klasy
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (22 lipca 1947)[4]
- Złoty Krzyż Zasługi (19 lipca 1946)[5]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)[6]
- Medal „Virtus est perfecta ratio” im. Księcia Franciszka Ksawerego Druckiego (pośmiertnie, 16 czerwca 2011)[7]
- Pamiątkowy Medal z okazji 40. rocznicy powstania Krajowej Rady Narodowej (1983)[8]
- Krzyż Oficerski Orderu Narodowego Zasługi (Francja)
- Order Palm Akademickich (Francja)
Przypisy
- ↑ a b c d e Biuletyn Informacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej [online], katalog.bip.ipn.gov.pl [dostęp 2024-04-04] .
- ↑ Mieczysław Gutkowski – ku pamięci. Ogrody Wspomnień. Cmentarz Internetowy [online], www.ogrodywspomnien.pl [dostęp 2017-11-24] .
- ↑ a b Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2023-08-16] .
- ↑ M.P. z 1947 r. nr 118, poz. 746 „za zasługi na polu organizacji i usprawnienia administracji skarbowej”.
- ↑ M.P. z 1947 r. nr 74, poz. 490 „w II rocznicę P.K.W.N. w wyróżnieniu zasług na polu pracy nad odrodzeniem państwowości polskiej, nad utrwaleniem jej podstaw demokratycznych i w odbudowie kraju”.
- ↑ M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400 - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/201 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego.
- ↑ Lista odznaczonych medalem Virtus est perfecta ratio [online], ISP Modzelewski [dostęp 2024-04-04] (pol.).
- ↑ Uhonorowani pamiątkowymi medalami [w:] „Trybuna Robotnicza”, nr 307, 30 grudnia 1983, s. 3.
Bibliografia
- Kto jest Kim w Polsce. Informator biograficzny – wydawnictwo INTERPREES, Warszawa 1989.
- In Memoriam – L. Kurowski: Jerzy Harasimowicz. W: Praca zbiorowa pod red. nauk. Grażyna Bałtruszajtys: Studia Iuridica, nr 37. Miscellanea. Wyd. Uniwersytetu Warszawskiego, 2005, s. 272. ISBN 83-235-0113-0. [dostęp 2012-11-27].
- SławomirS. Kalembka SławomirS. (red.), Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945–2004. Materiały do biografii, Toruń: Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2006, s. 394, ISBN 83-231-1988-0 .
- Prof. zw. dr Leon Kurowski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2011-08-21] .
Linki zewnętrzne
- Rozmowa z prof. Leonem Kurowskim.
- p
- d
- e
|
- PWN: 3929289
- identyfikator osoby w serwisie „Nauka Polska”: 30742