Krzysztof Eydziatowicz
Krzysztof Eydziatowicz (1939) | |||
Data i miejsce urodzenia | 18 września 1897 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 23 stycznia 1961 | ||
Narodowość | polska | ||
Edukacja | |||
Rodzice | Ludwik, Jadwiga | ||
|
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 18 września 1897 |
---|---|
Data śmierci | 23 stycznia 1961 |
Przebieg służby | |
Lata służby | od 1914 do lat 20. |
Siły zbrojne |
|
Formacja |
|
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Krzysztof Maurycy Ludwik Gedrus Eydziatowicz herbu Łuk (ur. 18 września 1897 w Sanoku, zm. 23 stycznia 1961 w Londynie) – żołnierz Legionów Polskich i kapitan artylerii Wojska Polskiego, dziennikarz, pracownik Polskiego Radia, działacz radiofonii, urzędnik, przedsiębiorca.
Życiorys
Urodził się 18 września 1897[1] w Sanoku. Był wnukiem obywatela ziemskiego Tadeusza Gedrus Eydziatowicza herbu Łuk (Łuk Napięty) (1835–1894)[2][3][4] i Heleny z domu Rembielińska herbu Lubicz (1850–1917)[5], synem Ludwik (1870–1918)[6] i Jadwigi z domu Zaleskiej. Ojciec był urzędnikiem oraz pracownikiem i dyrektorem Fabryki Wagonów i Maszyn w Sanoku[7][8].
W pierwszej połowie czerwca 1914 zdał egzamin dojrzałości w C. K. I Wyższej Szkole Realnej w Krakowie[9][10][11]. Po wybuchu I wojny światowej 14 sierpnia 1914 wraz z ojcem udał się do Krakowa celem zespolenia z oddziałami strzeleckimi[12]. Służył w Legionach Polskich jako podchorąży artylerii[13][14]. Jego ojciec, major kancelaryjny legionów, popełnił samobójstwo 15 lutego 1918 w Warszawie[15][16][17].
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego i został oficerem artylerii[14]. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[18][19]. W latach 20. był oficerem zawodowym 16 pułku artylerii polowej w garnizonie Grudziądz, w tym w 1924 formalnie w tymczasowym stanie – etacie przejściowej był przydzielony do Francuskiej Misji Wojskowej[20][21]. W latach 20. odszedł z Wojska Polskiego[14]. Do 1939 działał w grupie artylerii Związku Oficerów Rezerwy[22].
W latach 20. był urzędnikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych, w tym czasie był przewodniczącym zarządu i właścicielem wszystkich udziałów spółki „Vistula”, będącej wydawcą dziennika „Messager Polonais”, założonego przez MSZ[23]. Wobec zagubienia dokumentów uwierzytelniających do 1 stycznia 1929 był pracownikiem administracji „Messager Polonais”, a do 1 lipca 1929 akwizytorem tego pisma[24]. Został pracownikiem Polskiego Radia[14]. Był kierownikiem wydziału „Detefon” PR[25]. Pełnił stanowisko szefa Biura Studiów PR od 1934 do końca istnienia II Rzeczypospolitej w 1939[14][26][27][28] (jego zastępczynią była Maria Ponikowska). Na antenie PR wygłaszał prelekcje i pogadanki[29] np. pod tytułem Kto słucha radia w Polsce[30].
Został jednym z zarządców spółek z ograniczoną odpowiedzialnością: powołanego w 1922 Chemicznego Przemysłu Drzewnego „Ceranów”[31], powołanego w 1925 Towarzystwa Wydawniczego „Wereyd”[32]. W 1931 był jednym z założycieli spółki akcyjnej „Cukrownia Guzów”[33]. Był członkiem Polskiego Związku Reklamowego[34]. 27 stycznia 1938 był przewodniczącym walnego zebrania PZR i został wybrany członkiem zarządu PZR i objął delegaturę w Sekcji Rzeczoznawców zarządu PZR[35][36].
Zamieszkiwał w Warszawie; w latach 20. figurował pod adresem Aleja Róż 10 wspólnie z Natalią hr. ze Starzeńskich[37], na początku lat 30. był przypisany do adresu Ujazdowska 39[38], a w połowie lat 30. do adresu ulicy Piękna (później Piusa XI) 11[33][39].
Podczas II wojny światowej publikował na łamach tygodnika „Wiadomości Polskie, Polityczne i Literackie”, wydawanego w Londynie[40][41][42]. W 1941 na wniosek gen. Izydora Modelskiego do ministra skarbu powierzono mu organizację przyszłych radiostacji w kraju oraz obowiązki kuratora SA Polskie Radio[43]. Został urzędnikiem rządu polskiego na uchodźstwie od 1 września 1942 pracował w gabinecie prezesa Rady Ministrów[44][45]. Był referentem spraw związanych z radiofonią i telekomunikacją[46]. Brał udział w konferencji w sprawach radia odbytej 22 stycznia 1942 w dowództwie I Korpusu[47].
Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Był dyrektorem przedsiębiorstwa i menedżerem eksportu[48]. Jego prace ukazywały się na łamach emigracyjnego pisma „Wiadomości”[49][50][51].
Zmarł 23 stycznia 1961 w Londynie. W 1920 jego pierwszą żoną została Natalia z domu Starzeńska herbu Lis (1897–1989), a w 1936 drugą żoną została Ewa hr. Beydo-Rzewuska herbu Krzywda (1894–1984).
Odznaczenia
- Krzyż Niepodległości (1933)[52]
- Krzyż Walecznych (przed 1924)[21]
- Złoty Krzyż Zasługi (25 maja 1938)[53]
Publikacje
- Radio w Sowietach (1932, Warszawa)[54]
- Kulisy radiofonii (1938, Warszawa, wyd. „Książki o radio”)[55][56][57][58][59]
- Kilka uwag o działalności i stosunkach w Polskim Radio (1941, Londyn)[60]
- Zagadnienie polskiej radiofonii (1941, Londyn)[61]
- Radiofonia. Jej rozwój, organizacja i zadania (1944, Londyn: Wydawnictwo Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego)[62]
Przypisy
- ↑ StanisławS. Łoza StanisławS. (red.), Czy wiesz kto to jest?, (Przedr. fotooffs., oryg.: Warszawa : Wydaw. Głównej Księgarni Wojskowej, 1938.), Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 168 .
- ↑ Księga pamiątkowa Towarzystwa „Bratniej Pomocy” Słuchaczów Politechniki we Lwowie (wydana z powodu Zjazdu z dnia 12 lipca 1894 byłych słuchaczów Akademii technicznej, następnie Szkoły politechnicznej we Lwowie). Lwów: 1897, s. 211.
- ↑ Tadeusz Gedrus Eydziatowicz. Nekrolog. „Kurier Warszawski”, s. 3, nr 233 z 24 sierpnia 1894.
- ↑ Tadeusz Gedrus-Eydziatowicz h. Łuk (Łuk Napięty) – profil na stronie Sejm Wielki. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-06-16].
- ↑ Helena Rembielińska h. Lubicz – profil na stronie Sejm Wielki. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-06-16].
- ↑ Ludwik Eydziatowicz – profil na stronie Sejm Wielki. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-06-16].
- ↑ Historia Autosanu. Autosan. [dostęp 2015-06-16].
- ↑ Waldemar Bałda: Sowa i bocian. Opowieść o Posadzie Olchowskiej – III dzielnicy Miasta Sanoka. Kraków: AB Media, 2012, s. 20–21. ISBN 978-83-935385-7-7.
- ↑ Kronika. „Gazeta Lwowska”, s. 4, nr 134 z 16 czerwca 1914.
- ↑ Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. I. Wyższej Szkoły Realnej w Krakowie za rok szkolny 1913/14. Kraków: 1914, s. 62, 83.
- ↑ Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. I. Wyższej Szkoły Realnej w Krakowie za rok szkolny 1916/17. Kraków: 1917, s. 35.
- ↑ Z kraju. Prawdziwie polska rodzina. „Nowa Reforma”, s. 3, nr 353 z 19 sierpnia 1914.
- ↑ Wiadomości bieżące. Nagły zgon. „Kurjer Warszawski”, s. 3, nr 47 z 15 lutego 1918.
- ↑ a b c d e Rafał Habielski. Polskie Radio we wrześniu 1939 r. i w okresie poprzedzającym wybuch wojny, w zeznaniach złożonych przed Wojskowym Trybunałem Orzekającym oraz Komisją Powołaną w Związku z Wynikiem Kampanii Wojennej 1939 r. Cz. 1. „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej”. 28/4, s. 99, 1989.
- ↑ Z ziem polskich. Warszawa. Zgon majora Eydziatowicza. „Gazeta Łódzka”, s. 2, nr 49 z 19 lutego 1918.
- ↑ Z całej Polski. „Ziemia lubelska”, s. 3, nr 73 z 21 lutego 1918.
- ↑ Śmierć majora Eydziatowicza. Rozpacz z powodu Chełmszczyzny. „Ilustrowany Kurier Codzienny”, s. 1, nr 50 z 20 lutego 1918.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 821.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 744.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 745.
- ↑ a b Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 666.
- ↑ Antoni Moniuszko. Grupa Artylerii Z. O. R.. „Naród i Wojsko”, s. 13, nr 4 z 15 lutego 1939.
- ↑ Adam Pragier. Sąd nad Korfantym. „Wiadomości”, s. 3, nr 13 (835) z 1 kwietnia 1962.
- ↑ Ogłoszenie. „Kurjer Warszawski”, s. 2, nr 231 z 24 sierpnia 1929.
- ↑ Czy jest jeszcze pole do pracy dla produkcji radiotechnicznej. „Codzienna Gazeta Handlowa”, s. 3, nr 294 z 23 grudnia 1932.
- ↑ Hallo! Biuro Studiów ma głos. „Codzienna Gazeta Handlowa”, s. 3, nr 170 z 27 lipca 1935.
- ↑ Stanisław Zadrożny. Mikrofon i ja. „Na Antenie”, s. 37, nr 118 ze stycznia 1973.
- ↑ Paweł Szulc: Zniewolony eter. Polskie Radio Szczecin w latach 1945–1989. Szczecin: Biuletyn IPN „pamięć.pl”, 2016, s. 11. ISBN 978-83-61336-82-82.
- ↑ Przed radiowym sezonem wiosennym. „Codzienna Gazeta Handlowa”, s. 3, nr 71 z 25 marca 1936.
- ↑ Radio. „Głos Mazowiecki”, s. 4, nr 283 z 10 grudnia 1934.
- ↑ Obwieszczenia. „Tygodnik Handlowy”, s. 162, nr 13-14 (90-91) z 1 kwietnia 1922.
- ↑ Obwieszczenia. „Tygodnik Handlowy”, s. 14, nr 48 z 27 listopada 1925.
- ↑ a b Kronika bieżąca. „Polska Gospodarcza”, s. 1088, nr 28 z 1931.
- ↑ Lista członków Polskiego Związku Reklamowego w r. 1937. „Reklama”, s. 18, nr 1 z 10 stycznia 1938.
- ↑ Kronika życia organizacyjnego. Walne zebranie Polskiego Związku Reklamowego. „Reklama”, s. 18, nr 2 z 10 lutego 1938.
- ↑ Pełny skład zarządu Polskiego Związku Reklamowego. „Reklama”, s. 21, nr 3 z 10 marca 1938.
- ↑ Almanach. Polska Towarzyska. Warszawa: Towarzystwo Wydawnicze Editions Woreyd, 1926, s. 165.
- ↑ Spis Abonentów Warszawskiej Sieci Telefonów Polskiej Akcyjnej Spółki Telefonicznej 1930-31. Warszawa: 1930, s. 60.
- ↑ Stowarzyszenie „Bratnia Pomoc Byłym Uczestnikom Walk o Niepodległość”. Sprawozdanie na dzień 16 października 1934 r. z prac związanych z budową Osiedla im. Aleksandry Piłsudskiej. Warszawa: 1934, s. 11.
- ↑ Krzysztof Eydziatowicz. Propaganda radiowa w Niemczech. „Wiadomości Polskie, Polityczne i Literackie”, s. 6, nr 30 (72) z 27 lipca 1941.
- ↑ Krzysztof Eydziatowicz. Radiofonia sowiecka. „Wiadomości Polskie, Polityczne i Literackie”, s. 4, nr 2 (96) z 11 stycznia 1942.
- ↑ Krzysztof Eydziatowicz. Radiofonia angielska B. B.C.. „Wiadomości Polskie, Polityczne i Literackie”, s. 4, nr 9 (103) z 1 marca 1942.
- ↑ Teka K Sprawy radiowe. Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie. s. 4. [dostęp 2016-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-09)].
- ↑ Official staffs of the members of the government. „The London Gazette”, s. 5301, 4 grudnia 1942. (ang.).
- ↑ Official staffs of the members of the government. „The London Gazette”, s. 4031, 10 września 1943. (ang.).
- ↑ Teka K Sprawy radiowe. Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie. s. 2. [dostęp 2016-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-09)].
- ↑ Teka K Sprawy radiowe. Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie. s. 36, 38. [dostęp 2016-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-09)].
- ↑ Index. „The London Gazette”, s. 292, 17 stycznia 1950. (ang.).
- ↑ Wykaz treści za rok 1959 (Krzysztof Eydziatowicz: Rosjanie w Kalifornii, nr 676/1959). „Wiadomości”, s. 27, nr 51/52 (716/717) z 20/27 grudnia 1959.
- ↑ Wykaz treści za rok 1968. „Wiadomości”, s. 10, nr 51/52 (1186/1187) z 22/29 grudnia 1968.
- ↑ Wykaz treści. „Na Antenie”, s. 6, nr 69 z 22/29 grudnia 1968.
- ↑ M.P. z 1933 r. nr 212, poz. 238.
- ↑ M.P. z 1938 r. nr 119, poz. 193 „za zasługi na polu pracy społecznej”.
- ↑ Paweł Szulc: Zniewolony eter. Polskie Radio Szczecin w latach 1945–1989. Szczecin: Biuletyn IPN „pamięć.pl”, 2016, s. 11, 12, 503. ISBN 978-83-61336-82-82.
- ↑ Jan Waśniewski. Książka o radio. „Prosto z Mostu”, s. 6, nr 17 z 23 kwietnia 1939.
- ↑ Kącik radiowy. Pierwsza książka o radiofonii. „Gazeta Robotnicza”, s. 5, nr 120 z 18 maja 1938.
- ↑ Rozpoczyna się nowa era. „Gazeta Robotnicza”, s. 5, nr 146 z 17 czerwca 1938.
- ↑ Kulisy radiofonii. „Polonia–Kultura i Życie”, s. 3, nr 15 z 5–6 czerwca 1938.
- ↑ Kulisy radiofonii. hint.org.pl. [dostęp 2016-05-17].
- ↑ Rafał Habielski. Polskie Radio we wrześniu 1939 r. i w okresie poprzedzającym wybuch wojny, w zeznaniach złożonych przed Wojskowym Trybunałem Orzekającym oraz Komisją Powołaną w Związku z Wynikiem Kampanii Wojennej 1939 r. Cz. 1. „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej”. 28/4, s. 99, 115–122, 1989.
- ↑ Rafał Habielski. Polskie Radio we wrześniu 1939 r. i w okresie poprzedzającym wybuch wojny, w zeznaniach złożonych przed Wojskowym Trybunałem Orzekającym oraz Komisją Powołaną w Związku z Wynikiem Kampanii Wojennej 1939 r. Cz. 1. „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej”. 28/4, s. 98, 1989.
- ↑ Paweł Szulc: Zniewolony eter. Polskie Radio Szczecin w latach 1945–1989. Szczecin: Biuletyn IPN „pamięć.pl”, 2016, s. 13–14, 503. ISBN 978-83-61336-82-82.
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Żołnierze Niepodległości. Krzysztof Maurycy Eydziatowicz. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2020-05-06].
- Krzysztof Maurycy Gedrus-Eydziatowicz – profil na stronie Sejm Wielki. sejm-wielki.pl. [dostęp 2016-05-17].
- Baza osób polskich – polnische Personendatenbank. Krzysztof Eydziatowicz. baza-nazwisk.de. [dostęp 2016-05-17].
- Krzysztof Eydziatowicz. barbarafamily.eu. [dostęp 2016-05-17].