Kefar Darom
kibuc | |||
![]() Wnętrze synagogi w Kefar Darom | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Populacja (2004) • liczba ludności |
| ||
Data zniszczenia | 18 sierpnia 2005 | ||
Powód zniszczenia | konflikt izraelsko-palestyński, ewakuacja mieszkańców | ||
Obecnie | Dajr al-Balah | ||
Położenie na mapie Izraela ![]() | |||
![]() | |||
|
Kefar Darom (hebr. כְּפַר דָּרוֹם, dosłownie „Południowa Wioska”; ang. Kfar Darom) – nieistniejący już kibuc, który był położony w Strefie Gazy, na terenach okupowanych przez Izrael po Wojnie sześciodniowej. Jego likwidacja nastąpiła w 2005 razem ze wszystkimi pozostałymi osiedlami żydowskimi ewakuowanymi ze Strefy Gazy. Obecnie stanowi część miasta Dajr al-Balah.
Był członkiem Religijnego Ruchu Kibuców (HaKibbutz HaDati).
Historia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d2/KfarDaromResidents1948.jpg/160px-KfarDaromResidents1948.jpg)
Kibuc został pierwotnie założony w 1930 przez Tuvie Millera, który zakupił obszar 260 ha ziemi pod uprawę cytrusów. Był on położony z dala od reszty osiedli żydowskich w Mandacie Palestyny. Podczas Arabskiej rewolty 1936 kibuc został zniszczony, a jego grunty odsprzedano do Żydowskiego Funduszu Narodowego[1].
W 1946 Agencja Żydowska przedstawiła plan budowy jedenastu osiedli na pustyni Negew. Celem było rozszerzenie granic przyszłego państwa żydowskiego, a jednocześnie budowa osiedli spełniających pierwszą linię obrony w przypadku wrogiej napaści. W dniu 6 października nastąpiło ponowne założenie kibucu Kefar Darom. Równocześnie z nim założono kibuce Be’eri i Tekuma[2]. Kefar Darom było położone przy ważnej strategicznie nadbrzeżnej drodze. Podczas Wojny domowej w Mandacie Palestyny (1947-1948) i Wojny o niepodległość (1948-1949) kibuc był kilkakrotnie atakowany przez Arabów. Doszło wówczas do bitwy o Kefar Darom. Wszystkie arabskie ataki zakończyły się niepowodzeniem, jednak przedłużające się oblężenie doprowadziło do ewakuacji obrońców kibucu w dniu 8 lipca 1948. Po wojnie obszar Strefy Gazy znalazł się pod okupację Egiptu.
Po Wojnie sześciodniowej w 1967 tereny Strefy Gazy znalazły się pod okupacją izraelską. Za namową premiera Goldy Meir w październiku 1970 grupa żydowskich religijnych osadników z ruchu Bene Akiwa ponownie założyła w tym miejscu osadę. Była to osada rolnicza, przy której znajdowała się niewielka baza wojskowa Sił Obronnych Izraela, strzegących jej bezpieczeństwa.
Po zawarciu w 1993 Porozumienia z Oslo Kefar Darom stało się izraelską enklawą położoną wewnątrz terytorium Autonomii Palestyńskiej. Podczas Intifady Al-Aksa doszło do licznych przypadków ostrzelania kibucu. Najbardziej znanym było ostrzelanie w dniu 20 listopada 2000 autobusu szkolnego, w którym zginęły 2 osoby, a wiele zostało rannych. Pomimo ataków kibuc nadal był rozbudowywany i liczba jego mieszkańców w 2005 wynosiła 70 rodzin (około 400 osób). W 2005 rząd Izraela postanowił przeprowadzić całkowitą ewakuację wszystkich izraelskich cywili i żołnierzy ze Strefy Gazy. Obejmowało to likwidację wszystkich osiedli żydowskich i instalacji wojskowych na tym obszarze. Mieszkańcy Kefar Darom sprzeciwiali się planowi ewakuacji i organizowali różne akcje, aby wpłynąć na zmianę decyzji rządowych. Prawie wszyscy mieszkańcy odmówili dobrowolnego opuszczenia osady i 18 sierpnia 2005 zabarykadowali się w lokalnej synagodze. Na jej dachu wywiesili transparent z napisem: „Druga Kefar Darom nie upadnie”. Do zabarykadowanych osadników dołączyli ochotnicy, którzy w liczbie około 250 osób przebywali na dachu synagogi. Podczas ewakuacji doszło do starć z policją. Podczas konfrontacji na kilku żołnierzy i policjantów wylano kwas i inne ciecze chemiczne. Policja przy pomocy dźwigu dostała się na dach synagogi i przejęła nad nim kontrolę. Ewakuacja mieszkańców kibucu odbyła się już bez przemocy. Opuszczone domy zostały wyburzone przez wojskowe buldożery[3]. Gdy teren opuszczonego kibucu zajęli Palestyńczycy, podłożyli oni ogień pod synagogę[4].
27 grudnia 2009 rząd zatwierdził plan budowy nowego osiedla przy moszawie Nir Akiwa. Zamieszkali w nich mieszkańcy zlikwidowanego Kefar Darom[5].
Demografia
Liczba mieszkańców Kefar Darom[6]:
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/timeline/4ai4520vramr5rfr8bl6sadebxwbfhe.png)
Gospodarka
Mieszkańcy kibucu utrzymywali się głównie z produkcji rolniczej prowadzonej w szklarniach. W osiedlu znajdowała się fabryka żywności pakowanej w puszki konserwowe. W kibucu była studnia, ośrodek zdrowia, szkoła podstawowa i przedszkole.
Przypisy
- ↑ Ronny Sofer: Ewakuacja będzie cicha, większość będzie płakała. [w:] YnetNews [on-line]. 2005-08-13. [dostęp 2011-04-13]. (hebr.).
- ↑ Elhanan Oren: The Negev in Times of Revolt, Conflict and During the War of Independence 1939–1949. 1994, s. 383-387.
- ↑ Kefar Darom. [w:] Encyklopedia Ynet [on-line]. [dostęp 2011-04-14]. (hebr.).
- ↑ Ali Waked: Szalom krytykuje „barbarzyński akt”. [w:] YnetNews [on-line]. 2005-12-09. [dostęp 2011-04-14]. (hebr.).
- ↑ Chezki Ezra: Rząd zatwierdził nową osadę dla ewakuowanych z Kefar Darom. [w:] Chanel 7 [on-line]. 2009-12-27. [dostęp 2011-04-14]. (hebr.).
- ↑ Settlements in the Gaza Strip. [w:] Foundation for Middle East Peace [on-line]. [dostęp 2011-04-14]. (ang.).
- p
- d
- e
Rejon Jerozolimy |
|
---|---|
Zachodni Brzeg | |
Galilea | |
Pustynia Negew |
|
- Zobacz też: wojna domowa w Palestynie
- I wojna izraelsko-arabska