Janusz Kuczyński
Data i miejsce urodzenia | 21 sierpnia 1930 | ||
---|---|---|---|
Data śmierci | 12 marca 2017[1] | ||
profesor nauk humanistycznych[2] | |||
Specjalność: filozofia współczesna, historia filozofii nieanalitycznej[2] | |||
Alma Mater | Uniwersytet Łódzki | ||
Doktorat | 1962 – filozofia | ||
Habilitacja | 1969 – filozofia | ||
Profesura | 1975 | ||
Uczelnia | Uniwersytet Warszawski | ||
Uczelnia | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/45/Gr%C3%B3b_prof._Janusza_Kuczy%C5%84skiego.jpg/240px-Gr%C3%B3b_prof._Janusza_Kuczy%C5%84skiego.jpg)
Janusz Lucjan Kuczyński (ur. 21 sierpnia 1930 w Konewce[3], zm. 12 marca 2017[1]) – polski filozof, profesor nauk humanistycznych[2], w czasach PRL m.in. dziennikarz Po Prostu i publicysta tygodnika Argumenty[4].
Życiorys
W latach 1944–1945 służył w Armii Krajowej, w oddziale Antoniego Hedy[5]. Do 1952 studiował na Uniwersytecie Łódzkim[4], do 1954 na Uniwersytecie Warszawskim[3], w latach 1954–1957 kierował działem filozoficznym tygodnika Po Prostu, w latach 1957–1967 był publicystą tygodnika Argumenty[3].
Od 1957 pracował na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w 1962 obronił pracę doktorską (jej promotorem był Leszek Kołakowski[4]), w 1969 otrzymał stopień doktora habilitowanego, a w 1975 tytuł profesora nadzwyczajnego[3]. Kierował tam m.in. Centrum Uniwersalizmu i Zakładem Historii Filozofii Współczesnej[5]. W latach 1968–1979 był zastępcą redaktora naczelnego, następnie redaktorem naczelnym pisma Studia Filozoficzne, w latach 1969–1981 wchodził w skład prezydium Komitetu Nauk Filozoficznych Polskiej Akademii Nauk[3].
W latach 1986–1989 był członkiem Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa[3].
Pracował także w Wyższej Szkole Ekologii i Zarządzania w Warszawie[2]. Był założycielem i prezydentem International Society for Universal Dialogue[1][4], w latach 1973–2014 redaktorem naczelnym pisma noszącego kolejne nazwy Dialectics and Humanism, Dialogue and Humanism, Dialogue and Universalism, w którym głosił tzw. teorię uniwersalizmu[4].
Pochowany na cmentarzu Bródnowskim[6] (kwatera 8B-1-15).
Nagrody i odznaczenia
- Nagroda im. Juliana Bruna (1961)[3].
- Nagroda Trybuny Ludu (1973)[3].
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski[3].
- Medal Komisji Edukacji Narodowej[3].
Publikacje
- Urok wiary (1957)
- Chrześcijaństwo i sens życia (1959)
- Porządek nadchodzącego świata. Katolicyzm, laicyzm, humanizm (1964)
- Filozofia życia (1965)
- 500 zagadek filozoficznych (1966 – z Tadeuszem Mrówczyńskim)
- Humanizm socjalistyczny (1966 – z Alicją Kuczyńską)
- Zagadki religioznawcze (1969 – z Krystyną Kuczyńską)
- Zmierzch mieszczaństwa. Immoralizm, nihilizm, faszyzm (1967)
- Żyć i filozofować (1969)
- Indywidualność i ojczyzna. Filozoficzna problematyka kwestii narodowej (1972)
- Homo creator. Wstęp do dialektyki człowieka (1976)
- Christian-marxist dialogue in Poland (1979)
- Sens życia (1981)
- Uniwersalizm jako metafilozofia (Tom 1 Polskość i uniwersalistyczny socjalizm – 1989, Tom 2 Świadectwo i filozofia dialogu – 1990)
- Ogrodnicy świata (1998)
- Młodość Europy i wieczność Polski (1999)
Przypisy
- ↑ a b c Profesor dr hab. Janusz Kuczyński. wyborcza.pl. [dostęp 2017-03-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-17)].
- ↑ a b c d Prof. Janusz Kuczyński, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2017-03-17] .
- ↑ a b c d e f g h i j Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 2, wyd. Interpress, Warszawa 1989, s. 659
- ↑ a b c d e Zmarł Janusz Kuczyński. ZAiKS.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-18)].
- ↑ a b Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 3, wyd. Interpress, Warszawa 1993, s. 360
- ↑ Janusz Kuczyński (nekrolog) [online], nekrologi.wyborcza.pl, 15 marca 2017 [dostęp 2020-03-22] [zarchiwizowane z adresu 2020-03-22] .
Linki zewnętrzne
- Indeks prac Janusza Kuczyńskiego