HMP Askham Grange
![]() Askham Grange (2006) | |
Państwo |
|
---|---|
Miejscowość | Askham Richard, York, North Yorkshire |
Adres | HMP/YOI Askham Grange, Askham Richard, York, YO23 3FT |
Rodzaj | więzienie otwarte |
Jednostka nadrzędna | Her Majesty's Prison Service |
Przeznaczenie | kobiety |
Kierownictwo jednostki | Julia Spence |
Pojemność | 128 |
Data powstania | 1947 |
Położenie na mapie North Yorkshire ![]() | |
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii ![]() | |
Położenie na mapie Anglii ![]() | |
![]() |
HMP Askham Grange (His Majesty’s Prison Askham Grange) – więzienie typu otwartego dla kobiet i młodocianych przestępczyń, zlokalizowane we wsi Askham Richard w hrabstwie ceremonialnym North Yorkshire w Anglii. Więzienie zarządzane jest przez agencję rządową Jej Królewską Służbę Więzienną (Her Majesty’s Prison Service). W sierpniu 2020 miało pojemność operacyjną 128 i przetrzymywało 79 więźniarek[1].
Historia
Więzienie Askham Grange zostało otwarte w styczniu 1947 r. jako otwarte więzienie dla kobiet i było pierwszą tego typu placówką w kraju[2].
W 1979 r. dwie osadzone Jenny Hicks i Jackie Holborough teatr Clean Break, który działa do dnia dzisiejszego i ma powiazania z większością więzień dla kobiet w Wielkiej Brytanii[3].
W 1997 roku w więzieniu nakręcono film dokumentalny "Witness: Babies Behind Bars" ("Świadek: Dzieci za kratkami") wyemitowany na kanale Channel 4[4].
W 2001 roku dwie więźniarki rozpoczęły walkę sądową o prawo do zatrzymania ich dzieci w więzieniu powyżej 18 miesiąca życia (na tym etapie dzieci są zabierane przez system opieki). Sprawę przegrały, aczkolwiek zapoczątkowała ona debatę na temat praw matek i ich dzieci przebywających w więzieniu[5].
Askham Grange dziś
Askham Grange przyjmuje dorosłe kobiety i młodociane przestępczynie (18-21 lat). Może pomieścić dziesięć kobiet, które mogą opiekować się dzieckiem lub dziećmi w pełnym wymiarze godzin podczas odbywania kary. Głównym celem więzienia jest reintegracja więźniarek ze społeczeństwem i przygotowanie do życia poza murami więzienia. Osadzone, które odbyły trzy lata lub więcej zasądzonej kary w innych placówkach, są przenoszone do Askham Grange, maksymalnie na trzy ostatnie lata.
Zakwaterowanie składa się głównie ze zbiorczych sal sypialnych, aczkolwiek są też cele jednoosobowe. Wszystkie więźniarki w oddziale dla matek i dzieci mają własne pokoje. Dział edukacji więziennej koncentruje się głównie na umiejętnościach zawodowych i wiele więźniarek ma zapewnione miejsce pracy jeszcze przed opuszczeniem zakładu karnego, w ramach programu resocjalizacyjnego.
Więzienie posiada zewnętrzne centrum ogrodnicze i kawiarnię (The Grange Coffee Shop and Garden Centre), które są otwarte dla ogółu społeczeństwa siedem dni w tygodniu, a także centrum konferencyjne. Obsługiwane są przez więźniarki, w ramach przygotowania do życia po zakończeniu kary.
Znane byłe więźniarki
- Tracie Andrews – skazana za zasztyletowanie jej narzeczonego Lee Harveya[6];
- Mary Bell – nieletnia zabójczyni dwójki dzieci, przebywała w Askham Grange, tuż przed zwolnieniem w 1980 roku.
- Helen John – aktywistka na rzecz pokoju, była przetrzymywana w Askham Grange za uszkodzenie mienia, jednocześnie startując w wyborach parlamentarnych przeciwko Tony'emu Blairowi z okręgu wyborczego Sedgefield w 2001 i 2005 roku[7].
Linki zewnętrzne
- HMP Askham Grange – oficjalna strona w portalu gov.uk
Przypisy
- ↑ Population bulletin: monthly August 2020 [online], GOV.UK, 28 sierpnia 2020 [dostęp 2020-10-04] (ang.).
- ↑ Histories of different prisons [online], www.naopv.com [dostęp 2020-10-04] [zarchiwizowane z adresu 2020-02-24] .
- ↑ Clean Break and the invisible women [online], the Guardian, 8 listopada 2010 [dostęp 2020-10-04] (ang.).
- ↑ New life behind bars [online], The Independent, 1 kwietnia 1997 [dostęp 2020-10-04] (ang.).
- ↑ Ruling against prison mothers [online], 17 maja 2001 [dostęp 2020-10-04] (ang.).
- ↑ Tracie Andrews 'unrepentant' as she is freed from jail [online], The Telegraph [dostęp 2020-10-04] (ang.).
- ↑ Election 2001: Jailed Peace Candidate Not Allowed to Attend Count" [online], The Birmingham Post, 1 czerwca 2001 [dostęp 2020-10-04] .