Granatnik Typ 89
![]() | Ten artykuł od 2011-04 wymaga zweryfikowania podanych informacji. Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary) Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
![]() | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Rodzaj | granatnik | ||
Dane techniczne | |||
Kaliber | 50 mm | ||
Wymiary | |||
Długość | 610 mm | ||
Długość lufy | 254 mm | ||
Masa | |||
broni | 4,35 kg | ||
Inne | |||
Szybkostrzelność praktyczna | 20 strz/min | ||
Zasięg maks. | 640 m (granat Typ 89), | ||
|
Granatnik Typ 89 (jap. 八九式重擲弾筒 hachi-kyū-shiki jū-tekidan-tō) – japoński granatnik wprowadzony do uzbrojenia w 1929 roku, używany w czasie II wojny światowej.
Historia
W 1921 roku Cesarska Armia Japońska wprowadziła na uzbrojenie granatnik Typ 10. Miał on gładką lufę i miotał granaty ręczne Typ 10 (później także specjalne Typ 91). Jednak zasięg miotania i celność były niskie.
Dlatego w 1929 roku wprowadzono do uzbrojenia nowy granatnik Typ 89. Dzięki zastosowaniu gwintowanej lufy i specjalnie opracowanemu granatowi Typ 89 udało się znacznie zwiększyć zasięg i celność miotanych granatów. Z granatnika można było wystrzeliwać także starsze granaty Typ 91.
Służba
Granatniki Typ 89 stały się jedną z podstawowych broni japońskiej piechoty. Z reguły były obsługiwane przez trzy osoby (granatnik mógł być łatwo rozłożony na trzy części). Każdy pluton piechoty posiadał na uzbrojeniu trzy lub cztery granatniki.
Opis techniczny
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3c/Diagrammatic_drawing_of_Type_89_50_mm_grenade_discharger.png/220px-Diagrammatic_drawing_of_Type_89_50_mm_grenade_discharger.png)
Granatnik Typ 89 był zespołową bronią jednostrzałową, odprzodową, gwintowaną. Składał się z lufy, do której umocowana była od dołu tuleja zakończona płytą oporową. Wewnątrz tulei znajdował się mechanizm regulujący odległość miotania granatu i uderzeniowy. Granaty były odpalane z lufy pochylonej pod kątem 45 stopni (część granatników miała libellę ułatwiającą ustawienie broni pod tym kątem). Zasięg miotania zmieniano obracając umieszczone obok tulei pokrętło. Jego obracanie powodowało ruch umieszczonego w tulei nagwintowanego pręta. Zależnie od jego pozycji zmieniała się głębokość, na jakiej pocisk znajdował się w lufie. Jeśli znajdował się blisko wylotu, to duża przestrzeń pod pociskiem sprawiała, że ciśnienie gazów prochowych było niskie i odległość, na którą był miotany granat niewielka. Odwrotnie, odpalenie pocisku znajdującego się blisko dna lufy powodowało, że ciśnienie w lufie było wysokie i zasięg miotania duży. Wysuwanie pręta powodowało jednoczesne przesuwanie się przymocowanego do niego mechanizmu spustowego wzdłuż szczeliny w tulei. Po obu stronach szczeliny były umieszczone skale zasięgu (po prawej dla granatu Typ 91, po lewej dla granatu Typ 89).
- p
- d
- e
Pistolety i rewolwery | |||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Pistolety maszynowe | |||||||
Karabiny i karabinki |
| ||||||
Karabiny maszynowe |
| ||||||
Karabiny przeciwpancerne |
| ||||||
Granaty ręczne | |||||||
Granatniki |
| ||||||
Miotacze ognia | |||||||
Konstrukcje prototypowe |
|