Galalit
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/White_casein_Australian_Royal_Airforce_pre-1953_buttons.jpg/220px-White_casein_Australian_Royal_Airforce_pre-1953_buttons.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/84/Galalith_Synthesis_SCHEMATIC_V1.png/220px-Galalith_Synthesis_SCHEMATIC_V1.png)
Galalit (sztuczny róg[1], kazeinit, kalolit[1], laktelit[1]) – tworzywo sztuczne otrzymywane z kazeiny, która zostaje poddana procesowi homogenizacji i zahartowana w formalinie; wyglądem przypomina masę rogową. Po raz pierwszy wytworzone przypadkowo przez Wilhelma Krischego(inne języki) w 1897 roku.
Galalit należy do duroplastów chemoutwardzalnych i stanowi zmodyfikowany polimer naturalny. Otrzymywanie polega na wyodrębnieniu kazeiny z mleka krowiego i utwardzeniu jej 5% wodnym roztworem formaldehydu.
Galalit jest tworzywem twardym. Gotowe wyroby otrzymuje się prawie wyłącznie metodą obróbki skrawaniem z odpowiednich rur, prętów itp. Obróbka mechaniczna jest łatwa i może być prowadzona za pomocą narzędzi do metali.
Podczas ogrzewania galalit mięknie w temperaturze 90 °C. Wprowadzony do płomienia palnika gazowego daje jaskrawy, jasny płomień, wydzielając zapach spalonego mleka.
Galalit jest mało odporny na działanie wody, w której nasiąka, mięknie i paczy się. W temperaturze pokojowej w ciągu 24 godzin chłonie do 12% wody. Podobne efekty następują pod działaniem kwasów i zasad oraz w temperaturze powyżej 50 °C. Natomiast znaczną odporność wykazuje galalit na działanie rozpuszczalników organicznych. Pęknięte lub złamane przedmioty galalitowe można skleić np. klejem kazeinowym.
Dawniej był używany do wyrobu zabawek i przedmiotów galanteryjnych (np. guzików), żetonów, piór wiecznych, oprawek do okularów, figur szachowych, a także w elektrotechnice[2].
Przypisy
- DSDE: galalit