Erysiphe catalpae
![]() Nalot mączniaka na liściu katalpy bignoniowej | |
Systematyka | |
Domena | eukarionty |
---|---|
Królestwo | grzyby |
Typ | workowce |
Klasa | patyczniaki |
Rząd | mączniakowce |
Rodzina | mączniakowate |
Rodzaj | mączniak |
Gatunek | Erysiphe catalpae |
Nazwa systematyczna | |
Erysiphe elevata Simonyan Mikol. Fitopatol. 18(4): 463 (1984) |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9d/Erysiphe_on_Catalpa_bigmonioides_%281%29.jpg/220px-Erysiphe_on_Catalpa_bigmonioides_%281%29.jpg)
Erysiphe catalpae Simonyan – gatunek grzybów należący do rodziny mączniakowatych (Erysiphaceae)[1]. Grzyb mikroskopijny, pasożyt bezwzględny rozwijający się na roślinach z rodzaju surmia (Catalpa). Występuje w Europie i w rozproszeniu w wielu krajach Europy[2], w tym w Polsce[3]. U porażonych roślin powoduje chorobę zwaną mączniakiem prawdziwym. Jej objawy to okrągłe lub nieregularne białe plamy po obu stronach liści i na zielonych pędach. W ich obrębie następuje obficie rozwój grzybni. Przy dużym natężeniu choroby następuje osłabienie wzrostu i przedwczesna utrata liści, co powoduje obniżoną wartość estetyczną roślin. Stwierdzono występowanie Erysiphe catalpae na następujących gatunkach roślin: surmia bignoniowa, surmia żółtokwiatowa, surmia wielkokwiatowa i Catalpa japonica[4].
Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Erysiphe, Erysiphaceae, Helotiales, Leotiomycetidae, Leotiomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi[1].
Takson został zdiagnozowany na surmii bignoniowej (Catalpa bignonioides) w Armenii w 1984 r. Jest ona holotypem tego gatunku[1]. Anamorfa: Oidium bignoniae Jaczewski[2].
Morfologia
Biała grzybnia w postaci nalotu rozwija się na obydwu stronach liści, ale głównie na górnej powierzchni oraz na pąkach. Nalot jest cienki, ma postać białych plam, stopniowo rozszerzających się i zajmujących całą powierzchnię liści. Składa się ze strzępek i 1–2 komórkowych prostych, cylindrycznych konidioforów o długości do 2840 µm i średnicy 11–14 μm. Na ich szczycie znajdują się 1–2 komórki konidiotwórcze o niemal tej samej długości. Powstają w nich elipsoidalne lub baryłkowate konidia o rozmiarach 26–40 × 14–21 μm (stosunek długości do szerokości: 1,3–2,7). Kuliste klejstotecja rozproszone lub w skupiskach, o średnicy (70–)90–125(–60) μm. Zbudowane są z nieregularnie wielobocznych komórek o średnicy 10–25 μm. Przyczepki niezbyt liczne, w dolnej połowie klejstotecjum, raczej szorstkie, często sztywne i proste, zwłaszcza te krótsze, nieseptowane lub z nielicznymi septami, rzadko i nieregularnie rozgałęzione. Mają średnicę około 4,5–9,5 μm i długość równą 0,5–1,5 średnicy klejstotecjum. Są początkowo hialinowe, potem brązowe, cienkościenne, gładkie lub nieco chropowate. Worki w liczbie 3–8 w jednym klejstotecjum, siedzące lub na krótkich trzonkach, o rozmiarach 60–85 × 23–38 μm. Podstawki 3–5-zarodnikowe. Zarodniki prawie kuliste lub elipsoidalne, o rozmiarach 17–27 × 14–18 μm[2].
Na surmii bignoniowej rozwija się jeszcze drugi gatunek mączniaka, wywołujący podobne objawy – Erysiphe elevata. Rozróżnienie tych gatunków jest łatwe przy użyciu mikroskopu[2].
Przypisy
- ↑ a b c Index Fungorum [online] [dostęp 2020-12-07] .
- ↑ a b c d Erysiphe catalpae [online], Mycobank [dostęp 2017-10-27] .
- ↑ WiesławW. Mułenko WiesławW., TomaszT. Majewski TomaszT., MałgorzataM. Ruszkiewicz-Michalska MałgorzataM., Wstępna lista grzybów mikroskopijnych Polski, Kraków: W. Szafer. Institute of Botany, PAN, 2008, ISBN 978-83-89648-75-4 .
- ↑ Erysiphe catalpae on Catalpa [online] [dostęp 2017-10-27] .