Elimination Chamber (2011)
Motyw muzyczny | „Ignition” ~ TobyMac[1] | |||
---|---|---|---|---|
Informacje | ||||
Promocja | World Wrestling Entertainment | |||
Brandy | Raw | |||
Sponsor | ||||
Data | 20 lutego 2011 | |||
Widownia | ||||
Hala | Oracle Arena | |||
Miejsce | Oakland, Kalifornia | |||
Gale pay-per-view – chronologicznie | ||||
| ||||
Elimination Chamber – chronologicznie | ||||
|
Elimination Chamber (2011) (znane również jako No Escape (2011) w Niemczech)– druga gala wrestlingu w chronologii cyklu Elimination Chamber wyprodukowana przez federację World Wrestling Entertainment (WWE). Odbyła się 20 lutego 2011 w Oracle Arena w Oakland w Kalifornii[4]. Emisja była przeprowadzana na żywo w systemie pay-per-view.
Gala opierała się na dwa Elimination Chamber matchach. Podczas gali zorganizowano sześć walk, w tym jedna będąca Dark matchem. W pierwszym Elimination Chamber matchu, Edge obronił World Heavyweight Championship pokonując Reya Mysterio, Kane’a, Drew McIntyre’a, Big Showa i Wade’a Barretta. John Cena pokonał CM Punka, Johna Morrisona, Sheamusa, Randy’ego Ortona i R-Trutha, dzięki czemu wywalczył pojedynek o WWE Championship na WrestleManii XXVII. W pozostałych walkach The Corre (Justin Gabriel i Heath Slater) pokonali Santino Marellę i Vladimira Kozlova, zdobywając WWE Tag Team Championship, a The Miz obronił WWE Championship przeciwko Jerry'emu Lawlerowi.
Galę wykupiono 212 000 razy, co było mniejszą ilością w porównaniu do 287 000 wykupień zeszłorocznej edycji gali.
Produkcja
Tło
W 2010 roku World Wrestling Entertainment (WWE) zorganizowało wydarzenie profesjonalnego wrestlingu zatytułowane Elimination Chamber w trybie pay-per-view (PPV), które zastąpiło ich poprzednie wydarzenie, No Way Out. Koncepcja wydarzenia polega na tym, że jedna lub dwie walki wieczoru są Elimination Chamber matchami, których stawką są mistrzostwa lub gwarancja przyszłych walk o mistrzostwa[5]. Wydarzenie było promowane w Niemczech jako „No Escape” w obawie, że nazwa „Elimination Chamber” (ang. komora eliminacyjna) może przywodzić na myśl komory gazowe używane podczas Holokaustu[6][7].
Rywalizacje
Zobacz też: Wrestling.
Royal Rumble oferowało walki profesjonalnego wrestlingu z udziałem wrestlerów należących do brandów Raw i SmackDown. Wyreżyserowane rywalizacje (storyline’y) były kreowane podczas cotygodniowych gal Raw i SmackDown. Wrestlerzy są przedstawieni jako heele (negatywni, źli zawodnicy i najczęściej wrogowie publiki) i face’owie (pozytywni, dobrzy i najczęściej ulubieńcy publiki), którzy rywalizują pomiędzy sobą w seriach walk mających budować napięcie. Kulminacją rywalizacji jest walka wrestlerska lub ich seria[8][9].
Wyniki walk
Elimination Chamber match (SmackDown)
Nr. eliminacji | Wrestler | Nr. wejściowy | Wyeliminowany przez | Metoda eliminacji[10] | Czas[10] |
---|---|---|---|---|---|
01 !1 | Wade Barrett | 03 !3 | Big Showa | Przypięty po otrzymaniu KO Punch | 18:48 |
02 !2 | Big Show | 06 !6 | Kane’a | Przypięty po otrzymaniu Chokeslam | 20:54 |
03 !3 | Drew McIntyre | 05 !5 | Kane’a | Przypięty po otrzymaniu Chokeslam | 21:09 |
04 !4 | Kane | 04 !4 | Edge’a | Przypięty po otrzymaniu Spear | 22:50 |
05 !5 | Rey Mysterio | 02 !2 | Edge’a | Przypięty po otrzymaniu Spear | 31:30 |
06 !Zwycięzca | Edge (c) | 01 !1 | – |
Elimination Chamber match (Raw)
Nr. eliminacji | Wrestler | Nr. wejściowy | Wyeliminowany przez | Metoda eliminacji[10] | Czas[10] |
---|---|---|---|---|---|
01 !1 | R-Truth | 05 !5 | Sheamusa | Przypięty po otrzymaniu Brogue Kick | 17:31 |
02 !2 | Randy Orton | 03 !3 | CM Punka | Przypięty po otrzymaniu GTS | 21:33 |
03 !3 | Sheamus | 01 !1 | Johna Morrisona | Przypięty po otrzymaniu crossbody ze szczytu klatki | 25:16 |
04 !4 | John Morrison | 02 !2 | CM Punka | Przypięty po otrzymaniu GTS | 32:50 |
05 !5 | CM Punk | 06 !6 | Johna Cenę | Przypięty po otrzymaniu Attitude Adjustment na stalową podłogę klatki | 33:12 |
06 !Zwycięzca | John Cena | 04 !4 | – |
Przypisy
- ↑ Elimination Chamber: „Ignition” by TobyMac is the official theme song for WWE Elimination Chamber. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2011-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-02-04)].
- ↑ Recent WWE attendance figures (2/20 and 2/21). Wrestleview. [dostęp 2011-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-29)].
- ↑ Elimination Chamber 2010 results. Pro Wrestling History. [dostęp 2011-03-19].
- ↑ Elimination Chamber. Oracle Arena. [dostęp 2010-11-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-07-08)].
- ↑ Elimination Chamber Match rules. WWE, 2010-02-10.
- ↑ WWE No Escape. WWE. [dostęp 2018-01-30]. (niem.).
- ↑ Martin Hoffmann: Darum hat eine WWE-Show zwei Namen (This is why a WWE show has two names). Sport1, February 20, 2018. [dostęp 2018-02-24]. (niem.).
- ↑ Ed Grabianowski: How Pro Wrestling Works. [w:] HowStuffWorks, Inc. [on-line]. Discovery Communications. [dostęp 2012-03-05].
- ↑ Live & Televised Entertainment. WWE. [dostęp 2012-03-21].
- ↑ a b c d e James Caldwell: Caldwell's WWE Elimination Chamber PPV Results 2/20: Complete "virtual time" coverage of live PPV - Miz vs. Lawler, two Chamber matches. [w:] Pro Wrestling Torch [on-line]. 20 lutego 2011. [dostęp 2011-02-21].
- ↑ Vargonium: WWE News: Chamber PPV dark match result - U.S. champion vs. DiBiase, three announcers revealed for live PPV. [w:] Pro Wrestling Torch [on-line]. 20 lutego 2011. [dostęp 2011-12-17].
- ↑ Results:Destined for greatness. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2011-02-20].
- ↑ Results:Steel survivor. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2011-02-20].
- ↑ Results:The Corre of Victory. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2011-02-20].
- ↑ Results:Kingbreaker. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2011-02-20].
- ↑ Results:Oakland raider. World Wrestling Entertainment. [dostęp 2011-02-20].