Dziki ogród
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/40/Dyssekilde-have2.jpg/220px-Dyssekilde-have2.jpg)
Dziki ogród – nurt w ogrodnictwie zapoczątkowany przez Williama Robinsona (1838–1935). Przełom w sztuce i projektowaniu ogrodów zapoczątkowany w Anglii. Autor zalecał stosowanie go zarówno do ogrodów prywatnych jak i publicznych. Ta dzikość nie propagowała nieporządku i chaosu panującego w ogrodzie oraz stosowania wyłącznie gatunków rodzimych – dziko rosnących. Była to natomiast sztuka mieszania roślin dzikich oraz uprawianych (także tropikalnych i subtropikalnych), które mogły przetrwać na dworze cały rok, w warunkach zbliżonych do naturalnych np. na terenach podmokłych[1].
Dziki ogród poprzez swoją formę miał na celu pokazanie indywidualnego piękna roślin w zależności od układu[1].
W Niemczech idee dzikiego ogrodu propagował Karl Foerster[1].
Przykłady i stosowane rozwiązania
Stos kłód, najlepiej ulokowany w zacienionym miejscu, tworzy schronienie dla owadów i innych bezkręgowców, a także gadów i płazów. Resztki ogrodowe (usuwane rośliny i ich fragmenty), które będą wykorzystywane jako naturalna ściółka, nawóz, do zwalczania chwastów, ulepszania gleby i tworzenia siedlisk dla bezkręgowców[2].
Przypisy
- ↑ a b c Agata Zachariasz: Zieleń jako współczesny czynnik miastotwórczy ze szczególnym uwzględnieniem roli parków publicznych. Kraków: Wydawnictwo Politechniki Krakowskiej, 2006. ISSN 0860-097X.
- ↑ Tallamy, Douglas (2007). Bringing Nature Home. Portland, Oregon: Timber Press. p. 111. ISBN 978-0-88192-992-8
- LCCN: sh98004245
- GND: 4069485-9
- J9U: 987007532653405171