Dzięcielina
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/13/Trifoliumhybridum_kz.jpg/250px-Trifoliumhybridum_kz.jpg)
Dzięcielina – dawna regionalna nazwa różnych gatunków roślin pastewnych z rodziny bobowatych (motylkowatych), zwłaszcza koniczyny, lucerny sierpowatej i sparcety siewnej[1].
Nazwa ta pojawiła się w pierwszej księdze poematu „Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza. Znajduje się tu fragment:
- Gdzie bursztynowy świerzop, gryka jak śnieg biała
- Gdzie panieńskim rumieńcem dzięcielina pała.
Trzykrotnie dzięcielina pojawia się w opisach przyrody w „Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej:
- Równinę przerzynały drogi białe i trochę zieleniejące od z rzadka porastającej je trawy; ku nim, niby strumienie ku rzekom, przybiegały z pól miedze, całe błękitne od bławatków, żółte od kamioły, różowe od dzięcieliny i smółek. (tom 1, rozdz. 1)
- Szlakiem wzdłuż ogrodu przez koła wyżłobionym i białą dzięcieliną usianym wyszli na nieszeroką drogę, która okolicę z polem rozdzielała. (tom I, rozdz. 6)
- Na spasionych miedzach, gładkich i pustych, zaledwie gdzieniegdzie sterczały nagie łodygi cykorii, ciemną czerwienią iskrzyły się bujne kity końskiego szczawiu, drobne puchy kotków i żółknące dzięcieliny trwożnie przypadały ku stwardniałym krawędziom zagonów. (tom III, rozdz. 3)
Przypisy
- ↑ Praca zbiorowa: Encyklopedia Popularna PWN. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1996. ISBN 83-01-12060-6.