Drzewożerek jednożenny
![]() | Ten artykuł od 2014-11 wymaga zweryfikowania podanych informacji. Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary) Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
Dryocoetes autographus | |||
(Ratzeburg, 1837) | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | stawonogi | ||
Gromada | owady | ||
Rząd | chrząszcze | ||
Podrząd | |||
Rodzina | ryjkowcowate | ||
Podrodzina | kornikowate | ||
Plemię | Dryocoetini | ||
Rodzaj | Dryocoetes | ||
Gatunek | drzewożerek jednożenny | ||
|
Drzewożerek jednożenny (Dryocoetes autographus) – gatunek owada z rzędu chrząszczy[1].
Przebiega w maju i czerwcu.
- Wygląd
Larwa beznoga (jak u wszystkich kornikowatych), barwy białej, z jasnobrunatną głową. Poczwarka typu wolnego, barwy białej, kolebka poczwarkowa w łyku, korze, może lekko naruszać biel. Imago długości 3,0-4,3 mm. Kształt krępy, walcowaty, barwy brunatnoczerwonej do czarnobrunatnej z wyraźnymi, długimi włoskami. Przedplecze zbliżone w zarysie do koła, z przodu chropowate, bliżej pokryw garbki przechodzą w wyraźne kropki, nie zlewające się ze sobą. Pokrywy połyskujące. Rzędy kropek na pokrywach wyraźne, duże i płytkie. Międzyrzędy nieznacznie szersze od rzędów, płaskie, lekko zmarszczone, z jednym szeregiem delikatnych kropek, które na ścięciu pokryw delikatnie przechodzą w ziarenka. Dymorfizm płciowy niewyraźny.
- Występowanie
Cała Europa, Azja Północna, po Japonię i Koreę[2]. W Polsce pospolity w górach i na niżu.
- Pokarm
Żeruje na świerku rzadziej na sośnie pospolitej i wejmutce, limbie, kosówce, modrzewiu i jodle szczególnie na złomach i leżaninie.
- Znaczenie
Opanowuje głównie leżaninę, w wilgotnych, zacienionych miejscach, niekorowane pniaki, także złomy i wywroty. Przyczynia się do dobijania drzew osłabionych przez inne korniki.