Dino Ciccarelli
![]() | |||||||||||||||
Data i miejsce urodzenia | 8 lutego 1960 | ||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Obywatelstwo | Kanada | ||||||||||||||
Wzrost | 178 cm | ||||||||||||||
Pozycja | prawoskrzydłowy | ||||||||||||||
Uchwyt | prawy | ||||||||||||||
Kariera seniorska | |||||||||||||||
|
Dino L. Ciccarelli (ur. 8 lutego 1960 w Sarnii) – kanadyjski profesjonalny hokeista na lodzie. Rozegrał 19 sezonów w NHL, z czego blisko połowę w Minnesota North Stars. Sukcesy odnosił też będąc zawodnikiem zespołu Detroit Red Wings, w barwach którego uzyskał trzeci wynik w karierze pod względem liczby strzelonych bramek w sezonie. W NHL zdobył łącznie 1200 punktów, a 608 bramek w NHL[1] jest ich największą liczbą zdobytych przez zawodnika przystępującego do draftu, lecz niewybranego przez żadną drużynę NHL[2]. Ciccarelli został wprowadzony do Hockey Hall of Fame w 2010 roku[3].
Kariera
Sarnia Bees (1975–76)
Ciccarelli dorastał grając w hokeja w swoim rodzinnym mieście Sarnia, w południowo-zachodniej lidze Ontario Hockey Association. W druźynie Sarnia Junior B rozpoczął grę w wieku 15 lat jesienią 1975 roku, kończąc sezon z dorobkiem 45 goli i 43 asyst w zaledwie 40 meczach[4]. Ciccarelli jest jednym z dwóch graczy zespołu Sarnia Junior B, którzy zostali wprowadzeni do Hockey Hall of Fame (drugą osobą jest Phil Esposito występujący w drużynie Pszczół w 1961 roku).
London Knights (1976–80)
W wieku 16 lat Ciccarelli dołączył do London Knights z OMJHL (Ontario Major Junior Hockey League) w rozgrywkach 1976–1977. W jego pierwszym sezonie z Rycerzami zdobył 39 bramek i łącznie 82 punkty w 66 meczach, zajmując piąte miejsce w klasyfikacji punktujących zespołu. W play-off Ciccarelli strzelił 11 goli i 24 punkty w 20 meczach[4]. Zespół zakończył sezon przegrywając z Ottawa 67’s w finale Pucharu Johna Rossa Robertsona.
W jego drugim sezonie (1977–78) z Rycerzami, Ciccarelli strzelił 72 bramki w lidze, zostając jej najskuteczniejszym strzelcem, oraz zanotował 70 asyst łącznie zdobywając 142 punkty[5], co było trzecim wynikiem sezonu w całej OMJHL. W play-offach Ciccarelli zdobył 6 goli i 16 punktów w dziewięciu meczach. Po sezonie Dino został nagrodzony Trofeum Jima Mahona dla najskuteczniejszego prawoskrzydłowego w OMJHL[4].
Prowadząc w ligowej klasyfikacji strzelców, w trakcie jednego z porannych treningów doznał złamania kości udowej prawej nogi[4][6]. Ciccarelli potknął się na odłamku kija hokejowego i uderzył w bandę[6]. W efekcie założono mu 40-centymetrową, stalową szynę[7], którą nosił przez 25 miesięcy[6]. Z powodu kontuzji Ciccarelli w sezonie 1978–79 pojawił się w zaledwie 30 meczach, zdobywając 8 goli i 19 punktów. W siedmiu meczach fazy play-off strzelił 3 gole i 5-krotnie asystował. Po tym, jak nie został wybrany przez żaden zespół w trakcie NHL Entry Draft, Ciccarelli podpisał kontrakt na zasadzie wolnego transferu z Minnesota North Stars 28 września 1979 roku.
North Stars pozostawiły Ciccarellego w zespole Knights na kolejny sezon 1979-80. Po nieudanych poprzednich rozgrywkach Ciccarelli powrócił do normalnej dyspozycji zdobywając 50 bramek, 53 asysty i łącznie 103 punkty[5]. W pięciu meczach fazy play-off Ciccarelli strzelił 2 gole i uzyskał łącznie 8 punktów.
Minnesota North Stars (1980–89)
Debiut Ciccarellego w profesjonalnym hokeju miał miejsce pod koniec sezonu 1979–80 w CHL (Central Hockey League) w zespole Oklahoma City Stars (filii Minnesota North Stars)[4]. Zdobycz Ciccarellego w sześciu meczach z Oklahoma City to 3 bramki i 5 punktów.
Większą część sezonu 1980–81 Ciccarelli spędził w Oklahoma City Stars. Rozegrał 48 gier, strzelił 32 gole i zdobył 57 punktów. Został włączony do składu Minnesota North Stars i w pierwszym sezonie w NHL wystąpił w 32 meczach, zdobył 18 bramek i 12-krotnie asystował (30 punktów). W 19 meczach fazy play-off Ciccarelli strzelił 14 goli[6] i zdobył 21 punktów, docierając ze swoją drużyną do finału Pucharu Stanleya w 1981 roku, przegranym z New York Islanders.
Ciccarelli spędził cały sezon 1981–82 w zespole North Stars, w trakcie którego rozegrał 76 meczów. Z 55 golami został najskuteczniejszym zawodnikiem zespołu. W sezonie regularnym zdobył 106 punktów. 9 lutego 1982 wziął udział w 34 meczu gwiazd organizowanym przez Washington Capitals. Jako zawodnik Minnesoty był w zespole Campbell Conference (obecnie Western Conference), między innymi asystując przy bramce Wayne’a Gretzky’ego w przegranym 4–2 meczu z Wales Conference (obecnie Eastern Conference). W fazie play-off Ciccarelli zdobył 3 bramki i 4 punkty w 4 meczach.
W sezonie 1982–83 Dino Ciccarelli stracił na skuteczności strzelając 37 bramek i zdobywając 75 punktów w 77 meczach. Mimo gorszych wyników od tych z ubiegłego sezonu, ponownie pojawił się w meczu gwiazd, tym razem zorganizowanym przez New York Islanders. Dino zdobył bramkę i asystę, pomagając w zwycięstwie Campbell Conference 9–3 nad Wales Confference. W play-offach Ciccarelli pojawił się w 9 meczach, strzelił cztery gole i zdobył 10 punktów.
Sezon 1983–84 był dla Ciccarellego udany. W sezonie regularnym strzelił 38 goli i łącznie uzyskał 71 punktów w 79 meczach, kolejny raz pomagając North Stars w dotarciu do fazy play-off. W 16 meczach fazy pucharowej Dino zdobył 4 gole i 9 punktów. Drużyna North Stars przegrała z Edmonton Oilers w finale Campbell Conference.
W sezonie 1984–85 Ciccarelli kolejny raz był trapiony przez kontuzje. Rozegrał 51 meczów, w których strzelił zaledwie 15 goli i zdobył 32 punkty. To był najsłabszy sezon pod względem dorobku punktowego od czasu debiutanckiego 1980–81 i z najmniejszą zdobyczą bramkową w całej karierze. W 9 meczach play-off Ciccarelli zdobył 3 bramki i 6 punktów.
Sezon 1985–86 był dla Ciccarellego był również udany, jak ten sprzed 2 lat. Dino nie był nękany przez urazy, przez co mógł wystąpić w 75 meczach, w których zdobył 44 gole, zostając najskuteczniejszym strzelcem drużyny. Dzięki zdobytym 89 punktom to był najlepszy sezon od rozgrywek 1981-82. W 5 meczach fazy play-off Ciccarelli raz asystował przy bramce.
W sezonie 1986–87 Ciccarelli poprawił swoje statystyki z poprzednich rozgrywek, zdobywając 52 bramki i 103 punkty w 80 meczach, prowadząc w obu klubowych klasyfikacjach. Mimo rekordowego sezonu Dino Ciccarellego, drużyna North Stars nie grała na miarę oczekiwań i nie awansowała do fazy play-off.
Sezon 1987–88 był dla Ciccarellego trzecim z rzędu ze zdobytymi 40 lub więcej bramkami. Po raz kolejny został najskuteczniejszym i najlepiej punktującym zawodnikiem North Stars z 41 bramkami i 86 punktami w 67 meczach. Mimo to, drużynie z Minnesoty drugi raz z rzędu nie udało się wywalczyć awansu do fazy play-off.
W trakcie sezonu 1988–89 Ciccarelli po 6 latach przerwy, po raz kolejny został wybrany do meczu gwiazd zorganizowanym w Edmonton w 1989 roku. Mecz Campbell Conference (zachód) przeciwko Wales Conference (wschód) wygrała drużyna z zachodu z wynikiem 9-5. Łącznie w sezonie 1988–89 Ciccarelli rozegrał 65 meczów, strzelił 32 gole i 27 razy asystował. 7 marca 1989 drużyny Minnesota North Stars i Washington Capitals dokonały wymiany Dino Ciccarellego i Boba Rouse'a w zamian za Mike’a Gartnera i Larry’ego Murphy’ego[8].
Washington Capitals (1989–92)
Sezon 1988–89 Ciccarelli zakończył już w barwach Washington Capitals. Występując w 11 meczach strzelił 12 goli i trzykrotnie asystował, pomagając drużynie awansować do fazy play-off. Swój pierwszy mecz jako Capital rozegrał 8 marca 1989 roku, w przegranym 3–2 meczu z Montreal Canadiens, nie zdobywając przy tym żadnego punktu. Swoją pierwszą bramkę w Waszyngtonie zdobył 11 marca 1989, pokonując bramkarza New York Rangers Johna Vanbiesbroucka. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Caps 4-2. 18 marca 1989 Ciccarelli miał duży udział w zwycięstwie 8–2 nad Hartford Whalers, strzelając 4 bramki i asystując przy kolejnych 3[9]. Pierwszy mecz w play-off w barwach Caps Ciccarelli rozegrał 5 kwietnia 1989 roku. Mecz zakończył się zwycięstwem 3–2 nad Philadelphia Flyers, jednak Dino nie zdobył żadnego punktu. Pierwszą bramkę w fazie play-off w drużynie z Waszyngtonu zdobył 6 kwietnia 1989, strzelając Ronowi Hextallowi w przegranym 3–2 meczu z Flyers. Ciccarelli zagrał w sześciu meczach, w których strzelił 3 bramki i zdobył 6 punktów, zanim Caps zostali wyeliminowani przez zespół z Filadelfii.
W pierwszym pełnym sezonie 1989–90 w barwach Caps Ciccarelli strzelił 41 goli. Był to jego piąty kolejny sezon z 40 lub więcej bramkami, a liczba zdobytych 79 punktów sprawiła, że również był najlepiej punktującym z Caps. 6 lutego 1990 Ciccarelli zdobył 4 bramki w zwycięskim 12–2 meczu z Quebec Nordiques. W rozgrywkach play-off Ciccarelli zdobył 8 goli i 11 punktów w ośmiu meczach, przed urazem doznanym 21 kwietnia 1990 w meczu przeciwko New York Rangers, który wyłączył go z gry do końca sezonu. Strzelił hat tricka w play-off przeciwko New Jersey Devils w meczu zwyciężonym 5–4 w dogrywce, 5 kwietnia 90.
Ciccarelli opuścił 26 meczów w sezonie 1990–91, zdobywając 21 bramek i 39 punktów, najmniej od sezonu 1984-85. Strzelił hat tricka w wygranym 6–3 meczu przeciwko Edmonton Oilers 8 lutego 1991[10]. Mimo słabych statystyk w sezonie regularnym, w rozgrywkach play-off Ciccarelli był efektywny – jego dorobek to 5 bramek i 9 punktów w 11 meczach.
Dino odnalazł formę w sezonie 1991–92, co było widać po jego statystykach – 38 goli i 76 punktów, które wydatnie przyczyniły się do kolejnego awansu Capitals do play-off. W play-off 25 kwietnia 1992 Ciccarelli zdobył 4 bramki w meczu z Pittsburgh Penguins wygranym 7-2[11]. W 7 meczach zdobył 5 bramek i 9 punktów. 20 czerwca 1992 Dino Ciccarelli został oddany do Detroit Red Wings za Kevina Millera[12].
Detroit Red Wings (1992–96)
Ciccarelli zadebiutował w Detroit Red Wings 6 października 1992 roku, w przegranym 4–1 meczu z Winnipeg Jets. 8 października 1992 Ciccarelli zdobył swoją pierwszą bramkę jako Red Wing, strzelając Kelly’emu Hrudeyowi z Los Angeles Kings w zwycięskim 5–3 meczu. Pierwszy sezon w Detroit zakończył z dorobkiem 41 bramek i 97 punktów, drugim pod względem skuteczności w drużynie Detroit Red Wings. Liczba zdobytych punktów była najwyższa od sezonu 1986–87, kiedy zdobył ich 103 będąc zawodnikiem Minnesoty North Stars. Pierwszy mecz w play-off w barwach Red Wings Ciccarelli zagrał 19 kwietnia 1993 roku, notując asystę przy bramce w zwycięskim 6–3 meczu z Toronto Maple Leafs. Pierwszego gola w play-off w zespole z Detroit zdobył 27 kwietnia 1993 roku strzelając Félixowi Potvinowi w przegranym 5–4 meczu z Maple Leafs. 29 kwietnia 1993 Ciccarelli strzelił hat tricka dla Red Wings w zwycięstwie 7–3 nad drużyną z Toronto. Ogółem Ciccarelli pojawił się na lodowisku w 7 meczach fazy play-off, w których strzelił 4 bramki i zanotował 2 asysty.
W kolejnym sezonie 1993–94 Ciccarelli zdobył 28 bramek i zanotował 29 asyst w 66 meczach, co łącznie dało 57 punktów. Tym samym zanotował 40-punktowy spadek względem ubiegłego sezonu. 5 kwietnia 1994 w meczu przeciwko Vancouver Canucks strzelił cztery gole i dołożył dwie asysty, co przyczyniło się do zwycięstwa 8–3 nad Orkami. W play-offach tego sezonu Ciccarelli zdobył 5 goli i 7 punktów w 7 meczach.
Ze względu na lokaut i skrócony sezon 1994–95 Ciccarelli pojawił się w 42 meczach, w których zdobył 16 bramki i 43 punkty, co dało mu trzecie miejsce w klasyfikacji drużynowej. 22 marca 1995 Ciccarelli zanotował 4 asysty w meczu z Winnipeg Jets. Mecz zakończył się zwycięstwem Wshington Capitals 6-3. W play-offach 11 maja 1995 Ciccarelli zdobył hat tricka przeciwko Dallas Stars w zwycięskim meczu 5-1. Play-offy zakończył z 9 golami i 11 punktami w 16 meczach, a Red Wings przegrali dopiero w finale Pucharu Stanleya z New Jersey Devils.
W sezonie 1995–1996 Ciccarelli strzelił 22 gole i zdobył 43 punkty w 64 meczach, pomagając Red Wings ustanowić rekord NHL w liczbie zwycięstw w sezonie zasadniczym z 62 wygranymi. W fazie play-off Ciccarelli trafił sześciokrotnie i asystował 11 razy w 17 meczach. 27 sierpnia 1996 roku Detroit Red Wings oddali Ciccarellego Tampa Bay Lightning w zamian za prawo wyboru w czwartej rundzie draftu w 1998 NHL Entry Draft[13].
Tampa Bay Lightning (1996–98)
Pierwszy mecz w barwach Tampa Bay Lightning Ciccarelli rozegrał 5 października 1996 roku, zdobywając bramkę i dwa punkty w zwycięskim 4–3 meczu z Pittsburgh Penguins. 8 listopada 1996 Ciccarelli strzelił hat tricka, również przeciwko drużynie z Pittsburgha (mecz zakończył się remisem 5–5). Wziął udział w meczu gwiazd NHL w 1997 roku zorganizowanym w San Jose w Kalifornii, pomagając Konferencji Wschodniej w zwycięstwie 11–7 nad Konferencją Zachodnią. Sezon 1996–97 skończył z 77 występami i największą liczbą bramek w drużynie (35), łącznie zdobywając 60 punktów.
Sezon 1997–98 rozpoczął z Błyskawicami. Zagrał w 34 meczach, w których strzelił 11 goli i zdobył 17 punktów. 15 stycznia 1998 Tampa Bay Lightning oddali Ciccarellego i Jeffa Nortona do drużyny Florida Panthers za Marka Fitzpatricka i Jodiego Hulla[14].
Florida Panthers (1998–99)
Ciccarelli swój pierwszy mecz z Floryda Panthers zagrał 21 stycznia 1998. Pierwszą bramkę dla Panter trafił 3 dni później, 24 stycznia 1998, pokonując Kelly’ego Hrudeya z San Jose Sharks (mecz zakończył się remisem 1–1). Sezon z Florida Panthers zakończył z dorobkiem 5 goli i 16 punktów w 28 meczach.
W sezonie 1998-99 Ciccarelli doznał kontuzji pleców w meczu z Chicago Blackhawks 4 listopada 1998 roku, która wyłączyła go z gry przez blisko cały sezon. Zagrał tylko w 14 spotkaniach, w których strzelił 6 goli i 7 punktów. 31 sierpnia 1999 roku Ciccarelli poinformował o zakończeniu zawodowej kariery[15].
Kariera międzynarodowa
Ciccarelli w czasie swojej kariery reprezentował Kanadę na kilku międzynarodowych imprezach. W Mistrzostwach Świata Juniorów w hokeju na lodzie w 1980 roku w Helsinkach Ciccarelli w 5 meczach trafił pięciokrotnie i raz asystował. Drużyna Klonowych Liści zajęła piąte miejsce na tym turnieju. W Mistrzostwach Świata w 1982 roku organizowanych w Finlandii, Ciccarelli zdobył 2 gole i 3 punkty w 9 meczach, a Kanadyjczycy zdobyli brązowy medal. Zagrał także na Mistrzostwach Świata w 1987 roku w Austrii, zdobywając 4 bramki i 6 punktów w 10 meczach, kończąc turniej ze swoją reprezentacją na czwartym miejscu.
Kontrowersje
Kariera Ciccarellego nie była wolna od kontrowersji, zarówno na lodowisku jak i poza nim. W 1987 roku przyznał się do publicznego obnażania się i został oddany pod roczny dozór kuratora[16]. 6 stycznia 1988 roku, w trakcie spotkania w hali Maple Leaf Gardens, Ciccarelli w brutalny sposób zaatakował obrońcę drużyny z Toronto Luke’a Richardsona. Dino był znany ze swojego temperamentu[7], więc po otrzymaniu bodiczeku w plecy od zawodnika Leafs, rewanż był niemal pewny. Odwdzięczył się w najmniej dyskretny sposób, uderzając znacznie wyższego Richardsona kijem w głowę. W wyniku tego incydentu Ciccarelli został uznany winnym napaści, ukarany grzywną 1000 dolarów i skazany na jeden dzień pobytu w więzieniu[16]. Richardson natomiast nie doznał żadnego urazu[7]. Było to prawdopodobnie pierwsze pozbawienie wolności zawodnika NHL za atak na innego gracza na lodowisku[16].
Galeria sław
Ciccarelli został wprowadzony do Galerii Sław Hokeja (Hockey Hall of Fame) w 2010 roku, 8 lat po tym, jak spełnił warunek nieuczestniczenia przez 3 lata w profesjonalnym meczu hokejowym. W prasie pojawiały się informacje, że powodem 8 lat zwłoki były wcześniejsze problemy z prawem Ciccarellego[3][17].
Jego juniorska drużyna London Knights zastrzegła numer 8, z którym występował w barwach Rycerzy[18].
Nagrody i osiągnięcia
- druga drużyna gwiazd OMJHL (1978)
- NHL All-Star Game (1982, 1983, 1989, 1997)
- brązowy medal Mistrzostw Świata w hokeju na lodzie 1983
Statystyki
Sezon zasadniczy i play-off
Sezon zasadniczy | Play-off | |||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Sezon | Drużyna | Liga | M | G | A | Pkt | Min | M | G | A | Pkt | Min | ||
1975–76 | Sarnia Bees | WOHL | 40 | 45 | 43 | 88 | — | — | — | — | — | — | ||
1976–77 | London Knights | OMJHL | 66 | 39 | 43 | 82 | 45 | 20 | 11 | 13 | 24 | 14 | ||
1977–78 | London Knights | OMJHL | 68 | 72 | 70 | 142 | 49 | 9 | 6 | 10 | 16 | 6 | ||
1978–79 | London Knights | OMJHL | 30 | 8 | 11 | 19 | 35 | 7 | 3 | 5 | 8 | 0 | ||
1979–80 | London Knights | OMJHL | 62 | 50 | 53 | 103 | 72 | 5 | 2 | 6 | 8 | 15 | ||
1979–80 | Oklahoma City Stars | CHL | 6 | 3 | 2 | 5 | 0 | — | — | — | — | — | ||
1980–81 | Oklahoma City Stars | CHL | 48 | 32 | 25 | 57 | 45 | — | — | — | — | — | ||
1980–81 | Minnesota North Stars | NHL | 32 | 18 | 12 | 30 | 29 | 19 | 14 | 7 | 21 | 25 | ||
1981–82 | Minnesota North Stars | NHL | 76 | 55 | 51 | 106 | 138 | 4 | 3 | 1 | 4 | 2 | ||
1982–83 | Minnesota North Stars | NHL | 77 | 37 | 38 | 75 | 94 | 9 | 4 | 6 | 10 | 11 | ||
1983–84 | Minnesota North Stars | NHL | 79 | 38 | 33 | 71 | 58 | 16 | 4 | 5 | 9 | 27 | ||
1984–85 | Minnesota North Stars | NHL | 51 | 15 | 17 | 32 | 41 | 9 | 3 | 3 | 6 | 8 | ||
1985–86 | Minnesota North Stars | NHL | 75 | 44 | 45 | 89 | 51 | 5 | 0 | 1 | 1 | 6 | ||
1986–87 | Minnesota North Stars | NHL | 80 | 52 | 51 | 103 | 88 | — | — | — | — | — | ||
1987–88 | Minnesota North Stars | NHL | 67 | 41 | 45 | 86 | 79 | — | — | — | — | — | ||
1988–89 | Minnesota North Stars | NHL | 65 | 32 | 27 | 59 | 64 | — | — | — | — | — | ||
1988–89 | Washington Capitals | NHL | 11 | 12 | 3 | 15 | 12 | 6 | 3 | 3 | 6 | 12 | ||
1989–90 | Washington Capitals | NHL | 80 | 41 | 38 | 79 | 122 | 8 | 8 | 3 | 11 | 6 | ||
1990–91 | Washington Capitals | NHL | 54 | 21 | 18 | 39 | 66 | 11 | 5 | 4 | 9 | 22 | ||
1991–92 | Washington Capitals | NHL | 78 | 38 | 38 | 76 | 78 | 7 | 5 | 4 | 9 | 14 | ||
1992–93 | Detroit Red Wings | NHL | 82 | 41 | 56 | 97 | 81 | 7 | 4 | 2 | 6 | 16 | ||
1993–94 | Detroit Red Wings | NHL | 66 | 28 | 29 | 57 | 73 | 7 | 5 | 2 | 7 | 14 | ||
1994–95 | Detroit Red Wings | NHL | 42 | 16 | 27 | 43 | 39 | 16 | 9 | 2 | 11 | 22 | ||
1995–96 | Detroit Red Wings | NHL | 64 | 22 | 21 | 43 | 99 | 17 | 6 | 2 | 8 | 26 | ||
1996–97 | Tampa Bay Lightning | NHL | 77 | 35 | 25 | 60 | 116 | — | — | — | — | — | ||
1997–98 | Tampa Bay Lightning | NHL | 34 | 11 | 6 | 17 | 42 | — | — | — | — | — | ||
1997–98 | Florida Panthers | NHL | 28 | 5 | 11 | 16 | 28 | — | — | — | — | — | ||
1998–99 | Florida Panthers | NHL | 14 | 6 | 1 | 7 | 27 | — | — | — | — | — | ||
OMJHL razem | 226 | 169 | 177 | 346 | 201 | 41 | 22 | 34 | 56 | 35 | ||||
NHL razem[1] | 1232 | 608 | 592 | 1200 | 1425 | 141 | 73 | 45 | 118 | 211 |
Międzynarodowe
Rok | Drużyna | Turniej | M | G | A | Punkty | Kary |
---|---|---|---|---|---|---|---|
1980 | Kanada | WJC | 5 | 5 | 1 | 6 | 2 |
1982 | Kanada | WC | 9 | 2 | 1 | 3 | 0 |
1987 | Kanada | WC | 10 | 4 | 2 | 6 | 2 |
Juniorskie razem | 5 | 5 | 1 | 6 | 2 | ||
Seniorskie razem | 19 | 6 | 3 | 9 | 2 |
Przypisy
- ↑ a b Dino Ciccarelli Stats and News. nhl.com. [dostęp 2016-06-28]. (ang.).
- ↑ Don Weekes, Kerry Banks: The unofficial guide to even more of hockey's most unusual records. Vancouver: Greystone Books, 2004. ISBN 1-55365-062-X.
- ↑ a b Stephen Knight. Dino finally gets his due: Ciccarelli in Hockey Hall of Fame. „Toronto Sun”, 2010-11-03. [dostęp 2016-06-28].
- ↑ a b c d e One on One with Dino Ciccarelli. hhof.com, 2011-11-22. [dostęp 2016-06-28]. (ang.).
- ↑ a b Knight’s Century Man. London Knights, 2015-02-17. [dostęp 2016-11-03]. (ang.).
- ↑ a b c d Mike DelNagro. No more no-star North Stars. „Sports Illustrated”, s. 46-47, 1982-02-22. (ang.).
- ↑ a b c Adam Raider: Frozen in Time: A Minnesota North Stars History. University of Nebraska Press, 2014, s. 103-105. ISBN 978-0-8032-4998-1. [dostęp 2016-07-02]. (ang.).
- ↑ Robert Fachet: Gartner, Murphy Traded for Ciccarelli, Rouse. The Washington Post, 1989-03-08. [dostęp 2016-11-02]. (ang.).
- ↑ Robert Fachet: Ciccarelli's 4 Goals Lead Capitals, 8-2. The Washington Post, 1989-03-19. [dostęp 2016-11-02]. (ang.).
- ↑ Bill Free: Ciccarelli's three goals lift Caps by Oilers, 6-3. The Baltimore Sun, 1991-02-09. [dostęp 2016-11-02]. (ang.).
- ↑ Phil Jackman: Penguins discover Ciccarelli's battered body is the major Capitals' improvement. The Baltimore Sun, 1992-04-27. [dostęp 2016-11-02]. (ang.).
- ↑ Bill Free: Caps trade Ciccarelli to Red Wings, get Kelly Miller's brother in return. The Baltimore Sun, 1992-06-21. [dostęp 2016-11-02]. (ang.).
- ↑ Associated Press: Red Wings Trade Ciccarelli. The New York Times, 1996-08-29. [dostęp 2016-11-02]. (ang.).
- ↑ Panthers Trade for Ciccarelli. The Washington Post, 1998-01-17. [dostęp 2016-11-02]. (ang.).
- ↑ Associated Press: Ciccarelli Calls It Quits. CBS News, 1999-08-31. [dostęp 2016-11-02]. (ang.).
- ↑ a b c Ciccarelli Cited for Assault. „The New York Times”, 1988-08-25. [dostęp 2016-06-28].
- ↑ Ciccarelli, Granato, Jimmy D lead Hall call. nhl.com, 2010-06-23. [dostęp 2016-06-28]. (ang.).
- ↑ Everything about Dino’s night was just about right. londonknights.com, 2002-11-15. [dostęp 2016-06-28]. (ang.).
- The Canadian Encyclopedia: dino-ciccarelli