Danburyt
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/00/REF_new_%28questionmark%29.svg/50px-REF_new_%28questionmark%29.svg.png)
Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.
Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
Skład chemiczny | borokrzemian wapnia (CaB2Si2O8) | ||
---|---|---|---|
Twardość w skali Mohsa | 7 | ||
Przełam | muszlowy do nierównego | ||
Łupliwość | niewyraźna | ||
Układ krystalograficzny | rombowy, kryształy słupkowe, zakończone klinowo | ||
Gęstość minerału | 2,97–3,03 g/cm³ | ||
Właściwości optyczne | |||
Barwa | bezbarwny, biały, różowy, żółty, brązowy | ||
Rysa | biała | ||
Połysk | szklisty do tłustego | ||
Inne | dyspersja: 0,017 | ||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/14/DanburiteMexique.jpg/220px-DanburiteMexique.jpg)
Danburyt – nazwa minerału jest związana z miejscem występowania – Danbury w Connecticut, USA; gdzie został odkryty w 1839 r. w zmetamorfizowanych dolomitach.
Należy do minerałów bardzo rzadkich.
Charakterystyka
Właściwości
Tworzy słupkowe kryształy przyjmujące postać wielościennego słupa, klinowato zakończonego rombową bipiramidą.Na ścianach kryształów widoczne jest nieraz poprzeczne prążkowanie. Występuje też w skupieniach zbitych i ziarnistych. Jest kruchy, najczęściej bezbarwny.
Występowanie
Występuje w utworach wykazujących bezpośredni lub pośredni związek z działalnością magmową. Jest spotykany w pegmatytach, niekiedy występuje w żyłach kruszcowych.
Miejsca występowania: oprócz USA – Danbury /Conecticut/ oraz Russel, występuje również w Meksyku – rejon Baja i California, Birmie – Mogok, Japonii – Obira, Kyusziu. Także: Rosja – Dalniegorsk, Szwajcaria -Piz Vallatscha, Grison, Włochy – dolina Aosty, Viterbo, Czechy – Maglovec, Madagaskar.
Zastosowanie
Ma znaczenie naukowe oraz kolekcjonerskie. Największe wykształcone kryształy pochodzą z Rosji (bezbarwne o długości powyżej 20 cm). oraz z Madagaskaru (żółtobrunatne, o dł. około 10 cm).
Danburyt, ze względu na stosunkowo dużą twardość i słabą łupliwość doskonale nadaje się do wyrobu biżuterii. Starannie oszlifowane kamienie, mimo niewielkiej dyspersji, mogą być bardzo efektowne. Nadaje się im najczęściej szlif fasetkowy zarówno brylantowy jak i schodkowy.
Największy danburyt pochodzi z Birmy, ma żółtą barwę i masę 138,6 ct. Waga przeciętnych kamieni nie przekracza 10 ct.
Bibliografia
- Podręczny Leksykon Przyrodniczy. Minerały i kamienie szlachetne
- Atlas mineralogii
- Leksykon Przyrodniczy. Minerały
- R. Hochleitner: Minerały i kryształy. 1994.
- J. Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów. Videograf II, 2003.
- J. Bauer: Przewodnik Skały i minerały. Multico, 1997.
- K. Maślankiewicz: Kamienie szlachetne. Wydawnictwo Geologiczne, 1982.
- N. Sobczak: Mała encyklopedia kamieni szlachetnych i ozdobnych. Alfa, 1986.
Linki zewnętrzne
- danburyt na stronie Webmineral (ang.)
- danburyt na stronie Mindat (ang.)
- identyfikator minerału w Mindat: 1218, 13703, 13704