Czaplowron białogrzbiety
Calherodius leuconotus | |||
(Wagler, 1827) | |||
![]() | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ptaki | ||
Podgromada | Neornithes | ||
Infragromada | ptaki neognatyczne | ||
Rząd | pelikanowe | ||
Podrząd | czaplowce | ||
Rodzina | czaplowate | ||
Podrodzina | czaple | ||
Rodzaj | Calherodius | ||
Gatunek | czaplowron białogrzbiety | ||
Synonimy | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1] | |||
![]() najmniejszej troski | |||
Zasięg występowania | |||
![]() | |||
| |||
|
Czaplowron białogrzbiety[2], ślepowron białogrzbiety[3] (Calherodius leuconotus) – gatunek ptaka z rodziny czaplowatych (Ardeidae). Występuje w Afryce na południe od Sahary. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Taksonomia
Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) umieszcza czaplowrona białogrzbietego w rodzaju Gorsachius[4], natomiast na Kompletnej liście ptaków świata oraz wykorzystywanej przez IUCN liście ptaków świata opracowywanej przy współpracy BirdLife International z autorami Handbook of the Birds of the World (HBW) gatunek ten zaliczany jest do rodzaju Calherodius[1][2][5].
IOC uznaje czaplowrona białogrzbietego za gatunek monotypowy[4]. Autorzy HBW wyróżniają dwa podgatunki[6]:
- C. l. leuconotus (Wagler, 1827) – od Senegalu na wschód po południowo-zachodnią Nigerię.
- C. l. natalensis Roberts, 1933 – rozrzucone populacje od Kamerunu do wschodniego Sudanu, zachodniej Etiopii i północnej Angoli, oraz przez Demokratyczną Republikę Konga na wschód po Tanzanię i na południe po północną Botswanę i wschodnią RPA.
Środowisko
Zamieszkuje gęste lasy, w pobliżu zbiorników i cieków wodnych, także na wyspach na dużych rzekach i jeziorach, także w lasach namorzynowych. Wydaje się, że jest ptakiem osiadłym, choć nie jest to ostatecznie stwierdzone.
Morfologia
Średniej wielkości czapla o długości ciała 50–55 cm. U dorosłych ptaków głowa jest czarna, z charakterystycznym białym obramowaniem oczu. Kark jest czarny z charakterystyczną żółtą plamą od spodu. Podbródek jest biały, a szyja brązowa. Grzbiet jest ciemnobrązowy z białymi plamami, czasami niewidocznymi. Skrzydła są brązowe, ogon ciemnobrązowy. Młode ptaki są barwy ciemnobrązowej z licznymi plamami jaśniejszego koloru. Nie mają charakterystycznych plam koloru białego.
Tryb życia
Osobniki dorosłe żerują głównie w nocy, spacerując wzdłuż zbiorników i cieków wodnych, lub stojąc w trzcinach. Jego dieta jest słabo poznana, prawdopodobnie zjada małe ryby, płazy, mięczaki, skorupiaki i owady[1].
Okres lęgowy zależy od obszaru występowania i występujących tam okresów wylewania rzek.
Status
IUCN uznaje czaplowrona białogrzbietego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. W 2018 roku organizacja Wetlands International szacowała liczebność światowej populacji na 25–100 tysięcy osobników. Trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy ze względu na utratę siedlisk[1].
Przypisy
- ↑ a b c d Gorsachius leuconotus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2021-09-28] (ang.).
- ↑ a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Ardeinae Leach, 1820 - czaple (wersja: 2023-03-12). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2023-04-21].
- ↑ P. Mielczarek & W. Cichocki. Polskie nazewnictwo ptaków świata. „Notatki Ornitologiczne”. Tom 40. Zeszyt specjalny, s. 29, 1999. ISSN 0550-0842.
- ↑ a b F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): IOC World Bird List (v13.1). [dostęp 2023-04-23]. (ang.).
- ↑ Handbook of the Birds of the World and BirdLife International, Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world. Version 7 [online], grudzień 2022 [dostęp 2023-04-23] .
- ↑ Martínez-Vilalta, A., Motis, A. & Kirwan, G.M.: White-backed Night-heron (Calherodius leuconotus). [w:] del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-02-11].
Bibliografia
- White-backed Night Heron. Heron Conservation. [dostęp 2021-09-28]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia, nagranie głosu i krótkie filmy. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).