Christin Cooper
Data i miejsce urodzenia | 8 października 1959 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Klub | Sun Valley SC | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Wzrost | 170 cm | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Debiut w PŚ | 18.01 1977, Schruns | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pierwsze punkty w PŚ | 26.01 1977, Crans-Montana (10. miejsce – slalom) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pierwsze podium w PŚ | 21.01 1981, Crans-Montana (3. miejsce – kombinacja) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Christin Elizabeth Cooper (ur. 8 października 1959 w Los Angeles) – amerykańska narciarka alpejska, wicemistrzyni olimpijska i trzykrotna medalistka mistrzostw świata.
Kariera
Na arenie międzynarodowej Christin Cooper po raz pierwszy pojawiła się w sezonie 1976/1977. W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 18 stycznia 1977 roku w Schruns, gdzie zajęła czternaste miejsce w slalomie[1]. Już osiem dni później w Crans-Montana zdobyła pierwsze pucharowe punkty, zajmując w tej samej konkurencji dziesiąte miejsce.
Przełom w jej karierze nastąpił w sezonie 1980/1981, kiedy po raz pierwszy stanęła na podium zawodów pucharowych. Dokonała tego 21 stycznia 1981 roku w Crans-Montana, gdzie była druga w kombinacji, ulegając tylko Erice Hess ze Szwajcarii. W kolejnych startach jeszcze siedmiokrotnie stawała na podium, co dało jej czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej. Była także szósta w klasyfikacji giganta oraz druga w klasyfikacji slalomu, przegrywając tylko z Hess. Rok wcześniej brała udział w igrzyskach olimpijskich w Lake Placid, gdzie byłą siódma w gigancie oraz ósma w slalomie.
Sezon 1981/1982 był najlepszym w jej karierze. W Pucharze Świata sześć razy stawała na podium, odnosząc przy tym trzy zwycięstwa: 21 grudnia w Saint-Gervais-les-Bains wygrała kombinację, a 23 stycznia w Berchtesgaden oraz 27 marca 1982 roku w Montgenèvre była najlepsza w slalomie. W klasyfikacji generalnej była trzecia, plasując się za Eriką Hess oraz Irene Epple z RFN. Trzecie miejsce zajęła także w klasyfikacji slalomu, a w klasyfikacjach giganta i kombinacji była piąta. Na przełomie stycznia i lutego 1982 roku wzięła udział w mistrzostwach świata w Schladming, gdzie zdobyła trzy medale. Najpierw zajęła trzecie miejsce w kombinacji, w której lepsze były tylko Erika Hess oraz Francuzka Perrine Pelen. Dwa dni później wywalczyła srebrny medal w gigancie, rozdzielając na podium Hess oraz Ursulę Konzett z Liechtensteinu. Na koniec zajęła także drugie miejsce w slalomie, plasując się 0,33 sekundy za Hess i 0,03 sekundy przed Włoszką Danielą Zini.
Kolejne zwycięstwo odniosła 17 grudnia 1982 roku w Piancavallo, gdzie była najlepsza w kombinacji. Tego samego dnia była też trzecia w slalomie, a 23 stycznia 1983 roku w Saint-Gervais-les-Bains była druga w gigancie. Jednak pod koniec stycznia, podczas treningów w Les Diablerets Cooper wypadła z trasy i złamała kość piszczelową, co wykluczyło ją z reszty startów w sezonie 1982/1983[2]. W klasyfikacji generalnej zajęła ostatecznie dwunaste miejsce.
Do startów wróciła w sezonie 1983/1984. Na podium stawała dziewięciokrotnie, w tym 7 marca 1984 roku w Lake Placid odniosła swoje ostatnie zwycięstw, wygrywając giganta. Dziesięć dni później w Jasnej po raz ostatni stanęła na podium zawodów pucharowych, zajmując trzecie miejsce w slalomie. W klasyfikacji generalnej była tym razem szósta, a w gigancie zajęła drugie miejsce za Hess. W lutym 1984 roku wystartowała na igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, gdzie była druga w gigancie. Po pierwszym przejeździe Cooper zajmowała pierwsze miejsce, z przewagą 0,10 sekundy nad swą rodaczką, Debbie Armstrong. W drugim przejeździe osiągnęła siódmy czas, co dało jej jednak drugi łączny wynik i srebrny medal. Ostatecznie o 0,40 sekundy przegrała z Armstrong, a o 0,02 sekundy pokonała brązową medalistkę, Perrine Pelen z Francji. Na tej samej imprezie wystartowała także w slalomie, jednak nie ukończyła pierwszego przejazdu i nie była klasyfikowana.
Po zakończeniu kariery sportowej pracowała jako komentatorka zawodów narciarstwa alpejskiego dla stacji CBS i NBC. W trakcie igrzysk olimpijskich w Soczi w 2014 roku Cooper spowodowała kontrowersje, przeprowadzając wywiad ze zdobywcą brązowego medalu w supergigancie, Bode Millerem. Cooper wypytywała Millera o jego zmarłego brata, przez co zawodnik popłakał się przed kamerą[3].
Osiągnięcia
Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Konkurencja | Czas biegu | Strata | Zwyciężczyni |
---|---|---|---|---|---|---|---|
7. | 21 lutego | 1980 | ![]() | Gigant | 2:41,66 | +3,05 | ![]() |
8. | 23 lutego | 1980 | ![]() | Slalom | 1:25,09 | +4,19 | ![]() |
2.![]() | 13 lutego | 1984 | ![]() | Gigant | 2:20,98 | +0,40 | ![]() |
DNF1 | 13 lutego | 1984 | ![]() | Slalom | 1:36,47 | - | ![]() |
Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Konkurencja | Czas biegu | Strata | Zwyciężczyni |
---|---|---|---|---|---|---|---|
DNF2[4] | 3 lutego | 1978 | ![]() | Slalom | 1:24,85 | - | ![]() |
23.[5] | 4 lutego | 1978 | ![]() | Gigant | 2:41,15 | +6,65 | ![]() |
7. | 21 lutego | 1980 | ![]() | Gigant | 2:41,66 | +3,05 | ![]() |
8. | 23 lutego | 1980 | ![]() | Slalom | 1:25,09 | +4,19 | ![]() |
3.![]() | 31 stycznia | 1982 | ![]() | Kombinacja | 8,99 pkt | +11,97 pkt | ![]() |
2.![]() | 2 lutego | 1982 | ![]() | Gigant | 2:37,17 | +0,78 | ![]() |
2.![]() | 6 lutego | 1982 | ![]() | Slalom | 1:41,60 | +0,33 | ![]() |
Miejsca w klasyfikacji generalnej
- sezon 1976/1977: 35.
- sezon 1977/1978: 18.
- sezon 1978/1979: 21.
- sezon 1979/1980: 18.
- sezon 1980/1981: 4.
- sezon 1981/1982: 3.
- sezon 1982/1983: 12.
- sezon 1983/1984: 6.
Miejsca na podium
Crans-Montana – 21 stycznia 1981 (kombinacja) – 3. miejsce
Crans-Montana – 21 stycznia 1981 (slalom) – 2. miejsce
Les Diablerets – 31 stycznia 1981 (slalom) – 2. miejsce
Zwiesel – 3 lutego 1981 (slalom) – 3. miejsce
Zwiesel – 8 lutego 1981 (kombinacja) – 3. miejsce
Furano – 13 marca 1981 (gigant) – 3. miejsce
Furano – 15 marca 1981 (slalom) – 2. miejsce
Wangs-Pizol – 25 marca 1981 (gigant) – 2. miejsce
Oberstaufen – 9 lutego 1982 (gigant) – 2. miejsce
Saint-Gervais – 21 grudnia 1981 (kombinacja) – 1. miejsce
Berchtesgaden – 23 stycznia 1982 (slalom) – 1. miejsce
L’Alpe d’Huez – 21 marca 1982 (gigant) – 3. miejsce
Montgenèvre – 27 marca 1982 (slalom) – 1. miejsce
San Sicario – 25 marca 1982 (gigant) – 3. miejsce
Piancavallo – 17 grudnia 1982 (kombinacja) – 1. miejsce
Piancavallo – 17 grudnia 1982 (slalom) – 3. miejsce
Saint-Gervais – 23 stycznia 1983 (gigant) – 2. miejsce
Sestriere – 14 grudnia 1983 (kombinacja) – 3. miejsce
Haus – 22 grudnia 1983 (gigant) – 3. miejsce
Maribor – 15 stycznia 1984 (slalom) – 3. miejsce
Limone Piemonte – 23 stycznia 1984 (slalom) – 3. miejsce
Saint-Gervais – 29 stycznia 1984 (gigant) – 2. miejsce
Mont-Sainte-Anne – 4 marca 1984 (supergigant) – 3. miejsce
Lake Placid – 7 marca 1984 (gigant) – 1. miejsce
Waterville Valley – 11 marca 1984 (gigant) – 3. miejsce
Jasná – 17 marca 1984 (gigant) – 3. miejsce
Bibliografia
- Profil na stronie FIS (niem. • ang. • fr.)
- Profil na Sports Reference.com. sports-reference.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-07)]. (ang.).
Przypisy
- ↑ Spokesman-Review: Lise-Marie wins slalom, Associated Press, 20 stycznia 20 1977, str. 39 (ang.)
- ↑ Lewiston Morning Tribune: Cooper's crash rated as one of the best, Associated Press, 23 lutego 1983, str. 4C (ang.)
- ↑ NBC reporter badgers Bode Miller about dead brother till he cries (Video) (ang.)
- ↑ alpineskiworld.net: 03.02.1978. Garmisch Slalom, women (ang.)
- ↑ alpineskiworld.net: 04.02.1978. Garmisch Giant Slalom, women (ang.)