Chakri Naruebet
Historia | |||
Stocznia | Bazan | ||
---|---|---|---|
Położenie stępki | 12 lipca 1994 | ||
Wodowanie | 20 stycznia 1996 | ||
![]() | |||
Wejście do służby | 27 marca 1997 | ||
Los okrętu | w służbie | ||
Dane taktyczno-techniczne | |||
Wyporność | standardowa:10 000 t | ||
Długość | całkowita: 182,6 m | ||
Szerokość | pokładu: 30,5 m | ||
Zanurzenie | 6,2 m | ||
Napęd | |||
siłownia w układzie CODOG o mocy 55 000 KM napędzająca 2 śruby | |||
Prędkość | 26,0 węzłów | ||
Zasięg | 10 000 Mm przy prędkości 12 węzłów | ||
Uzbrojenie | |||
trzy wyrzutnie 6-prowadnicowe Matra Sadral dla pocisków przeciwlotniczych typu Mistral | |||
Wyposażenie lotnicze | |||
6 samolotów AV-8S, 6 śmigłowców S-70B-7 Seahawk lub MH-60S Knighthawk, śmigłowce CH-47 Chinook | |||
Załoga | 1 070 | ||
|
Chakri Naruebet – tajlandzki lekki lotniskowiec (nr burtowy 911) zbudowany w hiszpańskiej stoczni. Okręt w czasie pokoju jest przeznaczony głównie do udzielania pomocy ofiarom klęsk żywiołowych. Jednostkę nazwano imieniem najstarszej księżniczki, córki króla Tajlandii dla uhonorowania panującej w Tajlandii od 1782 dynastii Chakri.
Historia
Na początku lat 90. Królewska Marynarka Wojenna Tajlandii postanowiła wzmocnić swoją flotę o śmigłowcowiec desantowy. Początkowo zamówienie na opracowanie nowej jednostki zostało złożone w niemieckiej stoczni Bremer Vulcan. Projektowana jednostka miała wyporność 6000 t, jednak wraz z postępem prac projektowych wzrosła ona do 9800 t. Okręt miał zabierać 10 dużych śmigłowców i kutry desantowe na żurawikach[1]. W lipcu 1991 doszło jednak do zerwania wartego 220 milionów dolarów kontraktu. Oficjalnym powodem były opóźnienia w wydaniu licencji eksportowej przez stronę niemiecką[1].
Następnie jako wykonawcę wybrano hiszpańską stocznię Bazan, która zaoferowała projekt będący daleko zmodernizowaną wersją lekkiego lotniskowca "Principe de Asturias", wywodzącego się z projektu amerykańskiego. Zmianie uległ między innymi napęd, z jednośrubowego na dwuśrubowy[2]. 17 marca 1992 podpisano na szczeblu międzyrządowym kontrakt na budowę okrętu na równowartość ok. 257 milionów dolarów[1]. Budowa została rozpoczęta w październiku 1993 roku[1]. Oficjalnie stępkę pod budowę „Chakri Naruebet” położono 12 lipca 1994 roku[3]. Wodowanie okrętu odbyło się 20 stycznia 1996 roku, a od listopada do stycznia kolejnego roku prowadzono próby morskie[3]. Od kwietnia 1997 roku na okręcie trenowała w bazie Rota załoga i grupa lotnicza[3]. Wejście do służby miało miejsce 27 marca 1997 roku, a okręt przybył do Tajlandii 10 sierpnia 1997 roku[3].
Okręt został przekazany do eksploatacji bez uzbrojenia i większości wyposażenia elektronicznego, w które miał być stopniowo wyposażany w czasie swojej eksploatacji. Zgodnie z danymi stoczni koszt w pełni wyposażonej jednostki wyniósł by około 365 milionów dolarów. Kryzys gospodarczy, który nawiedził Azję w 1998, spowodował czasowe wyłączenie okrętu z eksploatacji. "Chakri Naruebet" wziął udział w akcji ratunkowej po katastrofalnym tsunami w 2004.
Na wyposażeniu okrętu znalazły się oprócz śmigłowców samoloty pionowego i krótkiego startu i lądowania (V/STOL) AV-8S Matador (hiszpańska odmiana Harriera), których 9 sztuk (w tym jeden w wersji dwumiejscowej szkolnej) Tajlandia zakupiła równocześnie od Hiszpanii[2]. Samoloty Harrier wycofano jednak z użycia w 2006 roku i lotniskowiec odtąd był używany z sześcioma posiadanymi przez Tajlandię wielozadaniowymi śmigłowcami S-70B7 Seahawk, mogącymi przenosić torpedy przeciw okrętom podwodnym[4].
Przypisy
Bibliografia
- Adam Śmigielski. Lotniskowiec Chakri Naruebet. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 3'97, lipiec-wrzesień 1997. Warszawa: Magnum X. ISSN 1426-529X.
- IHS Jane’s Fighting Ships 2015–2016. Stephen Saunders (red.). IHS, 2015. ISBN 978-0-7106-3143-5. (ang.).
Linki zewnętrzne
- www.okretywojenne.za.pl. [dostęp 2010-09-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-04-28)]. (pol.).
- www.naval-technology.com. [dostęp 2010-09-25]. (ang.).