Brygada Strzelców Polskich
Historia | |
Państwo |
|
---|---|
Sformowanie | 1915 |
Rozformowanie | 1916 |
Nazwa wyróżniająca | Poleska |
Tradycje | |
Rodowód | |
Kontynuacja | Dywizja Strzelców Polskich |
Dowódcy | |
Pierwszy | gen. Piotr Szymanowski |
Działania zbrojne | |
I wojna światowa | |
Organizacja | |
Rodzaj wojsk | Piechota |
Brygada Strzelców Polskich (BSP) albo Poleska Brygada Strzelców[a] – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego na Wschodzie, powstała jesienią 1915 roku.
Zawiązkiem powstania BSP stał się zdziesiątkowany w walkach Legion Puławski, a także 740 Drużyna Lubelska. BSP funkcjonowała na zasadzie rosyjskich drużyn (batalionów) pospolitego ruszenia, a dokładnie rosyjskiej 104 Brygady Pospolitego Ruszenia.
Formowanie
Inicjatywa generała Szymanowskiego, pułkownika Rządkowskiego i rotmistrza Zamoyskiego skutkowała wydaniem rozporządzenia faktycznego szefa Stawki generała Michała Aleksiejewa o powołaniu Brygady Strzelców Polskich, której formowanie rozpoczęło się w Bobrujsku. Wkrótce do Brygady dołączono dywizjon ułanów i kompanie saperską.
Brygada była zależna od dowództwa rosyjskiego. Korespondencja urzędowa była prowadzona w języku rosyjskim, natomiast komendy padały w języku polskim. W szeregach Brygady znajdowało się ponad 8 tysięcy żołnierzy, niemal wyłącznie Polaków.
Walki na froncie
Brygada Strzelców Polskich została skierowana na front w 1916. Brała udział w walkach z Niemcami na Nowogródczyźnie, gdzie poniosła duże straty. Walczyła na linii frontu, który przebiegał na rzece Szczara, a także w rejonie Zaosia i Snowia[b]. W styczniu 1917 Brygada została wycofana z frontu do Kijowskiego Okręgu Wojskowego i tutaj została przeformowana w Dywizję Strzelców Polskich.
Organizacja i obsada personalna brygady
Dowództwo Brygady Strzelców Polskich
- dowódca brygady – gen. ppor. Piotr Szymanowski (do 7 IV 1916)
- dowódca brygady – gen. por. Adam Sławoczyński (do 16 IX 1916)
- dowódca brygady – gen. ppor. Kajetan Olszewski (do II 1917)
- szef sztabu – kpt. gw. Żyliński (Rosjanin)
- adiutant – kpt. Korzeniewski
- naczelny lekarz – dr Władysław Żywanowski
Pododdziały
- I batalion – płk Jan Rządkowski
- batalion rezerwowy – kpt. Kuczewski, od 12 stycznia ppłk Dziarski
- II batalion – płk Lucjan Żeligowski
- III batalion – płk Witold Otocki-Dołęga, potem płk Bolesław Frej
- IV batalion – płk Znamierowski
- Dywizjon Ułanów Polskich – ppłk Władysław Obuch-Woszczatyński
- 1 szwadron – rtm – Adolf Waraksiewicz
- 2 szwadron – rtm. Butkiewicz
- samodzielna kompania inżynieryjna – pkpt. Mieczysław Wężyk
- Polowy Szpital Ruchomy Polskiego Komitetu Pomocy Sanitarnej
- Czołówka Sanitarna Nr 70 Polskiego Komitetu Pomocy Sanitarnej
Uwagi
Bibliografia
- Henryk Bagiński: Wojsko Polskie na Wschodzie 1914-1920. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa. Zakłady Graficzno-Wydawnicze „Książka”, 1921.
- Polskie formacje wojskowe w Rosji 1914-1920 w świetle dokumentów CAW. archiwumcaw.wp.mil.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. dostęp 11.10.2008
- p
- d
- e
Korpusy | |
---|---|
Legie i legiony | |
Dywizje |
|
Brygady | |
Pułki | |
Inne |
|