Brunon Hołyst
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 6 października 1930 | ||
---|---|---|---|
Profesor nauk prawnych | |||
Specjalność: kryminalistyka, kryminologia, profilaktyka społeczna, suicydologia, wiktymologia | |||
Alma Mater | |||
Doktorat | 1962 | ||
Habilitacja | 1969 | ||
Profesura | 1974 | ||
Doktor honoris causa Uniwersytet w Białymstoku – 2011 | |||
Nauczyciel akademicki | |||
Uczelnia | Uniwersytet Łódzki | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() | |||
|
Brunon Kazimierz Hołyst (ur. 6 października 1930 w Rogowie[1][2]) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, specjalizujący się w zagadnieniach kryminalistyki i kryminologii, pionier wiktymologii i suicydologii w Polsce[3].
Życiorys
Brunon Hołyst wychował się w Rogowie, gdzie jego rodzice pracowali jako nauczyciele; rodzina mieszkała w lokalu służbowym na terenie miejscowej szkoły[2]. W 1952 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego[4]. W 1962 uzyskał stopień doktora na Uniwersytecie Warszawskim[5] (jako pierwsza osoba w Polsce obronił doktorat z zakresu kryminalistyki[1]), a w 1969 stopień doktora habilitowanego na Uniwersytecie Łódzkim[5]. W 1974 został profesorem nadzwyczajnym, a cztery lata później profesorem zwyczajnym w zakresie nauk prawnych[6]. W pracy naukowej specjalizuje się w takich dziedzinach jak kryminalistyka, kryminologia, profilaktyka społeczna, suicydologia i wiktymologia[4]. Opublikował około tysiąca prac naukowych, tłumaczonych na liczne języki[1], w tym ponad 50 pozycji książkowych[3].
W latach 1955–1962 służył w Milicji Obywatelskiej, pracował też w Instytucie Kryminalistyki i Kryminologii Akademii Spraw Wewnętrznych na stanowisku docenta[7]. Jako pracownik naukowy związany głównie z Uniwersytetem Łódzkim, gdzie doszedł do stanowiska profesora zwyczajnego w Katedrze Postępowania Karnego i Kryminalistyki na Wydziale Prawa i Administracji. Był także wykładowcą Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku, Szkole Wyższej im. Pawła Włodkowica w Płocku, Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie i Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego. Został również profesorem na Wydziale Administracji Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, kierownikiem Katedry Kryminalistyki, Kryminologii i Resocjalizacji oraz rektorem Wyższej Szkoły Menedżerskiej w Warszawie, a także profesorem zwyczajnym w Katedrze Prawa Karnego na Uczelni Łazarskiego[4]. Prowadził gościnne wykłady na licznych uczelniach zagranicznych[1].
Zaangażowany w działalność różnych organizacji naukowych, rad doradczych i konsultacyjnych, w tym rady konsultacyjnej Centralnego Biura Antykorupcyjnego i komitetu doradczego Komendanta Głównego Policji[1]. W latach 1985–2004 był prezesem Polskiego Towarzystwa Higieny Psychicznej[8]. Był współtwórcą Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego i wieloletnim redaktorem wydawanych przez tę organizację periodyków[9]. Został prezesem zarządu Polskiego Towarzystwa Suicydologicznego[10].
Życie prywatne
Odznaczenia i wyróżnienia
W 2004 Brunon Hołyst otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[11]. W 2010 prezydent Bronisław Komorowski, za wybitne zasługi dla wymiaru sprawiedliwości i rozwoju polskiej nauki, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej, odznaczył go Krzyżem Komandorskim tego orderu[12]. W 2011 został doktorem honoris causa Uniwersytetu w Białymstoku[1][13].
Publikacje
- Bezpieczeństwo. Ogólne problemy badawcze, PWN Warszawa 2014
- Kryminalistyka, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1973 (do 2010 dwanaście wydań)
- Kryminologia, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1977 (do 2009 dziesięć wydań)
- Na granicy życia i śmierci, Iustitia, Warszawa 1994
- Psychologia kryminalistyczna, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 (do 2009 trzy wydania)
- Samobójstwo: praca zbiorowa (współred.), PTHP, Warszawa 2002
- Terroryzm, t. 1 i 2, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2009
- Wandalizm (red.), PWN, Warszawa 1984
- Wielka encyklopedia prawa. Wyd. 2 (red.), Prawo i Praktyka Gospodarcza, Warszawa 2005
- Wiktymizacja społeczeństwa polskiego w świetle badań ogólnopolskich (współautor), Wyższa Szkoła Administracyjno-Społeczna, Warszawa 2011
- Wiktymologia, PWN, Warszawa 1990 (do 2011 cztery wydania)
- Wykrywalność sprawców zabójstw, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1967
Przypisy
- ↑ a b c d e f Prof. Brunon Hołyst – doctorem hc Uniwersytetu w Białymstoku. pap.pl, 11 kwietnia 2011. [dostęp 2012-08-29].
- ↑ a b Anna Gronczewska, Brunon Hołyst. Nie ma zbrodni doskonałej (wywiad). „Głos – Dziennik Pomorza”, s. 14, 24 stycznia 2019. Koszalin: Polska Press. ISSN 0137-9178.
- ↑ a b c Magdalena Bajer. Hołystowie. „Forum Akademickie”. Nr 11–12, 2003. [dostęp 2023-08-01].
- ↑ a b c Prof. zw. dr hab. Brunon Hołyst, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2019-05-23] .
- ↑ a b Wincenty Okoń: Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie „Żak”, 2001, s. 130. ISBN 83-88149-41-5.
- ↑ Brunon Hołyst. uwb.edu.pl. [dostęp 2020-05-01].
- ↑ Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2015-02-28].
- ↑ O PTHP. pthp.org.pl. [dostęp 2012-08-29].
- ↑ Historia PTK. kryminalistyka.pl. [dostęp 2012-08-29].
- ↑ Zarząd. ipin.edu.pl. [dostęp 2015-02-28].
- ↑ M.P. z 2005 r. nr 8, poz. 143.
- ↑ M.P. z 2011 r. nr 3, poz. 33.
- ↑ Brunon Hołyst. uwb.edu.pl. [dostęp 2023-03-06].
Linki zewnętrzne
- Wykaz publikacji w katalogu Biblioteki Narodowej. [dostęp 2021-10-21].
- PWN: 3912455
- identyfikator osoby w serwisie „Nauka Polska”: 22424
- Ludzie Nauki: E8MgETmrkZV