Bohdan Didycki
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cb/%D0%91%D0%BE%D0%B3%D0%B4%D0%B0%D0%BD_%D0%94%D0%B5%D0%B4%D0%B8%D1%86%D0%BA%D0%B8%D0%B9_1889_%D0%A2%D0%B5%D0%BE%D1%84%D0%B8%D0%BB_%D0%9A%D0%BE%D0%BF%D1%8B%D1%81%D1%82%D0%B8%D0%BD%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9_1844-1916.jpg/250px-%D0%91%D0%BE%D0%B3%D0%B4%D0%B0%D0%BD_%D0%94%D0%B5%D0%B4%D0%B8%D1%86%D0%BA%D0%B8%D0%B9_1889_%D0%A2%D0%B5%D0%BE%D1%84%D0%B8%D0%BB_%D0%9A%D0%BE%D0%BF%D1%8B%D1%81%D1%82%D0%B8%D0%BD%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9_1844-1916.jpg)
Bohdan Didycki (pol. Bohdan Dziedzicki) (ur. 1827, zm. 1908) – ukraiński moskalofilski pisarz, poeta i dziennikarz, pochodzący z Galicji.
Był redaktorem gazet „Słowo” i „Zoria Hałyćka”. Lansował pogląd, że istnieje jeden język rosyjski (wszechruski[1]), z dwoma wymowami – rosyjską i ukraińską, negował istnienie odrębnego języka ukraińskiego. Publikował w jazycziu, w tej również gwarze wydał anonimowo w 1866 we Lwowie broszurę „W odin czas nauczitsja małorusinu po wełykoruski”. Był zdania, że w ten sposób wśród Rusinów (Ukraińców) galicyjskich będzie mogła upowszechnić się znajomość literatury rosyjskiej[1]. Członek założyciel Towarzystwa im. Mychajła Kaczkowskiego.
Autor wierszy o nastawieniu filoaustriackim[1].
Przypisy
Literatura
- Енциклопедія українознавства, Lwów 1993, t. 2, s. 520