Ambasada Niemiec w Polsce
![]() | |||
![]() Budynek ambasady Niemiec przy ul. Jazdów | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Data utworzenia | 1918, 1920, 1949 (NRD), 1972 (RFN) | ||
Ambasador | Viktor Elbling[1] | ||
Zatrudnienie | 41+[2] | ||
Adres | |||
ul. Jazdów 12 00-467 Warszawa | |||
Położenie na mapie Warszawy ![]() | |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |||
![]() | |||
| |||
Strona internetowa |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/42/Pa%C5%82ac_branickich_oficyna_krzysztof_przygodzki.jpg/240px-Pa%C5%82ac_branickich_oficyna_krzysztof_przygodzki.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/22/Wypalona_siedziba_ambasady_niemieckiej_przy_ul._Piusa_XI_w_Warszawie_%282-194%29.jpg/240px-Wypalona_siedziba_ambasady_niemieckiej_przy_ul._Piusa_XI_w_Warszawie_%282-194%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/Pa%C5%82ac_Chodkiewicz%C3%B3w_w_Warszawie_2020.jpg/240px-Pa%C5%82ac_Chodkiewicz%C3%B3w_w_Warszawie_2020.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b1/Pa%C5%82ac_Karnickich_Ujazdowskie_39_b.jpg/240px-Pa%C5%82ac_Karnickich_Ujazdowskie_39_b.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/43/Stolarska_street_%28view_to_N%29%2C_Old_Town%2C_Krakow%2C_Poland.jpg/240px-Stolarska_street_%28view_to_N%29%2C_Old_Town%2C_Krakow%2C_Poland.jpg)
Po lewej konsulaty generalne: Stanów Zjednoczonych i Niemiec.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e7/Konsulat_Niemiec_w_Opolu.jpg/242px-Konsulat_Niemiec_w_Opolu.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/12/I%C5%82%C5%82akowicz%C3%B3wny_Street%2C_Poznan_%286%29_consulate_Germany.jpg/240px-I%C5%82%C5%82akowicz%C3%B3wny_Street%2C_Poznan_%286%29_consulate_Germany.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cd/Katowice%2C_Sokolska_8.jpg/240px-Katowice%2C_Sokolska_8.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a9/Zabytkowy_budynek_ul_Bydgoska.jpg/240px-Zabytkowy_budynek_ul_Bydgoska.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/16/Waw_indie11.jpg/242px-Waw_indie11.jpg)
Ambasada Niemiec w Polsce, Ambasada Republiki Federalnej Niemiec, Ambasada Niemiecka (niem. Deutsche Botschaft Polen, Botschaft der Bundesrepublik Deutschland Polen) – niemiecka placówka dyplomatyczna znajdująca się w Warszawie przy ul. Jazdów 12.
Podział organizacyjny
- Wydział Polityczny (niem. Politisches Referat)
- Wydział Prasowy i PR (niem. Referat Presse und Öffentlichkeitsarbeit)
- Wydział ds. Polityki Społecznej (niem. Referat Sozial- und Beschäftigungspolitik)
- Wydział Ekonomiczny (niem. Wirtschaftsdienst)
- Niemiecka agencja promocji handlowej i inwestycyjnej Germany Trade and Invest, ul. Grzybowska 87
- Niemiecka Centrala Turystyki (niem. Deutsche Zentrale für Tourismus – DZT), ul. Grzybowska 87
- Przedstawicielstwo Wolnego Kraju Związkowego Bawarii (niem. Freistaat Bayern), ul. Grzybowska 87
- Agencja Rozwoju Gospodarczego Landu Nadrenia Północna-Westfalia NRW.INVEST GmbH, ul. Grzybowska 87
- Przedstawiciel Saksońskiej Gospodarki, Wrocław, w Kamienicy Pod Błękitnym Słońcem, Rynek 7
- Przedstawicielstwo Landu Dolna Saksonia, Warszawa, ul. Piaskowa 4
- Centrum Współpracy Gospodarczej Hesja-Polska, w budynku Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu, w al. Niepodległości 16–18
- Biuro Nadrenii-Palatynatu, Opole, ul. Ozimska 48
- Biuro Hansy w Gdańsku, w Domu Schlütera przy ul. Piwnej 1
- Hafen Hamburg Marketing, Warszawa, ul. Pańska 96
- Wydział Kultury (niem. Kulturreferat)
- Instytut Goethego w Warszawie (niem. Goethe-Institut Warschau), ul. Chmielna 11
- Informatorium, centrum informacji o Niemczech
- Instytut Goethego w Krakowie (niem. Goethe-Institut Krakau), w pałacu Potockich na Rynku Głównym 20
- Niemiecka Centrala Wymiany Akademickiej (niem. Deutscher Akademischer Austauschdienst – DAAD), ul. Zielna 37[3]
- Polsko-Niemiecka Szkoła Spotkań i Dialogu im. Willy’ego Brandta (niem. Deutsche Schule Warschau, „Willy-Brandt-Schule“), ul. św. Urszuli Ledóchowskiej 3 (1978–)
- Instytut Goethego w Warszawie (niem. Goethe-Institut Warschau), ul. Chmielna 11
- Wydział Prawno-Konsularny (niem. Rechts- und Konsularreferat)
- Konsulat Generalny w Gdańsku (niem. Generalkonsulat in Danzig), w budynku b. Klubu Żeglarskiego w al. Zwycięstwa 23
- Konsulat Generalny w Krakowie (niem. Generalkonsulat in Krakau), w pałacu Morsztynów przy ul. Stolarskiej 7
- Konsulat Generalny we Wrocławiu (niem. Generalkonsulat in Breslau), w budynku rodziny Haase przy ul. Podwale 76
- Konsulat w Opolu (niem. Konsulat in Oppeln), ul. Strzelców Bytomskich 11
- Wydział ds. Nauki i Badań Naukowych (niem. Referat Wissenschaft und Forschung)
- Niemiecki Instytut Historyczny w Warszawie (Deutsches Historisches Institut in Warschau), w pałacu Karnickich, Al. Ujazdowskie 39
- Attachat Wojskowy (niem. Militärattachéstab)
- Administracja (niem. Verwaltung)
Lista ambasadorów
Przedstawiciele Republiki Weimarskiej i III Rzeszy[4]:
Ambasador | Okres urzędowania |
---|---|
Harry Graf Kessler(inne języki)[5] | 1918 |
Hans von Schoen(inne języki)[4] | 1921–1922 |
Ulrich Rauscher[6] | 1922–1930 |
Hans-Adolf von Moltke[6] | 1931–1939 |
Przedstawiciele Niemieckiej Republiki Demokratycznej[7]:
Ambasador | Okres urzędowania |
---|---|
Friedrich Wolf | 1949–1951 |
Aenne Kundermann(inne języki) | 1951–1953 |
Stefan Heymann(inne języki) | 1953–1957 |
Josef Hegen(inne języki) | 1957–1961 |
Richard Gyptner(inne języki) | 1961–1963 |
Karl Mewis | 1963–1968 |
Rudolf Rossmeisl(inne języki) | 1968–1973 |
Günter Sieber | 1973–1980 |
Horst Neubauer(inne języki) | 1980–1988 |
Jürgen van Zwoll | 1988–1990 |
Przedstawiciele Republiki Federalnej Niemiec (w latach 1963–1972 jako szef misji handlowej)[8]:
Amabasador | Okres urzędowania |
---|---|
Bernd Mumm von Schwarzenstein(inne języki) | 1963–1966 |
Heinrich Böx(inne języki) | 1966–1970 |
Egon Emmel(inne języki) | 1970–1972 |
Hans Hellmuth Ruete(inne języki) | 1972–1977 |
Werner Ahrens | 1977–1979 |
Georg Negwer(inne języki) | 1979–1983 |
Horst Röding(inne języki) | 1983–1985 |
Franz Pfeffer(inne języki) | 1985–1987 |
Franz Jochen Schoeller(inne języki) | 1987–1989 |
Günter Knackstedt(inne języki) | 1989–1992 |
Franz Bertele(inne języki) | 1992–1993 |
Johannes Bauch(inne języki) | 1993–1999 |
Frank Elbe(inne języki) | 1999–2003 |
Reinhard Schweppe(inne języki) | 2003–2007 |
Michael H. Gerdts | 2007–2010 |
Rüdiger von Fritsch | 2010–2014 |
Rolf Nikel | 2014–2020 |
Arndt Freiherr Freytag von Loringhoven | 2020–2022 |
Thomas Bagger | 2022–2023 |
Viktor Elbling | od 2023 |
Historia
Okres do I wojny światowej
W ramach bilateralnych stosunków Niemiec z Rosją m.in. funkcjonował konsulat generalny tego kraju w Warszawie, w Pałacu Branickich przy ul. Podwale 497, obecnie 3–5 (1829), ul. Królewskiej 19 (1869–1882[9]), obiekt nie istnieje, w kamienicy księżnej Zofii Światopełk – Czetwertyńskiej przy ul. Mazowieckiej 11 (1883–1887), ul. Niecałej 8 (1888–1896)[10], ul. Jerozolimskiej 39 (1894[11]-1895), ul. Jerozolimskiej 43 (1897)[12], w kamienicy Braci Hoserów przy ul. Jerozolimskiej 45 (1900–1905), obecnie nr 51, ul. Jasnej 1 (1909–1911), w nieistniejącym obecnie budynku na miejscu, którego następnie w latach 1912–1917 wybudowano popularny „Dom pod Orłami”. Kolejnym adresem była kamienica braci Arona i Izraela Bachrachów przy ul. Jasnej 11 róg ul. Świętokrzyskiej 36 (1912–1914)[13].
Funkcjonowały też w Warszawie przedstawicielstwa jeszcze trzech innych niemieckich podmiotów państwowych:
- konsulat generalny Saksonii/Saksonii-Weimaru w budynku Rosyjskiego Towarzystwa Ubezpieczeń Kapitałów i Dochodów/Towarzystwa Ubezpieczeń „Życie” przy ul. Miodowej 11–13 (1857–1870), obecnie nie istnieje,
- konsulat Bawarii (1829, 1869–1873[14]), adres jw.
- konsulat Wirtembergii (1822, 1858).
Konsulaty państw niemieckich funkcjonowały też:
- w Gdańsku:
- konsulat Bawarii (1880–1883) przy Ankerschmiedegasse 9, ob. ul. Kotwiczników (1880)
- konsulat Bremy (1852–1858, 1867–1880, 1883) przy Langgasse 50, ob. ul. Długa (1867), Kohlenmarkt 11, ob. Targ Węglowy (1870–1876), Hundegasse 77, ob. ul. Ogarnej (1878–1880)
- konsulat Hamburga (1857–1876) przy Heilige-Geist-Gasse 43, ob. ul. św. Ducha (1867), Heilige-Geist-Gasse 78 (1870–1876)
- konsulat generalny Hanoweru (1813–1831, 1837, 1844, 1858) przy Hundegasse 63, ob. Ogarna (1813–1831), Wollwebergasse 1996, ob. ul. Tkacka (1839), Langgarten 209, ob. ul. Długie Ogrody (1844),
- konsulat Meklemburgii-Schwerinu (1848–1858, 1867–1905) przy Jopengasse 18, ob. ul. Piwnej (1867), Heilige-Geist-Gasse 73 ob. ul. św. Ducha (1870–1876), Jopengasse 18, w siedzibie firmy G.F. Focking (1878–1905)
- konsulat Oldenburga (1843–1905) przy Jopengasse 609, ob. ul. Piwna 27 (1844), Neugarten 22, ob. ul. Nowe Ogrody (1867), Brotbänkergasse 6, ob. ul. Chlebnicka (1870–1876), Vorstädtischer Graben 41, ob. ul. Podwale Przedmiejskie (1878), Heilige-Geist-Gasse 54, ob. ul. św. Ducha (1880–1884), Heilige-Geist-Gasse 91 (1890), Jäschkentaler Weg 19b, ob. ul. Jaśkowa Dolina (1902–1903), przy Jäschkentaler Weg 34, ob. ul. Jaśkowa Dolina 42 (1904–1905)
- rezydentura Prus (1740–1810) przy Frauengasse 11, ob. ul. Mariacka (1808–)
- rezydentura Saksonii i Księstwa Warszawskiego (1697–1824) przy Langgasse 41, ob. ul. Długa (1809–)
- we Lwowie: w willi „Palatin” z 1875 (proj. Edmund Köhler) przy ul. Gołębiej 12 (1897), ob. Глібова/Hlibowa, w budynku z 1848 przy ul. Mochnackiego 19 (1900–1912), ob. Драгоманова/Drahomanowa, w budynku z 1898 (proj. Julian Cybulski) przy ul. Chmielowskiego 9 (1912-1918)[15], ob. Глібова/Hlibowa.
Okres międzywojenny
„Pierwsze” stosunki dyplomatyczne w okresie międzywojennym nawiązano 21 listopada 1918, w niecały miesiąc – 15 grudnia 1918 je zawieszając, zaś siedziba poselstwa mieściła się w hotelu Bristol (1918)[16]. Po ich reaktywacji, od 1920 Niemcy utrzymywały swoje przedstawicielstwo, początkowo w kamienicy Władysława Ławrynowicza w Al. Ujazdowskich 22, następnie w pałacyku Klary Dillenius (proj. Franciszek Brauman) przy ul. Piusa XI 17, obecnie ul. Pięknej (1923[17]–). Zmiana jego rangi na ambasadę nastąpiła w 1934. W 1939 obiekt został zbombardowany przez niemiecką Luftwaffe. Po traktacie o granicach i przyjaźni III Rzesza-ZSRR z 28 września 1939, w którym strony wbrew prawu międzynarodowemu (konwencja haska IV z 1907 r.)[18] stwierdziły zaprzestanie istnienia państwa polskiego i rozpoczęciu okupacji terytorium Polski władze niemieckie rozpoczęły proces likwidacji swoich placówek dyplomatyczno-konsularnych w Polsce, przekształcając je w tzw. urzędy likwidacyjne Auswärtiges Amt (Abwicklungsstellen des AAmtes), kończąc go likwidacją Ambasady w maju 1940.
W okresie Wojny polsko-bolszewickiej, w sytuacji zagrożenia zajęcia Warszawy, personel poselstwa był ewakuowany okresowo (od początku sierpnia 1920) do Poznania.
W okresie międzywojennym Niemcy utrzymywały konsulaty:
- w Cieszynie: w al. Marszałka Piłsudskiego 14 (K 1938–1939); wraz z Biurem Paszportowym w Boguminie (1939),
- Wolnym Mieście Gdańsku: w budynku sądów przy ul. Neuegarten 30–34, obecnie ul. Nowe Ogrody (1921–1922), następnie przy Krebsmarkt 7–8, obecnie Targ Rakowy (1922–1925), przy Dominikswall 3 (KG), obecnie Wały Jagiellońskie (1925–1939), budynek nie istnieje,
- Gdyni: przy ul. Jana z Kolna 2 (1936–1938), następnie przy ul. 10 Lutego 24 (1939),
- Katowicach (KG 1922–1939): w willi „Dame” Louisa Damego przy ul. Sokolskiej 8 (1922–1938), następnie przy ul. Zabrskiej 10 (1939)[19],
- Krakowie (K 1923–1939, KG 1939): przy ul. Warszawskiej 7 (1923–1933), następnie w budynku Feniksa przy ul. Basztowej 15 (1933–1939),
- Lwowie: przy ul. Ossolińskich 4 (1938-1939), ob. Стефаника/Stefanika, następnie ul. Herburtów 3 (1939), ob. Ґлінки/Glinki (K 1938–1939)[20],
- Łodzi: w al. Kościuszki 85, następnie w kamienicy fabrykanta Henryka Birnbauma z 1892 przy ul. Piotrkowskiej 260 (Biuro Paszportowe 1920–1924, K 1924–1939),
- Poznaniu: przy ul. Zwierzynieckiej 15, następnie w al. Piłsudskiego 34 (K 1920–1924, KG 1924–1939),
- Toruniu: przy ul. Bydgoskiej 34–36 (K 1922–1935, KG 1935–1939); wraz z Biurem Paszportowym w Bydgoszczy, przekształconym w 1939 w Ekspozyturę KG.
Do kwietnia 1940 konsulaty uległy likwidacji – w Bydgoszczy, Poznaniu, Katowicach, Cieszynie i Gdyni (do listopada 1939), we Lwowie (w grudniu 1939)[21], w Toruniu i Łodzi (w styczniu 1940), w Krakowie (w kwietniu 1940).
Realia historyczne po 1945 wykreowały dwa niezależne podmioty prawa międzynarodowego – RFN i NRD.
Po II wojnie światowej
Ambasada i konsulaty Niemieckiej Republiki Demokratycznej
Bilateralne stosunki dyplomatyczne z NRD nawiązano w 1949 na szczeblu misji dyplomatycznych, od 1953 – ambasad. Początkowo przedstawicielstwo chciano umieścić w spalonym w 1939 Pałacu Kronenberga na rogu pl. Małachowskiego z ówczesnym pl. Zwycięstwa, zaś na początku lat 60. planowano zbudować w tym miejscu ambasadę Francji, lecz i do tego nie doszło, a ostatecznie w tym miejscu powstał hotel Sofitel Victoria. Powstał też projekt (proj. Hans Kurthaus z Berlina) budowy ambasady NRD przy pl. Krasińskich naprzeciwko Pałacu Krasińskich, gdzie pomieszczono ostatecznie Gmach Sądu Najwyższego. Do realizacji tych projektów nie doszło, i w latach 1954[22]–1957[23] kraj ten utrzymywał swoją ambasadę w al. Róż 3; wydział handlowy pomieszczono przy ul. Litewskiej 6 i w al. Armii Ludowej 6. Następnie ambasadę ulokowano przy ówczesnej al. I Armii Wojska Polskiego 2–4 (obecnie al. Szucha) (1956–1990), w gmachu zajmowanym wcześniej przez ambasadę ZSRR.
W okresie 1980–1990 działała w siedzibie ambasady Grupa Operacyjna Warszawa (Operativgruppe Warschau) Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego NRD Stasi (Ministerium für Staatssicherheit – MfS)[24].
Władze NRD utrzymywały cztery konsulaty:
- w Gdańsku (Konsulat Generalny od 1962), al. Zwycięstwa 23
- w Szczecinie (w latach 1974–1990, początkowo K, ostatnio KG) przy ul. Królowej Korony Polskiej 31
- we Wrocławiu (K od 1958, KG od 1972) w „Haase-Villa” z 1899 (proj. Otto March) przy ul. Podwale 76, w której wiele lat wcześniej miał m.in. siedzibę konsulat Włoch (1913–1915), zaś obecnie konsulat RFN
a także Oddział Wydziału Polityczno-Handlowego Ambasady w Katowicach przy ul. Liebknechta 15 (1990), obecnie ul. Opolska.
W latach 1957–1990 funkcjonował Ośrodek Kultury i Informacji NRD (Kultur- und Informationszentrum) przy ul. Świętokrzyskiej 18, znany też jako DDR-Kulturzentrum, również w Krakowie przy ul. Stolarskiej 13 (1969–1990).
Przy ambasadzie działało przedszkole z siedzibą w Klarysewie (70.)[25].
Ambasada i konsulaty Republiki Federalnej Niemiec
Proces rozwijania stosunków z RFN postępował wolniej. W latach 1951–1964 przy Ambasadzie USA funkcjonowało udzielające wiz do RFN „Biuro Przepustek do Niemiec” (Travel Permit Office for Germany), początkowo przy ul. Pięknej 3 (1951[26]–1957[23]), następnie przy ul. Jezuickiej 2 (1964).
W 1963 utworzono przy ul. Dąbrowieckiej 30 zachodnioniemieckie przedstawicielstwo handlowe (Handelsvertretung), które przekształcono w misję handlową (Handelsmission), a po nawiązaniu stosunków dyplomatycznych w 1972 – w ambasadę (Botschaft). Nieopodal, przy ul. Katowickiej 31 funkcjonowały dział wizowy i referat prawno-konsularny, zaś przy ul. Walecznych 10 referat prawno-konsularny oraz referat ekonomiczny.
W 1990 powołano placówki konsularne RFN w Gdańsku (KG) i Wrocławiu (KG), w 1991 – w Krakowie (KG) i KG (1991-2000), oraz w 1992 – w Opolu (wicekonsulat), któremu w 2008 podwyższono status na konsulat w Opolu. W Gdańsku, Szczecinie i Wrocławiu umieszczono je w budynkach dotychczasowych konsulatów b. NRD.
W latach 2005–2007 wybudowano nową siedzibę ambasady przy ul. Jazdów 12 (proj. Holger Kleine Architekten).
Pamiątką z okresu istnienia ambasady na terenie Saskiej Kępy jest instalacja Przez Warszawę ku Wolności upamiętniająca ewakuację obywateli NRD na Zachód[27], odsłonięta w 2010 roku[28].
Zobacz też
- Auswärtiges Amt
- Ministerstwo Gospodarki i Technologii Niemiec
- Ambasada RP w Berlinie
- Polsko-Niemiecka Izba Przemysłowo-Handlowa
- Ministerstwo Spraw Zagranicznych NRD
- Konsulat Generalny Niemiec w Szczecinie
Przypisy
- ↑ Nowi ambasadorzy Ukrainy i Niemiec w Polsce. Złożyli listy uwierzytelniające u prezydenta [online], polskieradio24.pl, 13 lipca 2022 [dostęp 2022-07-13] .
- ↑ Misje dyplomatyczne, urzędy konsularne i organizacje międzynarodowe w Polsce [online], Ministerstwo Spraw Zagranicznych [dostęp 2019-12-11] .
- ↑ DAAD Netzwerk - DAAD [online], daad.de [dostęp 2024-04-22] (niem.).
- ↑ a b BerndB. Isphording BerndB., GerhardG. Keiper GerhardG., MartinM. Kröger MartinM., Biographisches Handbuch des deutschen Auswärtigen Dienstes 1871-1945, Paderborn: F. Schöningh, 2012, ISBN 978-3-506-71843-3 [dostęp 2023-09-02] .
- ↑ HarryH. Kessler HarryH., Erinnerungen eines Europäers, wyd. 1. Auflage, Göttingen: L.S.D, 2019, ISBN 978-3-95829-648-0 [dostęp 2023-09-02] .
- ↑ a b BernardB. Wiaderny BernardB., Als Vertreter der „Weimarer Republik” in Warschau (1931–1933), Brill Schöningh, 2016, s. 35–43, DOI: 10.30965/9783657784486_006, ISBN 978-3-657-78448-6 [dostęp 2023-09-02] (niem.).
- ↑ SiegfriedS. Bock SiegfriedS. (red.), DDR-Außenpolitik. 3: Daten, Fakten, Personen, Politikwissenschaft, Münster: LIT, 2010, ISBN 978-3-643-10559-2 [dostęp 2023-09-02] .
- ↑ Deutsche Vertretungen Polen – Deutsche Botschafter in Polen [online], web.archive.org, 9 czerwca 2017 [dostęp 2023-09-02] [zarchiwizowane z adresu 2017-06-09] .
- ↑ Rafalskiego Warszawski Rocznik Adresowy Firm Handlowych, Przemysłowych i Rękodzielniczych: z dołączeniem adresów znakomitszych firm prowincyi powiększony wiadomościami informacyjnemi na rok 1882.
- ↑ Konsulat Prus.
- ↑ Адрес-Календарь Гор. Варшавы 1894.
- ↑ Przewodnik ilustrowany po Warszawie, Łodzi i okolicach fabrycznych 1897.
- ↑ Jerzy S. Majewski: Tu w kolejkach po wizy do USA stali już przed wojną, Gazeta Wyborcza z 3 września 2010, [w:] [1].
- ↑ Józefa Ungra Kalendarz Warszawski Popularno-Naukowy na rok 1873.
- ↑ Informacja o umieszczeniu tablicy pamiątkowej na budynku b. Konsulatu Niemieckiego we Lwowie.
- ↑ LeonL. Grosfeld LeonL., Misja hrabiego Kesslera w Warszawie (20 listopada–15 grudnia 1918 r.), „Dzieje Najnowsze”, II (1), 1970, s. 17–30 [dostęp 2020-02-22] .
- ↑ Liste du corps diplomatique à Varsovie en Juillet 1923.
- ↑ Dział III konwencji: „O władzy wojennej na terytorium państwa nieprzyjacielskiego”.
- ↑ Marek Masnyk, Ryszard Kaczmarek: Konsulaty na pograniczu polsko-niemieckim i polsko-czechosłowackim w latach 1918–1939, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2004.
- ↑ Grzegorz Hryciuk: Stosunki polsko-ukraińskie w ocenie konsulatu niemieckiego we Lwowie w 1939 roku, Toruńskie Studia Międzynarodowe NR 1 (2) 2009, [w:] [2].
- ↑ Konsulat działał do 1940 według Friedrich Katzmann: Rozwiązanie kwestii żydowskiej w dystrykcie Galicja, IPN Warszawa 2001, s. 20, [w:] [3].
- ↑ Spis telefonów województwa warszawskiego i m. st. Warszawy na rok 1954.
- ↑ a b Spis telefonów w m. st. Warszawy i województwa warszawskiego: rok 1957/58.
- ↑ AleksanderA. Ścios AleksanderA., Grupa Operacyjna Warszawa – Stasi w Polsce [online], cogito.salon24.pl, 15 lipca 2008 [dostęp 2020-02-22] .
- ↑ Lech Kowalski: Tajna historia Biura Ochrony Rządu. Bodyguardzi i janczarzy PRL-u, Fronda Warszawa 2021.
- ↑ Spis telefonów Warszawskiego Okręgu Poczty i Telekomunikacji na rok 1951.
- ↑ Warszawa była ich bramą do wolności. Niemcy chcą podziękować Polakom. tvnwarszawa.tvn24.pl, 2014-04-12. [dostęp 2017-10-29].
- ↑ Odsłonili pomnik na terenie Ambasady Niemiec. zw.com.pl, 2010-10-07. [dostęp 2017-10-29].
Bibliografia
- Karol Romer: Zagraniczny korpus dyplomatyczny w Polsce, [w:] Dziesięciolecie Polski Odrodzonej 1918–1928, IKC, Kraków/Warszawa 1928, s. 249–260
- Rocznik służby zagranicznej RP, MSZ, Warszawa 1938
- Tadeusz Kur: Rezydencje dyplomatyczne w krajobrazie Warszawy, Stolica 1961, nr. 29/30, s. 6–7
- Edward Józef Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny w okresie międzywojennym, [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918–1939, PWN, Warszawa 1973
- Marek Masnyk, Ryszard Kaczmarek: Konsulaty na pograniczu polsko-niemieckim i polsko-czechosłowackim w latach 1918–1939, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2004, s. 206, ISBN 83-226-1334-2.
- Tomasz Rabant: Antypolska działalność niemieckiej służby dyplomatycznej i konsularnej w Polsce w przededniu II wojny światowej oraz jej ewakuacja i likwidacja, Pamięć i Sprawiedliwość 5/1/2006 (9), s. 199–215
- Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I. Europa 1918–2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2007, s. 584, ISBN 978-83-7452-019-5.
- Rafał Jumg: Tradycja zobowiązuje. Konsulaty w Łodzi międzywojennej, Kronika Miasta Łodzi, kwart. nr 2/2007
- Peter Salden1: Polsko-niemieckie stosunki po drugiej wojnie światowej do r. 1956, [w:] [4]
- Rafał Jung: Od Kesslera do Moltkego: dzieje Poselstwa i Ambasady Niemiec w Warszawie w latach 1918–1939, Wydawnictwo Ibidem, Kurowice koło Łodzi 2012, s. 375, ISBN 978-83-62331-15-4.
- PatrykP. Pleskot PatrykP., Dyplomata, czyli szpieg? Działalność służb kontrwywiadowczych PRL wobec zachodnich placówek dyplomatycznych w Warszawie (1956–1989), Warszawa: IPN, 2013, s. 656, ISBN 978-83-7629-487-2 .
- Jerzy S. Majewski: Przenieś się w czasie i zajrzyj do „AmbaSSady” w 1939 r., Gazeta Wyborcza z 14 października 2013, [w:] [5]
- Mariusz Rzeszutko: Konsulaty w Krakowie, Historia i działalność, Petrus, Kraków 2014, s. 174, ISBN 978-83-7720-051-3.
- książki adresowe
Linki zewnętrzne
- Bryła budynku ambasady
- Siedziba poselstwa/ambasady przy ul. Pięknej 17
- Siedziba konsulatu przy ul. Jasnej 11
- sSedziba konsulatu we Wrocławiu