Aleksander Ehrbar
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 26 kwietnia 1870 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 15 czerwca 1948 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1887–1927 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 3 Pułku Dragonów |
Stanowiska | dowódca pułku kawalerii |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Aleksander Juliusz Ehrbar (ur. 26 kwietnia 1870 we Lwowie, zm. 15 czerwca 1948 w Zielonej Górze) – tytularny generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys
Aleksander Juliusz Ehrbar urodził się 26 kwietnia 1870 we Lwowie[1]. W 1887 roku wstąpił ochotniczo cesarskiej i królewskiej Armii. Na stopień kadeta został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1889 roku. Od tego roku pełnił zawodową służbę w Czeskim Pułku Piechoty Nr 21 w miejscowości Kutná Hora[2]. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1892 roku[3], a porucznika z 1 listopada 1895 roku[4]. W 1898 roku został przeniesiony do korpusu oficerów kawalerii, w tym samym stopniu i starszeństwie, z równoczesnym przeniesiem do Czeskiego Pułku Dragonów Nr 14, który wówczas stacjonował w miejscowości Klatovy, w Czechach[5]. Na stopień rotmistrza został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1904 roku[6][7]. W czasie I wojny światowej walczył w Serbii i został ranny. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1914 roku[8]. Po wyleczeniu z ran został dowódcą dywizjonu rekrutów. W latach 1915–1917 dowódca dywizjonu i Pułku Dragonów Nr 8 na froncie rosyjskim[9][10][11]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1916 roku[12]. W 1918 roku walczył w Tyrolu, a później był komendantem wojskowym powiatu puławskiego.
Z dniem 1 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika i przydzielony do Okręgu Generalnego „Kraków”[13][14]. 4 lutego 1919 roku płk Ludwik Trexler, w zastępstwie dowódcy Okręgu Wojskowego w Przemyślu, mianował go komendantem powiatu niskiego. Obowiązki komendanta powiatu objął po zwolnionym ze służby czynnej płk. Karolu Mogiła-Stankiewiczu[15]. Następnie był zastępcą dowódcy załogi w Puławach, a następnie dowódcą ekspozytury taborów i koni w Jarosławiu oraz zastępcą dowódcy 4 pułku ułanów[1]. 11 maja 1919 roku został przeniesiony do dyspozycji Generalnego Inspektora Jazdy, a 24 maja tego roku wyznaczony na dowódcę 9 pułku ułanów[1].
17 czerwca 1919 roku Minister Spraw Wojskowych powierzył mu organizację i dowództwo 3 pułku dragonów, który we wrześniu tego roku został przemianowany na 3 pułk strzelców konnych, a 6 października 1920 roku na 5 pułk strzelców konnych. Od lipca do listopada 1919 roku obowiązki dowódcy pułku łączył z funkcją dowódcy szwadronu zapasowego 3 pułku dragonów w Tarnowie[16]. 29 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów „byłej armii austriacko-węgierskiej”[17].
W 1921 roku pełnił służbę w Departamencie IV Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Później dowodził 5 pułkiem strzelców konnych w Tarnowie[18][19]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 12. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii)[20]. Z dniem 20 listopada 1924 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy 5 psk „z równoczesnym odkomenderowaniem do Dowództwa 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii” w Krakowie[21]. Następnie został przydzielony do macierzystego 5 psk[22]. W czerwcu 1925 roku został przydzielony z 5 psk do Komendy Uzupełnień Koni Nr 20 w Gnieźnie na stanowisko komendanta[23], a we wrześniu tego roku do Komendy Uzupełnień Koni Nr 23 w Bydgoszczy, także na stanowisko komendanta[24]. Następnie pozostawał w dyspozycji dowódcy 16 pułku ułanów.
5 lutego 1927 roku Prezydent RP mianował go generałem brygady, wyłącznie z prawem do tytułu, z dniem przeniesienia w stan spoczynku – 30 kwietnia 1927 roku. Mieszkał wówczas w Bydgoszczy przy ulicy Reja 3[25][26][27]. W 1933 roku mieszkał w Bydgoszczy przy ulicy Adama Asnyka 7 m. 1 (tel. nr 22-34)[28], a w 1936 ponownie przy ulicy Reja 5 m. 6[29]. Później przeniósł się do Warszawy, gdzie mieszkał do 1939 roku. Wypędzony przez Niemców tułał się po Polsce. Zmarł w Zielonej Górze. Pochowany w Warszawie na cmentarzu Czerniakowskim[1].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Zasługi Wojskowej 3 klasy z dekoracją wojenną i mieczami[11]
- Signum Laudis Srebrny Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej[11]
- Signum Laudis Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej[11]
- Signum Laudis Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na czerwonej wstążce[11]
- Krzyż Wojskowy Karola[11]
- Krzyż za 25-letnią służbę wojskową dla oficerów[11]
- Brązowy Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii[11]
- Krzyż Jubileuszowy Wojskowy[11]
Przypisy
- ↑ a b c d Stawecki 1994 ↓, s. 109.
- ↑ Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1890 ↓, s. 290, 333.
- ↑ Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1894 ↓, s. 253, 371.
- ↑ Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1898 ↓, s. 255, 408.
- ↑ Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1899 ↓, s. 629, 679.
- ↑ Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1905 ↓, s. 666, 721.
- ↑ Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1914 ↓, s. 636, 690.
- ↑ Lista starszeństwa c. i k. Armii 1916 ↓, s. 539.
- ↑ Lista starszeństwa c. i k. Armii 1916 ↓, s. 582.
- ↑ Lista starszeństwa c. i k. Armii 1917 ↓, s. 761.
- ↑ a b c d e f g h i Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 957.
- ↑ Lista starszeństwa c. i k. Armii 1917 ↓, s. 712.
- ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 1919 roku, poz. 75.
- ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 1919 roku, poz. 178.
- ↑ Rozkaz ↓, Nr 34 z 4 lutego 1919 roku.
- ↑ Gilewski 1931 ↓, s. 3-4.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 9 czerwca 1920 roku, s. 399.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 272, 610.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 662, 675.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 153.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 123 z 21 listopada 1924 roku, s. 687.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 590, 597.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 66 z 20 czerwca 1925 roku, s. 336.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 89 z 4 września 1925 roku, s. 484.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 18 lutego 1927 roku, s. 53, 55.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 881.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 322.
- ↑ Książka Adresowa 1933 ↓, s. 60.
- ↑ Książka Adresowa 1936 ↓, s. 60.
Bibliografia
- Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1890. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1889.
- Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1894. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, styczeń 1894.
- Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1898. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1897.
- Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1899. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1898.
- Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1905. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1904.
- Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1914. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, luty 1914.
- Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1916. Wiedeń: 1916.
- Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1917. Wiedeń: 1917.
- Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1918.
- Rozkazy Dowództwa Okręgu wojskowego w Przemyślu. Podkarpacka Biblioteka Cyfrowa. [dostęp 2019-08-11].
- Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych. Śląska Biblioteka Cyfrowa. [dostęp 2019-06-10].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Roman Gilewski: Zarys historji wojennej 5-go Pułku Strzelców Konnych. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1931, seria: Zarys historii wojennej formacji polskich 1918–1920.
- Henryk Piotr Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. T. 1 A-Ł. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1998. ISBN 83-87103-55-1.
- Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
- Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.
- Książka Adresowa Miasta Bydgoszczy na rok 1933. Władysław Weber (oprac.). Władysław Weber, 1933.
- Książka Adresowa Miasta Bydgoszczy rocznik 1936/37. Władysław Weber (oprac.). Jan Miernik, 1936.