Albin Mydlarz
Kanonik | |
Kraj działania | Polska |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 31 stycznia 1886 |
Data i miejsce śmierci | 15 grudnia 1975 |
Wyznanie | katolicyzm |
Kościół | |
Prezbiterat | 30 czerwca 1912 |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Albin Mydlarz (ur. 31 stycznia 1886 w Witkowicach, zm. 15 grudnia 1975 w Koszalinie) – polski duchowny rzymskokatolicki, kanonik, proboszcz (podpułkownik) Wojska Polskiego II RP, kapelan Armii Krajowej.
Życiorys
Urodził się 31 stycznia 1886[1] w Witkowicach[2]. Egzamin maturalny zdał w 1908 w IV Gimnazjum we Lwowie[2]. W tym samym roku wstąpił do seminarium duchownego w tym mieście, studiując na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Lwowskiego. Studia ukończył w 1912 i 30 czerwca 1912 otrzymał święcenia kapłańskie[2]. W latach 1912–1914 pracował w parafii w Baworowie. Od wybuchu I wojny światowej był kapelanem armii Austro-Węgier w szpitalach polowych 11 Korpusu (służył do 31 sierpnia 1918[2].
Po zakończeniu I wojny światowej został 7 lutego 1919 przyjęty do Wojska Polskiego, był kapelanem grupy operacyjnej dowodzonej przez gen. Zygmunta Zielińskiego w ramach Armii „Wschód”. Został ciężko ranny 12 marca 1919, do służby powrócił 26 sierpnia 1919 i został wówczas kapelanem w 10 Wojskowym Okręgowym Szpitalu w Przemyślu, następnie w szpitalach wojskowych nr 1 i 2 we Lwowie i Szpitalu Okręgowym w Przemyślu[2].
3 stycznia 1922 został awansowany do stopnia starszego kapelana (major) ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[2][3][4][5]. Od tego samego roku do 1938 był kapelanem w Szpitalu Okręgowym nr VI we Lwowie[2][6][4]. Równocześnie w 1924 został kapelanem garnizonu Lwów-Zamarstynów (Okręg Korpusu Nr VI)[2][7]. W 1934 został awansowany do stopnia proboszcza (podpułkownik)[2], od 1938 był administratorem, od 1939 proboszczem wojskowej parafii we Lwowie[2]. W okresie II Rzeczypospolitej był katechetą w szkole pp. Benedyktynek łacińskich we Lwowie[8].
Po wybuchu II wojny światowej, w czasie okupacji sowieckiej ukrywał się, podczas okupacji niemieckiej został (we wrześniu 1941) administratorem parafii w Winnikach[2], w parafii kościele Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Winnikach (pełnił tę funkcję do listopada 1945)[9]. Od połowy 1943 uczestniczył w konspiracji w ramach Okręgu Lwów Armii Krajowej[2], pod pseudonimem „Liban” pełniąc funkcje kapelana III Obszaru[8] oraz p.o. duszpasterza w okresie od lipca 1943 do 31 lipca 1944[10][11].
W listopadzie 1945 wyjechał do archidiecezji krakowskiej[2]. Następnie był proboszczem w parafii świętych Apostołów Piotra i Pawła w Białej w diecezji łózdkiej (1946 do 1948)[12][13]. W 1948 przeniósł się do administratury apostolskiej w Gorzowie Wielkopolskim[2]. Tam był kolejno wikariuszem z prawami proboszcza w parafii św. Marcina w Kołobrzegu (1948), wikariuszem z prawami proboszcza w Białogardzie (1948)[2], administratorem parafii Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Tychowie od 1948 do 1949[2][14][15] i parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Polanowie od 1949 do 1951 (1951 mianowany proboszczem[2])[16], proboszczem parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Koszalinie od 1951 do 1961[17]. Następnie był kapelanem szpitala miejskiego w Koszalinie[2]. W 1961 jako kanonik był sekretarzem zarządu wojewódzkiego koła księży „Caritas”[18], działał w Okręgowej Komisji Księży przy Związku Bojowników o Wolność i Demokrację i Komisji Duchownych i Świeckich Działaczy Katolickich przy Ogólnopolskim Komitecie Frontu Narodowego[2].
Zmarł 15 grudnia 1975 i został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Koszalinie[17].
Odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1954)[19]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1974)[2]
- Krzyż Walecznych (1922)[2][20]
- Złoty Krzyż Zasługi (1938)[2] i (1951)[21]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[2]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[2]
Przypisy
- ↑ 7 czerwca 1934 ogłoszono sprostowanie imienia z „3 stycznia 1886” na „31 stycznia 1886”. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zmiany (sprostowania) nazwisk, imion i dat urodzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 11, s. 189, 7 czerwca 1934.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x Mariusz Leszczyński Księża diecezjalni Archidiecezji Lwowskiej obrządku łacińskiego. Słownik biograficzny, wyd. IPN, Warszawa 2020, s. 525-526
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1426.
- ↑ a b Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1297.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 406.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1118.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1294.
- ↑ a b Kamila Schuster: Z dziejów szkoły PP. Benedyktynek łacińskich we Lwowie. lwow.home.pl. [dostęp 2018-03-25].
- ↑ Maria Szado: Pomagają Polakom na Wschodzie. niedziela.pl, 2016-07-27. [dostęp 2018-03-25].
- ↑ Obsada personalna i struktura organizacyjna Komendy Okręgu Lwów AK. dws-xip.pl. [dostęp 2018-03-25].
- ↑ AK Lwów - wycinek południowo-wschodni. stankiewicze.com. [dostęp 2018-03-25].
- ↑ Parafia. Proboszczowie. parafia-biala.pl. [dostęp 2018-03-25].
- ↑ Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Białej. mail.plus.lodz.pl. [dostęp 2018-03-25].
- ↑ Administratorzy kościoła w Tychowie od 1616 r.. krzkp.tychowo.pl. [dostęp 2018-03-25].
- ↑ Parafia pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych, Tychowo. diecezjakoszalin.pl. [dostęp 2018-03-25].
- ↑ Parafia pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, Polanów. diecezjakoszalin.pl. [dostęp 2018-03-25].
- ↑ a b Pamiętajmy o zmarłych duchownych pochowanych w Koszalinie. koszalin-duch.pl, 2012-11-08. [dostęp 2018-03-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-26)].
- ↑ Przewodniczący Prez. WRN przyjął delegację księży „Caritas”. „Głos Koszaliński”. Nr 220, s. 1, 13 września 1962.
- ↑ M.P. z 1954 r. nr 108, poz. 1441.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1118, 1426.
- ↑ M.P. z 1951 r. nr 75, poz. 1027.
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.