Abrahamiusz Smoleński
![]() | |
Kanonizacja | 1549 |
---|---|
Wspomnienie | 21 sierpnia (kalendarz juliański) |
Szczególne miejsca kultu | Smoleńsk |
Hieromnich | |||
Data urodzenia | XII w. | ||
---|---|---|---|
Data śmierci | XII/XIII w. | ||
Wyznanie | prawosławne | ||
Kościół | |||
Śluby zakonne | XII w. | ||
Prezbiterat | XII w. | ||
|
Abrahamiusz (zm. w końcu XII lub na pocz. XIII w.) – mnich prawosławny, założyciel monasteru Złożenia Szat Matki Bożej w Blachernie w Smoleńsku, święty mnich.
Życiorys
Jedynym źródłem opisującym życie Abrahamiusza jest żywot spisany przez jego ucznia, mnicha Efrema. Według niego przyszły pustelnik należał do świty księcia smoleńskiego Romana Rościsławowicza, a do monasteru wstąpił po śmierci rodziców, składając wieczyste śluby mnisze w klasztorze Zaśnięcia Matki Bożej pod Smoleńskiem. Wyświęcony na hieromnicha został podczas panowania w Smoleńsku księcia Mścisława II[1].
Hieromnich Abrahamiusz, według żywota, prowadził ascetyczne życie, był również słynnym kaznodzieją i wyjątkowym erudytą[1]. W swoich kazaniach wzywał do szczególnie surowego życia. Wierni za życia zaczęli otaczać go wyjątkową czcią, porównując go do proroków. W rezultacie Abrahamiusz znalazł się w konflikcie z duchowieństwem parafii w Smoleńsku oraz z biskupem smoleńskim Ignacym. Przełożony monasteru, w którym żył hieromnich, zabronił mu publicznego głoszenia kazań, a następnie wydalił do monasteru Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Smoleńsku. Abrahamiusz stanął wreszcie przed sądem cerkiewnym. Chociaż bronił go nawet książę smoleński, Abrahamiusz został uznany za winnego herezji i czytania zabronionych ksiąg, a następnie suspendowany[1]. Karę kościelną zdjęto z hieromnicha po pięciu latach[1].
W kolejnych latach stosunki hieromnicha z biskupem smoleńskim układały się znacznie lepiej. Abrahamiusz otrzymał zgodę na otwarcie własnego klasztoru pod wezwaniem Złożenia Szat Matki Bożej w Blachernie. Mnichów do tegoż klasztoru dobierał ze szczególną surowością, zadbał również o wystrój monasterskich świątyń. Według żywota Abrahamiusz przeżył po utworzeniu monasteru jeszcze pięćdziesiąt lat, nadal trwając w surowej ascezie[1]. Zajmował się również ikonopisaniem. Był autorem wyobrażeń Sądu Ostatecznego po powtórnym przyjściu Chrystusa oraz scen mytarstw, jednak jego ikony nie przetrwały[1].
Abrahamiusz został formalnie kanonizowany na soborze Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w 1549; jego nieformalny kult zaistniał krótko po jego śmierci i nieustannie trwał. Losy relikwii świętego nie są znane. Według jednej z wersji zostały ukryte po wkroczeniu wojsk polskich do Smoleńska w 1611 i nigdy ich nie odnaleziono. Według innej w XIX w. nadal znajdowały się w cerkwi monasteru założonego przez Abrahamiusza[1].
Przypisy
- VIAF: 50145067267966630283
- PLWABN: 9810603412705606
- Catalana: 0000290